[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Μάζευε κι ας είν΄ και ρώγες» λέει ο λαός και έχει κομματάκι δίκιο. Το
θυμήθηκα όταν άκουσα πριν από μερικές ημέρες ένα μαθητή της Β΄ Λυκείου να λέει
ότι δεν ανησυχεί ιδιαίτερα για τις εξετάσεις, γιατί ουσιαστικά είναι… «μη
εξετάσεις»: «αν γράψεις καλά κρατάς τον βαθμό σου, αν δεν γράψεις καλά, τον
πετάς στον κάλαθο των αχρήστων. Είναι δηλαδή σαν να μην έδωσες ποτέ εξετάσεις».

Η ρύθμιση αυτή, στην οποία κατέληξε το υπουργείο Παιδείας ύστερα από το
τρίμηνο των μαθητικών καταλήψεων, μπορεί μεν να δημιουργεί πρόσκαιρη
ψυχολογική ανακούφιση, καθώς στην ουσία προσφέρει μιαν ακόμη ευκαιρία στον
μαθητή που δεν έγραψε καλά, αλλά, από την άλλη πλευρά, δίνει την ευκαιρία στον
καλά προετοιμασμένο μαθητή να αποθηκεύσει καλούς βαθμούς στον βαθμολογικό
του… λογαριασμό, για την είσοδό του τον επόμενο χρόνο σε κάποιο τμήμα των
ΑΕΙ ή των ΤΕΙ.

Και επειδή είναι κοινό μυστικό, ότι οι περισσότεροι μαθητές στοχεύουν
περιζήτητες σχολές και τμήματα, όσο πιο καλούς βαθμούς συλλέξει ένας μαθητής
της Β΄ Λυκείου στα μαθήματα που εξετάζεται, τόσο περισσότερο «κεφάλαιο»
συγκεντρώνει στον βαθμολογικό του λογαριασμό.

Και το ύψος αυτού του λογαριασμού, που θα πρέπει να συμπληρωθεί του χρόνου
τέτοια εποχή, είναι εκείνο που θα καθορίσει το πού ακριβώς θα εισέλθει ο
μαθητής. Γιατί μπορεί θεωρητικά να υπάρχει μια θέση για όλους στα Πανεπιστήμια
και τα ΤΕΙ, αλλά πρακτικά οι θέσεις στις περιζήτητες σχολές υπολείπονται κατά
πολύ των αιτήσεων. Επομένως σ΄ αυτές θα εγγραφούν οι απόφοιτοι του Ενιαίου
Λυκείου με τον υψηλότερο βαθμολογικό λογαριασμό. Άρα οι εξετάσεις, που αυτήν
την περίοδο δίνουν οι μαθητές της Β΄ Λυκείου, μόνον «μη εξετάσεις» δεν μπορούν
να χαρακτηρισθούν επί της ουσίας.

ΥΓ: Το θετικό πάντως είναι ότι οι μαθητές της Β΄ Λυκείου έχουν επιδείξει,
μέχρι τώρα τουλάχιστον, τέτοια ψυχραιμία και ωριμότητα που θα ζήλευαν πολλοί
πανικόβλητοι ενήλικοι. Υπάρχει βέβαια μια σημαντική διαφορά: οι πρώτοι πάνε
στο… άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, οι δεύτεροι βλέπουν τη βάρκα με το παιδί
τους μέσα να ξεμακραίνει, χωρίς να ξέρουν πού ακριβώς θα βγει, κι αυτό το
«θέαμα», καθόλου σπάνια, κάνει και τον ψυχραιμότερο γονέα να δρα με την καρδιά
κι όχι με το μυαλό.