3η ΚΑΡΤΑ «Διαρκές αδίκημα»

ΟΤΑΝ ΤΟ 1987 η Εθνική μας ομάδα μπάσκετ στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης, όλοι
αισθανθήκαμε συγκίνηση και υπερηφάνεια. Ακολούθησαν κι άλλες επιτυχίες και το
ελληνικό μπάσκετ σταθεροποιήθηκε στις κορυφαίες θέσεις του κόσμου.

Ήρθαν και τα «χρυσά μωρά» το 1995 κι έδειξαν ότι υπάρχει βάθος και εγγύηση
για το μέλλον. Το μπάσκετ άρχισε να προβάλλει ως εθνικό σπορ. Κάθε γειτονιά
και μια μπασκέτα. Και όλα τα παιδιά να θέλουν να μοιάσουν στον «μάγο» Γκάλη,
τον χαλύβδινο Γιαννάκη, τον Φασούλα, τον Χριστοδούλου.

Στην Ντιζόν της Γαλλίας όλα σωριάστηκαν σε ερείπια. Έσβησαν τα φώτα και
χάθηκε ο δρόμος για την Εθνική. Οδυνηρή αποτυχία με τρεις ήττες σε ισάριθμους
αγώνες. Τραγικές οι εμφανίσεις. Τίποτα δεν θύμιζε την ομάδα των αστέρων, με
τις μεγάλες αγωνιστικές δυνατότητες και τη θέληση που τσάκιζε οποιαδήποτε αντίσταση.

Αυτή η αποτυχία δεν πρέπει να χαρακτηριστεί «στιγμιαίο αδίκημα». Έχει ρίζες
μέσα στον χρόνο. Έφυγε ο Γκάλης, έφυγε ο Γιαννάκης, έφυγε και ο Φασούλας.
Εμφανίστηκαν νέοι παίκτες, που έδειξαν δυνατότητες. Προσπάθησαν να κρατήσουν
κάποιες ισορροπίες και τα κατάφεραν. Όταν δοκιμάστηκαν όμως στον χρόνο, οι
ώμοι τους δεν σήκωσαν το φορτίο.

Φταίνε πολλά. Κυρίως η αλλοτρίωση του ελληνικού πρωταθλήματος. Περισσότεροι
οι ξένοι, χωρίς θέση στην πεντάδα άξιοι Έλληνες παίκτες. Τα «χρυσά μωρά»
έχασαν την πυξίδα τους. Το μπάσκετ δεν είχε χρώμα ελληνικό. Οι πρόεδροι των
μεγάλων ομάδων ας αναλογιστούν τις ευθύνες τους.

Είναι συνεπώς «διαρκές το αδίκημα». Όσο δύσκολα καταφέραμε να φτάσουμε στην
κορυφή τόσο εύκολα βρεθήκαμε στον κατήφορο. Αφήσαμε στην άκρη την υποδομή και
τα κίνητρα και φροντίσαμε τον στολισμό της βιτρίνας με ξένα υλικά.

Από το χαστούκι που δεχτήκαμε στην Ντιζόν, ας πάρουμε μαθήματα. Ας
ξαναβάλουμε θεμέλια. Αυτή τη φορά περιορίζοντας τις εισαγωγές υλικών από το εξωτερικό.