[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αυτό ήταν ένα ειδύλλιο με κακό τέλος. Συνηθίσαμε να αποκαλούμε την Εθνική του
μπάσκετ «επίσημη αγαπημένη» και αυτή μας πρόδωσε τρεις φορές μέσα σε τρεις
ημέρες! Την αγαπήσαμε τόσο, που της συγχωρήσαμε τις κατά καιρούς απιστίες, μα
τώρα το πράγμα παράγινε.

Γερμανοί, Τσέχοι και Λιθουανοί, με τον πιο απόλυτο τρόπο έδειξαν αυτό που
αρνούμασταν πεισματικά να παραδεχτούμε: Δεν μπορείς να φοράς κοστούμι Αρμάνι
με κάλτσες από πανέρι της οδού Αθηνάς.

Η αγαπημένη (κάποτε) όλων των Ελλήνων ξέχασε τους βασικούς κανόνες μιας τίμιας
και ισότιμης σχέσης. Μεγάλωσε μαζί μας, μα όταν ήρθε η κρίσιμη ώρα προτίμησε
τα ακριβά τζιπ, τα παραλιακά μαγαζιά της μόδας, την εύκολη αρπαχτή και τα
πρώτα τραπέζια πίστα στα μπουζουκομάγαζα με πούρα DAVIDOFF.

Τι έμεινε σε μας; Να την παρατηρούμε και να ελπίζουμε ότι θα επιστρέψει.
Μάταια. Ο ευρύς της θώρακας χωρούσε πολλές αγκαλιές. Στο μόνο σημείο που η
επίσημη αγαπημένη προπονήθηκε καλά και οι επιδόσεις της ξεπέρασαν κάθε
προσδοκία… Η εύγλωττη σιωπή που ταιριάζει στον περήφανο άνθρωπο έλειψε και
αυτήν τη φορά από τα μέλη της υπεραισιόδοξης αποστολής.

Προπονητής, παίκτες και τεχνικός σύμβουλος (;) φρόντισαν να εκτεθούν ακόμα
περισσότερο και από αυτές τις ήττες της Γαλλίας. Και, να το ξέρουν, αυτό είναι
που μας στενοχώρησε περισσότερο και να γιατί: Εμείς θέλαμε αυτήν την Εθνική
υπερήφανη στους αγωνιστικούς χώρους και όχι ματαιόδοξη και φιλοχρήματη στους
γκισέδες των τραπεζών. Τα πολλά μηδενικά σάς χάλασαν και τώρα είναι αργά.

Πέσατε στην παγίδα και ο μόνος τρόπος για να βγείτε είναι να βοηθήσετε εσείς
τους εαυτούς σας. Στο τέλος τέλος σκεφτείτε καλά αν αξίζετε το φιλί που είστε
έτοιμοι να μας ζητιανέψετε.