ΠΡΟΣΩΠΑ Ο «σούπερ παππούς» της Κούβας

Κομπάυ Σεκούντο. Η «δίαιτά» του είναι ρούμι, τεράστια πούρα και εξυπηρετικές φιλενάδες

Ο άνθρωπος αυτός πρέπει να έχει κάποιο είδος εξουσίας στον χρόνο. Στα 93 του,
ο Κομπάυ Σεκούντο κυκλοφορεί το τρίτο άλμπουμ της «δεύτερης ζωής» του ­ «το
καλύτερό μου», όπως λέει. Ο τίτλος του, «Calle Salud», παραπέμπει στο όνομα
του δρόμου της παλιάς Αβάνας όπου ζει αυτός, ο «σούπερ παππούς».

Ο Κομπάυ (το πραγματικό όνομά του είναι Φρανσίσκο Ρεπιλάδο) είναι πράγματι ο
πιο γνωστός από τους «σούπερ παππούδες» της Κούβας, τους περίφημους
ηλικιωμένους μουσικούς του νησιού που ο κιθαρίστας Ράυ Κούντερ έκανε διάσημους
στον κόσμο ως «Buena Vista Social Club». Ήταν 1995 και η «δεύτερη ζωή» τού
Κομπάυ ξεκινούσε σε ηλικία 89 ετών. Έως τότε είχε δουλέψει σ’ ένα σωρό
δουλειές, από φορτηγατζής έως εργάτης σε φυτείες ζαχαροκάλαμου, αφού πρώτα
πέρασε πολλά χρόνια στρίβοντας πούρα ­ «Ήμουν μεγάλος σπεσιαλίστας, είχα
μάλιστα βρει μια τεχνική για να κάνω πιο γρήγορα από τους άλλους»,
περηφανεύεται. Με την πεντάχορδη κιθάρα του που ο ίδιος κατασκεύασε, γνώρισε
την επιτυχία στη δεκαετία του ’50 με το ντουέτο Λος Κομπάδρες. Αλλά δεν
αρκέσθηκε να παίζει κιθάρα και να τραγουδάει με την υπέροχα «καπνισμένη» φωνή
του. Ο Κομπάυ έγινε ένας πολυγραφότατος συνθέτης, που τα τραγούδια του
τροφοδοτούσαν αδιάκοπα το ρεπερτόριο όλων των ορχηστρών του νησιού. Και
βοήθησε την κουβανική μουσική σκηνή, αποκομμένη επί τριάντα χρόνια από τον έξω
κόσμο εξαιτίας του αμερικανικού εμπάργκο, να μετατρέψει την αναγκαστική
απομόνωσή της σε εγγύηση αυθεντικότητας.

Ακόρεστος γόης, ο ενεντηκοντούτης αυτός μουσικός δεν έχει αλλάξει τίποτε στη
δίαιτά του: ρούμι, τεράστια πούρα και εξυπηρετικές φιλενάδες. Η μαύρη γιαγιά
του, η οποία γεννήθηκε σκλάβα το 1798, «πέθανε σε ηλικία 115 ετών, άρα έχω
πολλές ημέρες μπροστά μου», εξηγεί. Απολαμβάνει όμως τη ζωή σαν να ήταν να
πεθάνει αύριο· και την «αναγνώριση», τη διεθνή δημοτικότητά του, αφού από το
από το 1996 έχει γίνει ένας σταρ, ενώ προηγουμένως δεν ήταν παρά ένα τοπικό
αξιοθέατο. «Ουδείς μπορεί να αντισταθεί στα αισθησιακά κύματα του “σον”»,
αυτής της μουσικής του Οριέντε, της Ανατολικής Κούβας, της οποίας έγινε ο
δημοφιλέστερος πρεσβευτής.

Ο Κομπάυ αποφεύγει τις πολιτικές ερωτήσεις, λέγοντας πως «η πολιτική είναι
ένας πολύ περίπλοκος κόσμος για να μπορεί να κρίνει ένας μουσικός» και, παρά
την επιτυχία του, ουδέποτε θέλησε να μετακομίσει από το παλιό του σπίτι της
Κάλλε Σαλούδ. «Η μεγαλύτερη χαρά μου», εξηγεί, «είναι να συναντάω στην Αβάνα
παιδιά 5 και 6 χρόνων που με παρακαλούν να πάω να τους τραγουδήσω το “Yo vengo
acqui” ή το “Macusa”. Για μένα, αυτό πάει να πει ότι το μέλλον τού “σον” είναι
εξασφαλισμένο. Θα έχω τουλάχιστον αφήσει αυτό το έργο».