Αποκλεισμός με διασυρμό!

* ΝΤΙΖΟΝ

Ο ΔΥΝΑΤΟΣ αέρας της Ελλάδας έφτασε έως την Ντιζόν (έτσι κι αλλιώς η
θερμοκρασία στη γαλλική πόλη είναι χαμηλή) και παρέσυρε την Εθνική. Κάποια
αρνητικά «μαγνητικά κύματα» έσπρωξαν το ελληνικό μπάσκετ δεκαετίες πίσω, σ’
αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «πέτρινα χρόνια».

Η χθεσινή, ουσιαστικά άνευ όρων, παράδοση στη Λιθουανία (82-64) δεν ήταν παρά
το κύκνειο άσμα μιας Εθνικής που ταξίδεψε στη Γαλλία με υψηλούς στόχους και
φιλοδοξίες και έμεινε στα… αζήτητα. Η παγκόσμια ομοσπονδία δεν προέβλεψε
αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 13-16, έτσι για την τιμή των όπλων, αλλά
ουσιαστικά και με βάση τους 4ους των άλλων ομίλων, η Εθνική κατατάσσεται 16η,
τελευταία και καταϊδρωμένη.

Γιάννης Ιωαννίδης. Δεν έσωσε την Εθνική από την καταστροφή

Φαίνεται πάντως πως το ελληνικό μπάσκετ έχει καταγράψει υπεραξίες, και όπως
στο Χρηματιστήριο ήρθε η ώρα της διόρθωσης. Αν εμφανίσουμε κάποιες
δικαιολογίες, όπως η απουσία τριών βασικών παικτών (Ρεντζιάς, Οικονόμου,
Αλβέρτης), τότε τι μπορούμε να σκεφτούμε για τους υπόλοιπους; Μήπως οι
υπάρχοντες παίκτες στη 12άδα της Ντιζόν δεν «αξίζουν» (όπως απαιτούν) κάποιες
δεκάδες εκατομμύρια δρχ.; Μήπως ήρθε η ώρα για μια δυναμική ανανέωση; Να
έρθουν δηλαδή στην Εθνική παιδιά με περισσότερη όρεξη; Αλλά μήπως και τα
ταλέντα που υπάρχουν σε αυτή τη χώρα αντιμετωπίζονται σωστά; (π.χ. Φώτσης).
Αγωνίζονται στις ομάδες τους; Σαφώς όχι, με αυτή την κατάσταση που έχει
διαμορφωθεί στον ελληνικό χώρο. Γενικά, όλοι έχουν περιέλθει σε έναν φαύλο
κύκλο, που οδηγεί το ελληνικό μπάσκετ στο… πουθενά. Τι έχουμε λοιπόν για τα
επόμενα δύο χρόνια; Μας απομένουν οι αγώνες πρόκρισης του επόμενου ευρωπαϊκού
πρωταθλήματος. Ο διασυρμός της Ντιζόν συνεπάγεται μία απραξία δύο χρόνων που
μόνο προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει. Η Εθνική δεν κατάφερε ούτε να
«κρατήσει» ένα εισιτήριο για τους Ολυμπιακους Αγώνες του Σίδνεϊ. Το επόμενο
καλοκαίρι οι διεθνείς θα μπορούν να κάνουν ελεύθεροι τις διακοπές τους, όμως
οι χαμένοι θα είναι αυτοί. Τι αξίζουν κάποιες ημέρες σε νησί του Αιγαίου,
μπροστά σε μία τόσο σημαντική πρόκληση; Το καλοκαίρι του 2001, με τη
διοργάνωση της Κωνσταντινούπολης, είναι ακόμα πολύ μακριά!

Τι είδαμε λοιπόν χθες κόντρα στην Λιθουανία; Ό, τι ακριβώς είδαμε και στα
προηγούμενα δύο παιχνίδια, με Γερμανία και Τσεχία. Η ελληνική αποστολή άλλαξε
χθες πάγκο (προφανώς για το γούρι), αλλά ούτε κι αυτό βοήθησε! Βλέπετε είχαν
να κάνουν με μία ομάδα που αποτελείτο από αθλητές με ειδικότητα στο μπάσκετ,
ενώ εμείς είχαμε απλά μπασκετμπολίστες!

ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ

Αποχαιρετισμός στα όπλα. Οι παίκτες της Εθνικής φεύγουν από τη Γαλλία με το κεφάλι σκυμμένο και με τρεις ήττες να βαραίνουν την ιστορία της ομάδας που στόχευε βάθρο. Ο Παπανικολάου προσπάθησε, αλλά δεν μπόρεσε, όπως δεν μπόρεσαν και οι υπόλοιποι Έλληνες παίκτες, που από χθες περιορίζονται στον ρόλο του θεατή

Η ελληνική ομάδα έχασε από νωρίς το παιχνίδι. Οι Λιθουανοί έτρεχαν, πίεζαν,
σκόραραν και εμείς παρακολουθούσαμε. Στο 14′ η Λιθουανία προηγείτο με 19
πόντους (35-16). Η ελληνική ομάδα δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει στο «μαν του
μαν». Συγκριτικά με τα προηγούμενα παιχνίδια, ο Γιαννούλης δεν μπορούσε αυτή
τη φορά να κινηθεί κοντά στο καλάθι αφού εκεί ήταν ο Σαμπόνις. Χάσαμε τα
ριμπάουντ, κάναμε και πάλι τα γνωστά λάθη, όλα κύλησαν… φυσιολογικά για τους
Λιθουανούς. Ας μην ξεχνάμε ότι κι αυτοί ήθελαν τη νίκη για να προκριθούν.

Αν θελήσουμε να βρούμε κάποια θετικά στοιχεία από αυτό το παιχνίδι, θα
σταθούμε σε δύο περιπτώσεις. Πρώτον: Ο Ιάκωβος Τσακαλίδης. Πάλεψε στα ίσα με
τον Άρβιντας Σαμπόνις και αποκόμισε σημαντικές εμπειρίες. Μπορεί να πει ότι
τουλάχιστον πάλεψε.

Το ίδιο ισχύει και για τον Νίκο Μπουντούρη. Ήταν και χθες ο καλύτερος παίκτης
της Εθνικής, ο πιο φιλότιμος, που όμως δεν αρκούσαν οι δικές του προσπάθειες.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο α’ μέρος ο Μπουντούρης ήταν ο πρώτος σκόρερ της
Εθνικής και μάλιστα με απόλυτους αριθμούς: 3/3δ, 1/1τρ, 1/1β! Δεν ήταν αυτός
όμως για να «τραβήξει» το σκορ.