Έτσι φθάσαμε στο Βατερλώ

Ο Κώστας Πετρόπουλος γύρισε μιλώντας για αντεπίθεση

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ της Ντιζόν θα «ξυπνάει» χαράματα το ελληνικό μπάσκετ για τα δύο
επόμενα χρόνια. Τουλάχιστον, έως το καλοκαίρι του 2001, όταν θα πρέπει να
«ρεφάρουμε» την εφετινή αποτυχία και να επιστρέψουμε στις μεγάλες διοργανώσεις
διεκδικώντας τα «κεκτημένα» της τελευταίας δωδεκαετίας.

Για να πραγματοποιηθεί όμως αυτή η επιστροφή, πρέπει πρώτα να αλλάξουν πολλά:
στη νοοτροπία, στη σκέψη αλλά και στις πράξεις. Κυρίως, να δούμε πρώτα με
απόλυτη νηφαλιότητα τι έφταιξε για την καταστροφή της Γαλλίας και, στη
συνέχεια, να προχωρήσουμε σε όλες τις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις.

Γιατί αποτύχαμε λοιπόν;

1 Κατ’ αρχήν η δικαιολογία των πολλών απουσιών μπορεί να σταθεί ως
επιχείρημα, αλλά έως ένα σημείο: δεν μπορεί κανένας να αμφισβητήσει ότι ο
Οικονόμου, ο Αλβέρτης (ίσως το πιο ισχυρό σοκ), ο Ρεντζιάς, αλλά ακόμα και οι
Λιαδέλης, Σιούτης (δύο παίκτες οι οποίοι σίγουρα θα βοηθούσαν) αποτελούν
απώλειες. Σε μία ομάδα μάλιστα που δεν έχει την πολυτέλεια των πολλών
επιλογών. Γι’ αυτό το γεγονός βέβαια ευθύνονται πολλοί φορείς.

2 Τι δεν είχε αυτή η Εθνική: τον παίκτη που θα οργάνωνε με σύνεση και
«καθαρό μυαλό» τις επιθέσεις. Ο Κορωνιός διέψευσε κάθε προσδοκία σε ό,τι αφορά
τη θέση του πλέι-μέικερ, μάλλον δεν κατάφερε να συνέλθει ύστερα από μία άσχημη
αγωνιστική περίοδο. Ο Μπουντούρης ήταν μάλλον ο καλύτερος παίκτης της Εθνικής,
αφού σε όλα τα ματς «συμμάζεψε» όσο μπορούσε την επίθεση, αλλά δεν ήταν
αρκετός. Ο Καλαϊτζής άρχισε να παίζει μπάσκετ μόλις τον Φεβρουάριο, ύστερα από
μία πολύμηνη αποχή λόγω τραυματισμών. Έτσι, ουσιαστικά σε αυτή την καίρια θέση
δεν είχαμε εναλλακτικές λύσεις, ιδιαίτερα μάλιστα μετά και τον τραυματισμό του
Σιούτη. Ο νεαρός Χαρίσης θεωρήθηκε άπειρος και έμεινε στην Αθήνα.

3 Δεν είχαμε τον παίκτη-ηγέτη που θα αναλάμβανε τις κρίσιμες επιθέσεις,
αυτό το σταθερό χέρι που θα μπορούσε να λύσει το επιθετικό πρόβλημα. Η Εθνική
δεν μπορούσε να αναπτυχθεί σωστά απέναντι σε οργανωμένη άμυνα. Το σουτ από την
περιφέρεια που θα «άνοιγε» την αντίπαλη άμυνα έλειψε όσο ποτέ. Αυτό, δηλαδή,
που μπορούσε να κάνει ο Φραγκίσκος Αλβέρτης, ο κατά τεκμήριο καλύτερος Έλληνας
σουτέρ. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι η ελληνική ομάδα πρέπει να ήταν η μοναδική
ίσως από τις 16 που ταξίδεψαν στη Γαλλία, που δεν είχε στη σύνθεσή της έναν
τέτοιον παίκτη. Ο Κώστας Πετρόπουλος είχε εκφράσει την ελπίδα ότι η έλλειψη
ενός ικανού σούτερ μπορούσε να καλυφθεί από τις εναλλακτικές λύσεις, αλλά δεν
δικαιώθηκε. Στο σημείο αυτό, μάλλον προδόθηκε από τους τραυματισμούς.

Ο Νίκος Μπουντούρης έφερε στις αποσκευές του μόνο πίκρα και ερωτηματικά

4 Παίκτες που ικανοποίησαν κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας
απογοήτευσαν στη Ντιζόν, με πρώτο και καλύτερο τον Γιώργο Καράγκουτη. Ο
φόργουορντ του Πανιωνίου μάς είχε δείξει ότι μπορούσε να καλύψει το κενό στη
θέση «4», αφού και ικανός ριμπάουντερ είναι, αλλά και καλό σουτ διαθέτει. Ο
Πετρόπουλος τού εμπιστεύτηκε θέση στη βασική πεντάδα, αλλά φαίνεται ότι οι
πλάτες του δεν άντεξαν στην ευθύνη. Κι ακόμα: ο Πετρόπουλος είναι σίγουρο ότι
περίμενε περισσότερη βοήθεια από τον Κορωνιό, τον Παπανικολάου, παίκτες που
έχουν τη δυνατότητα να δημιουργούν φάσεις και να παίζουν με επιτυχία στο «ένας
εναντίον ενός».

5 Η αλήθεια είναι ότι ο Πετρόπουλος απέφυγε να ρισκάρει. Ο Κακιούζης
επιλέχτηκε την τελευταία στιγμή αντί του Χατζή, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε παρά
ελάχιστα, όταν μάλιστα ο Καράγκουτης ήταν φανερό ότι δεν μπορούσε να
αντεπεξέλθει στον ρόλο του. Κι όμως, σε μία ομάδα με σοβαρό πρόβλημα στο
περιφερειακό σουτ, ο Χατζής ίσως αποτελούσε μία πολύτιμη μονάδα. Δεν έπρεπε να
δοθεί και σ΄ αυτόν μία ευκαιρία, με το δεδομένο μάλιστα ότι ο Γιώργος
Μπαλογιάννης δεν ήταν σε καλή κατάσταση;

6 Οι Έλληνες παίκτες άφησαν το πάθος και τη δύναμη στην Αθήνα. Όλα αυτά
τα στοιχεία που διέκριναν την ελληνική ομάδα κατά τη διάρκεια της
προετοιμασίας δεν εμφανίστηκαν ποτέ στο «Παλαί ντε σπορ» της Ντιζόν. Κι ακόμα:
η περίφημη άμυνα που θεωρούσαμε ότι ήταν το πιο σημαντικό όπλο της πήγε…
περίπατο! Η Εθνική, σε επτά επίσημα φιλικά, είχε δεχτεί 64,4 πόντους μ.ό. Στη
Γαλλία, δέχτηκε 74! Η άμυνα δεν είχε αλληλοκάλυψη, κίνηση και ήταν ευάλωτη
περισσότερο από κάθε άλλη φορά στους αιφνιδιασμούς. Ας μην ξεχνάμε, ότι η
πρόκριση στην επόμενη φάση χάθηκε από το εύστοχο σουτ τριών πόντων του
Μπογκόγιεβιτς στην πρεμιέρα με τη Γερμανία. Ενα σουτ στα εξήμισι δευτερόλεπτα
που έγινε χωρίς καθόλου πίεση.

Τι απομένει τώρα; η Εθνική περιμένει την κλήρωση των ομίλων της προκριματικής
φάσης για το επόμενο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (τώρα πλέον, μπήκαμε και σε αυτή τη
διαδικασία). Ας αποφασίσουν σε ποιους παίκτες μπορούν να υπολογίζουν, ή
καλύτερα, ποιοι έχουν τη διάθεση να αγωνιστούν στην Εθνική. Σίγουρα, κανέναν
από τους δώδεκα της Γαλλίας δεν έχουν… πάρει τα χρόνια, όλοι είναι σε μία
δημιουργική ηλικία για το μπάσκετ και κατά συνέπεια θα πρέπει και οι ίδιοι να
σκεφτούν κατά πόσον είναι σε θέση να δουλέψουν περισσότερο για να κερδίσουν
αυτά (τα αγωνιστικά στοιχεία) που τους λείπουν. Τα παιδιά της «χρυσής» Εθνικής
Εφήβων είναι σε θέση να προσφέρουν αρκετά, με την προϋπόθεση ότι θα απαλλαγούν
από τη νοοτροπία ότι ήδη «έχουν πετύχει κάτι». Κι ακόμα: υλικό υπάρχει
(Φώτσης, Τσαρτσαρής, Διαμαντόπουλος, Λ. Παπαδόπουλος, Χαρίσης), ας
προσπαθήσουν να δουλέψουν περισσότερο μ’ αυτό και να τους ενσωματώσουν και
επίσημα στην Εθνική. Το παγκόσμιο πρωτάθλημα εφήβων στην Πορτογαλία ίσως δώσει
ευκαιρία για χρήσιμα συμπεράσματα, εν όψει της Εθνικής του 2001 και του 2004.