ΔΡΟΜΟΙ

… πάντα ο δημοσιογράφος δέχεται ισχυρές πιέσεις για να γίνει προπαγανδιστής.
Αν ο ρόλος του δημοσιογράφου είναι να δείχνει όλες τις όψεις του κόσμου, ο
ρόλος του προπαγανδιστή είναι να τον απλουστεύει για να κινητοποιεί τον όχλο
σε έναν κοινό σκοπό. Μια από τις πιο βασικές απλουστεύσεις της προπαγάνδας
στον πόλεμο είναι να ξεχωρίζει τους ανθρώπους σε δυο σαφείς κατηγορίες: σε
θύματα και θύτες. Φυσικά, στην πραγματική ζωή, σπάνια υπάρχει τέτοιος σαφής
διαχωρισμός. Συνήθως, κάθε πλευρά έχει τα δικά της νόμιμα παράπονα και πολλές
φορές οι ωμότητες της μιας δεν είναι παρά η πρόφαση για ωμότητες εκ μέρους της άλλης.

… στάση βλέπει μονάχα μια πάλη ανάμεσα στο «καλό» και το «κακό», με φυσική
συνέπεια να πέφτουν βόμβες στα κεφάλια των κακών. Για να εξαλείψουν κάθε ηθικό
δισταγμό για τη ΝΑΤΟϊκή επέμβαση, τα μέσα ενημέρωσης χρειάστηκαν ένα «κενό
μνήμης». Στο ιστορικό της κρίσης, ο Μάικλ Κάουφμαν γράφει στους «Τάιμς της
Νέας Υόρκης» (4/4/99) πως «η σύγκρουση ήταν σε σχετικά λανθάνουσα κατάσταση
μέχρι που ο Μιλόσεβιτς υποκίνησε τις εχθροπραξίες, το 1989, ανακαλώντας την
αυτονομία του Κοσσυφοπεδίου». Όμως, η απόφαση για την άρση της αυτονομίας δεν
ήρθε ξαφνικά. Φτάνει να διαβάσει κανείς τι έγραφαν οι ίδιοι οι «Τάιμς» πιο παλιά.

… λοιπόν ο ανταποκριτής της εφημερίδας Ντέιβιντ Μπάιντερ (28/11/82): «Στη
βία που ξέσπασε με τις ταραχές στο Πανεπιστήμιο της Πρίστινας τον Μάρτιο του
1981, πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν. Πολλά ήταν τα επεισόδια βιασμών, εμπρησμών,
λεηλασιών και βιομηχανικού σαμποτάζ, που στόχο είχαν να διώξουν τους Σέρβους
και τους Μαυροβούνιους από την επαρχία». Πάλι στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης»
έγραφε ο Μάρβιν Χάου (12/7/82), επικαλούμενος στέλεχος της κομμουνιστικής
ηγεσίας των αλβανοφώνων: «Οι εθνικιστές έχουν δύο στόχους: να ιδρύσουν μια
εθνικά καθαρή αλβανική δημοκρατία και να ενωθούν με την Αλβανία για να
σχηματίσουν τη Μεγάλη Αλβανία». Ακόμη εκείνη την περίοδο, τα αμερικανικά μέσα
ενημέρωσης απέδιδαν την εθνοκάθαρση στους αλβανόφωνους. «Οι αλβανόφωνοι που
είναι στη κυβέρνηση», έγραφε ο Ντέιβιντ Μπάιντερ στους «Τάιμς» (11/1/87),
«χρησιμοποιούν το δημόσιο χρήμα και τη νομοθεσία για να πάρουν τη γη των
Σέρβων. Κάνουν επιδρομές σε ορθόδοξες εκκλησίες, βεβηλώνουν σημαίες,
δηλητηριάζουν πηγάδια, καίνε σοδιές, μαχαιρώνουν Σλαβόπουλα, λένε στα παιδιά
τους να βιάζουν τα κορίτσια των Σέρβων».

Μολονότι αυτά τα στοιχεία υπάρχουν στους «Τάιμς» και αλλού, δεν ξαναείδαν το
φως της δημοσιότητας από τότε, επισημαίνει το αμερικανικό περιοδικό «Εξτρα!».
Και αν κανείς ισχυριστεί πως ίσως οι «Τάιμς» να ήταν προκατειλημμένοι εκείνη
την εποχή εναντίον των αλβανοφώνων, τότε γιατί παρόμοια δημοσιεύματα έκαναν
την εμφάνισή τους και στην «Ουάσιγκτον Ποστ» (29/11/86) και στους «Φαϊνάνσιαλ
Τάιμς» (20/7/82, 22/7/86);

… σωστό να πει κανείς πως η βία εναντίον των Σέρβων δικαιώνει τη βία
εναντίον των αλβανοφώνων. Ούτε και είναι πάντα ίδιο το μερίδιο της ευθύνης σε
τέτοιες συγκρούσεις. Μα όταν κανείς γράφει για έναν κύκλο βίας, δεν πρέπει να
έχει κατά νου πώς αυτός ο κύκλος θα δικαιωθεί, αλλά πώς θα κλείσει. Τα
αμερικανικά μέσα ενημέρωσης απέτυχαν σε αυτό, ξέχασαν τα ίδια τα γραφτά τους,
κρυμμένα πίσω από ένα «κενό μνήμης» που εξυπηρέτησε τη ΝΑΤΟϊκή προπαγάνδα και
που τώρα «δικαιώνει» τις νέες διώξεις των Σέρβων από τους αλβανόφωνους.