ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε

Υπάρχουν χρονιές που δεν χωρίζουμε ούτε στις διακοπές. Ακόμη και τις ημέρες
που επιδιώκουμε τη φυγή από την καθημερινότητα ένδεκα μηνών, την απομάκρυνση
από καθετί που θυμίζει δουλειά, γραφείο, προϊ-σταμένους, συνα-δέλφους και
σκοτούρες του είδους, σχεδιάζουμε μαζί την απόδραση. Η δουλειά στάθηκε αφορμή
για τη γνωριμία μας. Η συστέγαση για τις σχέσεις μας. Περισ-σότερα από
δεκαπέντε χρόνια στο ίδιο γραφείο, χωρίς ωράριο ή προκαθορισμένο χρόνο ­
πάντως μεγαλύτερο από αυτόν που διαθέτουμε και για τα πλέον οικεία πρόσωπα ­
βιώνουμε στιγμές σπάνιες αλλά και καθημερινές.

Μία ματιά αρκεί για αντιληφθούμε τη διάθεση του άλλου. Οι λέξεις είναι
άχρηστες. Από τον τόνο και μόνο της φωνής έχουμε αντιληφθεί τη διάθεση.

Τις λεπτομέρειες θα τις μάθουμε αργότερα, όταν ο ίδιος θα μιλήσει. Γιατί
μυστικά προσωπικά ή μη δεν υπάρχουν.

Τα πειράγματα, οι κόντρες και οι φιλοφρονήσεις δεν έχουν όρια και η απουσία
κάποιου πάνω από ένα εικοσιτετράωρο θα σημάνει συναγερμό.

Με το ίδιο πάθος και την ίδια ένταση γίνονται οι καβγάδες.

Μέχρις ότου κλείσουν οι φωνητικές μας χορδές.

Για να εκπλήξουμε ­ στη συνέχεια ­ τους γύρω μας με την ταχύτητα αποκατάστασης
της ηρεμίας, τις διαχύσεις μας και, γιατί όχι, ακόμη και τις εκδηλώσεις αγάπης
και αλληλοεκτίμησης.

Αυτά τα συναισθήματα είναι που δεν κλωνίζονται.

Δεν κρύβονται. Και τελικώς κυριαρχούν. Φιλοδοξίες και ανταγωνισμοί, συμπάθειες
και αντιπάθειες, ιδεολογίες και πολιτικές φαίνονται ασήμαντες για τη διατάραξη
των σχέσεων.

Και φαντάζουν ανόητοι εκείνοι που το νομίζουν πιθανό.

Ό, τι και αν επιφυλάσσει το μέλλον, μία τέτοια περίοδος είναι ζηλευτή για κάθε
εργαζόμενο.

Κι εμείς τυχεροί που τη ζούμε.