Νέα πολιτικά και στρατιωτικά δεδομένα μετά τον πόλεμο

Μετά την ανακούφιση από το τέλος του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία είναι καιρός να
ανακεφαλαιώσουμε με δυο λόγια τα νέα πολιτικά και στρατιωτικά δεδομένα που
έφερε η πολεμική αυτή επιχείρηση.

Πρώτον, γκρέμισε το αξίωμα στο οποίο βασιζόταν ­ εν πολλοίς ­ η διεθνής
έννομη τάξη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με το οποίο κάθε κράτος
είναι κυρίαρχο στο έδαφός του. Από δω και στο εξής το ΝΑΤΟ θα μπορεί να
επεμβαίνει όπου θεωρεί ότι διακυβεύονται συμφέροντά του προσπαθώντας με
στρατιωτικά μέσα να επιβάλει την άποψή του.

Δεύτερον, εισήγαγε έναν νέο τρόπο πολέμου. Τον εκ του ασφαλούς βομβαρδισμό
μιας χώρας από μεγάλο ύψος με βόμβες ακριβείας που έχουν ως στόχο όχι τόσο
πολύ να καταστρέφουν τη στρατιωτική μηχανή του αντιπάλου αλλά να ισοπεδώνουν
την οικονομική του υποδομή, με τις λιγότερες δυνατές απώλειες αμάχων.

Τρίτον, έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, όχι μόνο
παρακάμπτοντάς τον επιδεικτικά στην αρχική απόφαση του ΝΑΤΟ να επιτεθεί στη
Γιουγκοσλαβία, αλλά στήνοντας κιόλας στη θέση του ως κυρίαρχο πολιτικό όργανο
του πλανήτη τις μεγάλες επτά βιομηχανικές χώρες του πλανήτη ­ συν τη Ρωσία
(λόγω πυρηνικών όπλων).

Τέταρτον, έδειξε ότι το σημαντικότερο ίσως όπλο σε έναν πόλεμο είναι η
καθοδήγηση της διεθνούς κοινής γνώμης από ένα καλά οργανωμένο κέντρο
προπαγάνδας το οποίο θα μπαίνει μέσω της τηλεοπτικής οθόνης σε όλα τα σπίτια
του πλανήτη.

Πέμπτον, έκανε σαφές ότι η αμερικανοποίηση της Ευρώπης έχει πλέον φτάσει
στο αποκορύφωμά της, σε μία ακριβώς χρονική στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση
ελπίζει να υψώσει το ανάστημά της ως παγκόσμια οικονομική δύναμη.

Τα νέα αυτά δεδομένα στην παγκόσμια πολιτική τάξη είναι εμφανές ότι θα
προκαλέσουν σημαντικές αντιδράσεις από όσους αισθάνονται ότι βρίσκονται σε
μειονεκτική θέση με τη νέα τάξη πραγμάτων:

Θα οδηγήσουν στην προσέγγιση Κίνας – Ρωσίας και στη δημιουργία νέων όπλων
με τα οποία θα επιχειρηθεί να απαντηθεί η ΝΑΤΟϊκή (αμερικανική) παντοδυναμία.

Θα αναγκάσουν την Ευρώπη να αποκτήσει γρηγορότερα μια κοινή εξωτερική
πολιτική και έναν ευρωπαϊκό στρατό, σε μια προσπάθειά της να αποκτήσει
αυτοδύναμη πορεία σε σχέση με την Pax Americana. Θα οδηγήσουν στην εξάπλωση
της τρομοκρατίας, από χώρες (ή ομάδες) που δεν έχουν τη διάθεση να
ακολουθήσουν τη νέα τάξη πραγμάτων.

Θα κάνουν τον κόσμο στον οποίο ζούμε ακόμη πιο επικίνδυνο και ασταθή και
όλους μας να νοσταλγούμε την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.