«Δώρο» Γιέλτσιν προς Κλίντον

Ένα πρωτότυπο δώρο, που μπορεί όμως να αποδειχθεί «δηλητηριώδες», έκανε την
Κυριακή ο Ρώσος πρόεδρος Μπόρις Γιέλτσιν στον Αμερικανό ομόλογό του Μπιλ
Κλίντον: έναν τόμο σε κυριλλικούς χαρακτήρες με τα αρχεία της KGB για τη ζωή
του Τζων Κέννεντυ και τη δολοφονία του στο Ντάλας, τον Νοέμβριο του 1963.

22 Νοεμβρίου 1963, στο Ντάλας: Λίγα δευτερόλεπτα μετά τη δολοφονία του προέδρου Κέννεντυ

Ο Γιέλτσιν παρέδωσε το «δώρο» στον Κλίντον κατά τη συνάντηση που είχαν στην
Κολωνία, στο περιθώριο της συνόδου των Οκτώ ισχυρότερων κρατών.

Στα έγγραφα αυτά της KGB περιέχονται πληροφορίες για τον Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ,
που κατηγορήθηκε ότι δολοφόνησε τον 35ο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών (το 87%
των Αμερικανών πιστεύουν ότι αυτό δεν είναι αλήθεια).

Ο Όσβαλντ είχε επισκεφθεί για κάποιο διάστημα την τότε Σοβιετική Ένωση.

Ο Σάντι Μπέργκερ, σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου, χαρακτήρισε
τον φάκελο «πολύ ενδιαφέρον δώρο», το οποίο θα εξεταστεί προσεκτικά, θα
μεταφραστεί και «τα πιο ενδιαφέροντα αποσπάσματά του» θα δοθούν στη δημοσιότητα.

Πρώην πεζοναύτης, ο Όσβαλντ αποποιήθηκε μετά την απόλυσή του την αμερικανική
υπηκοότητα και ζήτησε πολιτικό άσυλο στην τότε Σοβιετική Ένωση.

Έζησε στο Μινσκ, όπου εργάστηκε σε ένα εργοστάσιο και γνώρισε τη σύζυγό του
Μαρίνα.

Έγγραφα που δόθηκαν στη δημοσιότητα το 1994 αποκαλύπτουν ότι ο Όσβαλντ
παρακολουθείτο στενά από την KGB, που φοβόταν ότι ήταν κατάσκοπος.

Είναι πιθανό ένα μεγάλο μέρος του φακέλου που έδωσε ο Γιέλτσιν στον Κλίντον να
αφορά εκείνα τα χρόνια της παραμονής του Όσβαλντ στο Μινσκ.

Είναι ακόμη πιθανό ο φάκελος να περιλαμβάνει πληροφορίες για την ιδιωτική ζωή
του Κέννεντυ και τις πολυάριθμες ερωμένες του.

Πληροφορίες, που η Ουάσιγκτον ασφαλώς δεν θα δώσει στη δημοσιότητα για να μη
θίξει ­ χωρίς αποδείξεις ­ τη μνήμη του δολοφονημένου ηγέτη της.

Στα 36 χρόνια που έχουν περάσει από τη δολοφονία του Κέννεντυ έχουν
κυκλοφορήσει όλων των ειδών οι θεωρίες για τον θάνατό του, έχουν εκδοθεί πάνω
από 600 βιβλία, έχουν γυριστεί ταινίες σαν αυτή του Όλιβερ Στόοουν και έχουν
δημιουργηθεί χιλιάδες sites στο Internet. Είναι έτσι αδύνατον να αντισταθεί
κανείς στον πειρασμό να σκεφτεί ότι ο Γιέλτσιν επιφύλαξε μια δυσάρεστη έκπληξη
στον Αμερικανό ομόλογό του, ως ένα ύστατο ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τον παλιό εχθρό.

Ίσως λοιπόν η KGB να έχει ανακαλύψει ότι πράγματι η CIA οργάνωσε τη δολοφονία
του Κέννεντυ για να εκδικηθεί τον άνθρωπο που μετά την αποτυχημένη απόβαση
στον Κόλπο των Χοίρων είχε δηλώσει ότι θα κάνει τη CIA χίλια κομμάτια και είχε
διώξει τον τότε διευθυντή της.

Μπορεί στον μυστηριώδη τόμο να υπάρχουν αποδείξεις ότι ο Όσβαλντ είχε
στρατολογηθεί από τη CIA ή από έναν Τεξανό εκατομμυριούχο.

Ίσως η KGB να είχε υποκλέψει τηλεφωνικές συνομιλίες. Και γιατί να μην υποθέσει
κανείς ότι ρόλο στη δολοφονία είχε και η Μόσχα, με σκοπό να εκδικηθεί τις
Ηνωμένες Πολιτείες επειδή την είχαν εξευτελίσει ένα χρόνο νωρίτερα στην κρίση
των πυραύλων;

Όλες αυτές οι υποθέσεις, βέβαια, είναι δύσκολο να αποδειχθούν αληθινές: για
τους περισσότερους ιστορικούς η θεωρία της συνωμοσίας δεν στέκει και η ΕΣΣΔ
του Χρουστσώφ δεν είχε ανάμειξη στη δολοφονία.

Αν πάντως αποδειχθεί ποτέ ότι ο Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ δεν έδρασε μόνος του, οι
περισσότερες υποψίες βαραίνουν τους ώμους Κουβανών αντιπάλων του Κάστρο (που
αισθάνονταν προδομένοι από τον Κέννεντυ μετά το φιάσκο του Κόλπου των Χοίρων)
ή μελών της ιταλο-αμερικανικής Μαφίας (ο υπουργός Δικαιοσύνης Ρόμπερτ Κέννεντυ
είχε κηρύξει τον πόλεμο κατά του οργανωμένου εγκλήματος).

Δίνοντας στον Αμερικανό πρόεδρο αυτόν τον φάκελο, ο Μπόρις Γιέλτσιν θέλησε
προφανώς να αναβιώσει την παράδοση των πρώτων ταξιδιών του στην Αμερική, όταν
χάριζε πάντα στον υψηλό οικοδεσπότη του κάποιο από τα άκρως απόρρητα έγγραφα
του Κρεμλίνου.

Με τον τρόπο αυτό ήθελε να ενοχοποιήσει τους κομμουνιστές ή να φέρει σε
δύσκολη θέση τον Γκορμπατσώφ.

Μερικές φορές πέτυχε τον στόχο του, άλλες όχι.

Όπως όταν «διάλεξε» τον φάκελο των Αμερικανών αιχμαλώτων του Βιετνάμ, που
«ίσως» να ζούσαν ακόμη στο Βιετνάμ, ή ακόμη και στη Ρωσία.

Οι έρευνες των Αμερικανών δεν οδήγησαν πουθενά.

Οι αιχμάλωτοι δεν βρέθηκαν ποτέ και η απογοήτευση ήταν μεγάλη. Ίσως γι’ αυτόν
τον λόγο ο Σάντι Μπέργκερ να ήταν αυτή τη φορά επιφυλακτικός.