Αυτοί φταίνε

Το ελληνικό μπάσκετ έδειξε ότι χωλαίνει επικίνδυνα και όσοι αναζητούν τις αιτίες της αποτυχίας στους τραυματισμούς και μόνο εθελοτυφλούν. Στο στιγμιότυπο ο Τσακαλίδης αποχωρεί χτυπημένος

ΙΣΩΣ ΕΙΝΑΙ καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα. Αυτή η αδράνεια των επόμενων
δύο χρόνων σε ό,τι αφορά τις μεγάλες διοργανώσεις μπορεί να κάνει καλό. Αν,
δηλαδή, καταλάβουν αυτοί που πρέπει τα λάθη τους και πειστούν ότι οι αποφάσεις
για την Εθνική Ομάδα πρέπει να λαμβάνονται με περισσότερη σύνεση.

Για το κατάντημα της Εθνικής στην Ντιζόν, έχει σοβαρές ευθύνες και η
Ομοσπονδία. Το μεγαλύτερο λάθος της δε, ήταν ότι μόνιμα… χάιδευε τους
παίκτες. Παντού υπήρχαν οι «εχθροί του μπάσκετ», λες και αυτοί καθορίζουν τα
αποτελέσματα της ομάδας! Πάντα, οι δικαιολογίες ήταν σε ημερήσια διάταξη: Πότε
έφταιγαν οι Κοινοτικοί, πότε οι ξένοι, άλλοτε οι κακοί παράγοντες των
σωματείων, ποτέ όμως οι υπερβολικές απαιτήσεις των Ελλήνων παικτών. Οι οποίοι
προόδευσαν στον οικονομικό τομέα, όχι όμως και στον αγωνιστικό.

Η Ομοσπονδία κατάφερε να «απομυθοποιήσει» τον Παναγιωτη Γιαννάκη, έναν από
τους σημαντικότερους εκπροσώπους στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού
αθλητισμού. Του εμπιστεύτηκε τη θέση του ομοσπονδιακού, έτσι, χωρίς πρόγραμμα,
χωρίς να φροντίσει να θωρακίσει τον πάγκο με εμπειρία. Δεν μπορούσε ο
Γιαννάκης να γίνει από τη μία ημέρα στην άλλη προπονητής! Μη νομίζετε ότι τα
πρόσφατα γεγονότα δεν είναι αλληλένδετα με όσα συνέβησαν τα δύο τελευταία χρόνια.

Τωρα, η αποτυχία της Εθνικής δεν χρεώνεται βέβαια στο προπονητικό τιμ, αλλά
στην ατυχία! Παρηγοριά στον άρρωστο δηλαδή… Ας πάρουμε λοιπόν κάποιες ­
επιτέλους ­ σοβαρές αποφάσεις, ας σκεφτούμε ποιοι παίκτες είναι σε θέση να
προσφέρουν στην Εθνική. Εχουμε μάθει να μιλάμε για ταλέντα, αλλά τα αφήνουμε
στην άκρη προς χάριν ­ λένε ­ της εμπειρίας. Πώς ήταν ο Κορωνιός βασικός πλέι
μέικερ έπειτα από ένα τόσο άσχημο πρωτάθλημα; Πώς επιλέχθηκε ο Καλαϊτζής, που
μάλλον δεν έχει συνέλθει ακόμα από τον τραυματισμό του; Γιατί έμεινε εκτός ο
Χατζής και προτιμήθηκε ο Κακιούζης, ο οποίος δεν έπαιξε καθόλου; Για όλα αυτά
δεν φταίνε οι τραυματισμοί. Κι αφού θέλουμε να λέμε ότι διαθέτουμε υποδομή και
έχουμε 18χρονους και 19χρονους με ταλέντο, ας φροντίσουμε γι’ αυτούς. Τώρα,
έστω κι αργά, προσφέρεται η ευκαιρία… Διαφορετικά, ας κρατηθούν στα συρτάρια
της Ομοσπονδίας όλα τα περίφημα αναπτυξιακά προγράμματα!