Εθνική Ελλάδος γεια σου

* ΠΟΛΛΑ ποτήρια που υψώθηκαν αυτές τις γλυκές καλοκαιρινές νύχτες στα
απανταχού καφενεία και ταβέρνες της επικράτειας θα τσουγκρίσουν τελικά στην
υγεία της εθνικής ομάδας του μπάσκετ. Μετά από μια χρονιά που το εθνικό, από
πλευράς επιτυχιών, άθλημα ταλαιπωρήθηκε μέσα από ένα πολύ σβησμένο πρωτάθλημα
και που η ίδια η «επίσημη αγαπημένη» των Ελλήνων φιλάθλων έφθασε σχεδόν να
δείξει σημάδια αποσύνθεσης κατά τους αγώνες πρόκρισης, το Πανευρωπαϊκό της
Γαλλίας, που αρχίζει σήμερα, σαν να βάζει ξανά τα πράγματα στη θέση τους.

* ΞΑΦΝΙΚΑ όλες οι ελπίδες επιτρέπονται για τη νέα
εθνική ομάδα. Καταρχήν, πρόκειται για την πρώτη πραγματική «νέα» αποστολή σε
σχέση με την ένδοξη προκάτοχο του 1987, που θα είναι, για πολλά ακόμα χρόνια,
όχι μόνο το βασικό σημείο αναφοράς του ελληνικού μπάσκετ αλλά και η ομάδα με
την οποία θα μετριέται και θα συγκρίνεται η εκάστοτε Εθνική. Ως και την
τελευταία μεγάλη διεθνή διοργάνωση, το Παγκόσμιο της Αθήνας πέρσι, η σύνθεση
περιείχε έναν τουλάχιστον ­ και μάλιστα έναν «σωματοφύλακα» ­ από τους
πρωταθλητές του ’87. Η σημερινή ομάδα, χωρίς να ξεχάσει το χρέος της,
αποτελείται μόνο από παιδιά που είχαν δει τη νίκη επί της Ρωσίας στο γήπεδο ή
από τις τηλεοράσεις τους ­ μερικοί μάλιστα χωρίς καν να υποπτεύονται ότι
προορίζονταν για διάδοχοί της.

* ΘΑ ΑΔΙΚΟΥΣΑΜΕ τον προηγούμενο προπονητή της
Εθνικής, τον μεγάλο Δράκο του ελληνικού μπάσκετ, έναν αθλητή που όλοι θα
αγαπάμε για πάντα για την προσφορά και το ήθος του, αν λέγαμε ότι το σημείο
καμπής της νέας ομάδας ήταν η προετοιμασία μετά το τέλος του πρωταθλήματος.
Τότε, πάντως, για πρώτη φορά άρχισε να φαίνεται, και σιγά – σιγά δυνάμωσε, το
νέο πνεύμα αυτοπεποίθησης που χαρακτηρίζει μιαν Εθνική που αποτελείται από
τους ίδιους σχεδόν παίκτες με την εποχή Γιαννάκη. Σαν η έλευση του Πετρόπουλου
και του Ιωαννίδη να απελευθέρωσε κάποια δυναμική, να έκανε τους παίκτες να
νιώσουν ότι έχουν πάλι κάτι να κατακτήσουν και ν’ αποδείξουν ­ απαλλαγμένοι
ίσως από τη σκιά, αλλά και κάποιους ερασιτεχνισμούς, του προπονητή που για
πολλούς υπήρξε συμπαίκτης και για όλους ίνδαλμα.

* Η ΜΕΓΑΛΗ όμως σκιά που πλανιέται πάνω από αυτή
την ομάδα έχει, και τούτη τη φορά, ένα όνομα: λέγεται «τέταρτη θέση». Είναι η
θέση που παίρνουμε πάντα στις μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις τα τελευταία
χρόνια. Είναι η θέση που πρέπει με κάθε θυσία ν’ αποφύγουμε στη Γαλλία. Όχι
για τη λάμψη του μεταλλίου καθεαυτή, αλλά για να ξορκίσουμε ένα φάντασμα που
μας άφηνε πάντα με την αίσθηση ότι η προσπάθεια έμεινε λειψή. Όσο κι αν η
προσπάθεια ήταν ωραία.

* ΣΤΑ γαλλικά γήπεδα, εκτός από την ομάδα που δεν
μπορέσαμε ποτέ να νικήσουμε μετά τις δύο απίστευτες μαζεμένες νίκες του ’87
(τη Γιουγκοσλαβία, που έρχεται ξανά με όλα σχεδόν τα αστέρια της κι αυτό
μπορεί να της στοιχίζει σε ομοιογένεια), υπάρχει η Λιθουανία της μεγάλης
ομάδας της χρονιάς που πέρασε, της Ζαλγκίρις (με την προσθήκη και του
Σαμπόνις, που είναι ενδιαφέρον να δούμε αν θα δυναμώσει ή θα μπερδέψει τη
μαγιά), η ίδια πάντα ­ και γι’ αυτό πάντα ομοιογενής Ρωσία και μια σειρά άλλες
ομάδες που είτε λόγω έδρας (Γαλλία) είτε γιατί βρίσκονται σε πτώση (Ιταλία)
είτε λόγω σταθερότητας και υποδομής (Σλοβενία, Ισπανία, ίσως η Κροατία)
βρίσκονται λίγο – πολύ στο ίδιο επίπεδο με τη δική μας.

* Η ΔΙΚΗ μας ομάδα ­ δική μας επειδή μας
αντιπροσωπεύει κι επειδή μας ταιριάζει ­ μια παγίδα κυρίως πρέπει να αποφύγει
στα γαλλικά γήπεδα: να θελήσει να αποδείξει πολλά, πολύ γρήγορα. Τα παιχνίδια
είναι αρκετά, το ρολάρισμα έρχεται πάντα σταδιακά και οι κρίσιμες στιγμές
έρχονται μετά την πρώτη εβδομάδα. Από εκεί και πέρα, αν αφήσουν να μιλήσει η
ψυχή και η πείρα τους, μαζί με το νέο όπλο που ξεδίπλωσαν σε όλα τα παιχνίδια
προετοιμασίας, την παθιασμένη ομαδική άμυνα, και με λίγη βοήθεια στα κρίσιμα
σημεία από τους σουτέρ της περιφέρειας, οι παίκτες μπορούν να μας κάνουν πάλι
περήφανους. Υψώνουμε το ποτήρι στην επιτυχία τους.