ΜΑΤΙΕΣ Το μπάσκετ

Σ’ αυτόν τον τόπο, οι ευκαιρίες που έχουμε για να χαιρόμαστε, από μια νίκη,
από μια πρωτιά, δεν είναι πολλές. Συνήθως, τρώμε σφαλιάρες. Γι’ αυτό η ζωή
μας, από τη μια στιγμή στην άλλη γίνεται καλύτερη, όταν η Πατουλίδου κόβει το
νήμα στους Ολυμπιακούς, ο Δήμας κρατάει στα χέρια του βουνά ολόκληρα και ο
Γκάλης οδηγεί στον θρίαμβο την εθνική ομάδα μπάσκετ.

Παιδί ήμουν, την εποχή που ο Στέλιος Κυριακίδης, φτωχός, πεινασμένος,
«κατοχικός», κέρδιζε στον Μαραθώνιο της Βοστώνης, κάνοντας σύμπασα την Ελλάδα
να σηκώνεται στο πόδι από ενθουσιασμό και συγκίνηση! Και ακόμη έχω στ’ αυτιά
μου τις αφηγήσεις του πατέρα μου για τα κατορθώματα του Τζιμ Λόντον, με το
«αεροπλανικό κόλπο» ή για τις βολές του Νίκου Σύλλα στον δίσκο.

Με την εθνική ομάδα μπάσκετ, που κατέκτησε το ’87 το «ευρωπαϊκό», νιώσαμε όλοι
«λίγο ψηλότερα». Και σιγά σιγά, ύστερα από απανωτές διακρίσεις, αρχίσαμε να
συνειδη-τοποιούμε ότι αυτή η χώρα, που δεν βγάζει τίποτα άλλο εκτός από
μεγάλους ποιητές, γεννάει και σπουδαίους καλαθοσφαιριστές. Όπως ο Γκάλης, ο
Γιαννάκης, ο Φασούλας, ο Χριστοδούλου και ο Αμερικάνος, παλαιότερα.

Στο εφετινό «πανευρωπαϊκό», στη Γαλλία, γίναμε ρεζίλι! Τρεις αγώνες, τρεις
ήττες και εμφανίσεις αποκαρδιωτικές! Δικαίως, λοιπόν, αναρωτιέται ο καθένας,
φίλαθλος και μη: τι συνέβη και η «μπασκετομάνα» Ελλάδα, που πρωταγωνιστούσε
στην Ευρώπη, αλλά και σ’ όλο τον κόσμο, η «μπασκετομάνα» Ελλάδα, που κατέκτησε
το παγκόσμιο πρωτάθλημα των εφήβων πριν από μερικά χρόνια, κατρακύλησε τόσο χαμηλά;

Δίνονται πολλές εξηγήσεις. Η πρώτη, ότι από την ομάδα μας έλειπαν, λόγω
τραυματισμών, πολλά «αστέρια». Η δεύτερη, ότι οι παίκτες μας,
πολυεκατομμυριούχοι από καιρό, έχουν πάρει ψηλά τον αμανέ και αντιμετωπίζουν
με «υπεροψίαν και μέθην» τους αντιπάλους τους. Η τρίτη, ότι ο χρόνος
προετοιμασίας ήταν μικρός, οι προπονητές αλλάζουν ο ένας μετά τον άλλο κ.λπ. κ.λπ.

Σωστά είναι όλα αυτά. Κατά τη γνώμη μου, όμως, το πρόβλημα βρίσκεται αλλού:
στην επιμονή των «αφεντικών» των ελληνικών ομάδων να τις αφελληνίζουν,
αγοράζοντας με δισεκατομμύρια ξένους παίκτες. Οι οποίοι, βεβαίως,
χρησιμοποιούνται κατά κόρον, εις βάρος των Ελλήνων καλαθοσφαιριστών που
«γυαλίζουν πάγκο».

Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός, κατά κύριον λόγο, τυπικά μόνον είναι
ελληνικές ομάδες. Ουσιαστικά, είναι ομάδες με παίκτες απ’ όλες τις φυλές του
Ισραήλ! Το «καλύτερο πρωτάθλημα της Ευρώπης» το ελληνικό, διεξάγεται μεταξύ
Αμερικανών, Γιουγκοσλάβων, Ρώσων, Καναδών, Γάλλων και Γερμανών παικτών! Πώς
είναι δυνατόν, λοιπόν, οι Έλληνες καλαθοσφαιριστές, που συμπληρώνουν μόνον τα
κενά, να βρίσκονται σε φόρμα όταν τους χρειάζεται η εθνική ομάδα; Αν
συνεχιστούν έτσι τα πράγματα, θα ξεχάσουν οι άνθρωποι και το μπάσκετ που
ήξεραν!.. Κι αυτό, είναι ντροπή. Και κρίμα.