ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κάποιος πρέπει να ποιήσει ήθος

Ο Πέτρος έπαιξε Μπέκετ. Η Κάλια εμπνεύστηκε από τον Λόρκα. Ο Πυγμαλίωνας
επέλεξε Σκούρτη. Και ο Οδυσσέας προτίμησε τον Άλμπι. Δεν είμαι ειδική στο
θέατρο. Κάθε άλλο, μάλιστα. Αλλά η διάθεσή τους για ψάξιμο και η αγάπη γι’
αυτό που κάνουν με έκανε να τους δω όλους, τουλάχιστον ως… Λώρενς Ολίβιε.

Αυτές τις μέρες οι δραματικές σχολές της Ελλάδας αναστενάζουν. Οι τελειόφοιτοι
δίνουν εξετάσεις στην επιτροπή του υπουργείου Πολιτισμού για το πτυχίο τους.
Παίζουν, τραγουδούν, χορεύουν, δείχνουν τι έμαθαν αλλά κυρίως δείχνουν τα όσα
έχουν μέσα τους. Αυτά που εκείνοι επέλεξαν να δαμάσουν αλλά και να
απελευθερώσουν μέσα από την τέχνη.

Το θέατρο ήταν σκοτεινό και η ένταση μεγάλη. Το άγχος, η αγωνία, μια επανάληψη
του κειμένου για τελευταία φορά, λίγο μακιγιάζ ακόμη και μετά η σκηνή και τα
άγρυπνα μάτια των εξεταστών. Πώς να σηκώσει κανείς στους ώμους του αθάνατα
έργα της παγκόσμιας δραματουργίας χωρίς να φανεί υπερφίαλος και ασήμαντος ταυτόχρονα;

Υπάρχει κάτι άλλο πέρα από το ταλέντο, πέρα από την εξάσκηση και πολύ πιο πέρα
από την αγάπη για την υποκριτική που έδειξαν ότι έχουν όλοι αυτοί οι νέοι
ηθοποιοί. Δεν ξέρω πώς το λένε. Ξέρω μόνο ότι πλημμύρισε εμάς τους λίγους
θεατές των εξετάσεών τους. Είναι συναίσθημα και λογική μαζί. Είναι πάθος για
τα κείμενα που σε κάνουν να κοιτάζεις βαθιά μέσα σου και γνώση ότι αυτά θα σε
πάνε παραπέρα. Είναι η διαπίστωση ότι κάποιος, επιτέλους, πρέπει να «ποιήσει
ήθος» ­ σε μια εποχή που όλοι συναγωνίζονται για την έκπτωσή του.

Έξω από το θέατρο ο ήλιος έκαιγε αδυσώπητα. Μέσα στο θέατρο ένας άλλος ήλιος
δρόσισε τις καρδιές μας ­ η διαβεβαίωση ότι το παρόν είναι κάτι περισσότερο
από κενά λόγια και αδιάφορες ματιές. Η υπόσχεση ότι το μέλλον θα είναι γεμάτο
αναζητήσεις και πάθος.