Για το καλό των παιδιών

Με αφορμή τη σύλληψη ζεύγους Βουλγάρων, που «πούλησε» το μωρό του σε Έλληνες
ατέκνους, η κ. Ντίνα Θεοχάρους, από την Αθήνα, σημειώνει:

«Εδώ που φθάσαμε δεν πρέπει τουλάχιστον να είναι το ζητούμενο το καλό του
παιδιού; Πώς γίνονται στραβά μάτια παντού σ’ όλα τα τέρατα και τα σημεία κι
όταν πρόκειται να πάει το βρέφος σε καλά χέρια τότε ξυπνάνε όλοι οι
μηχανισμοί; Από τη στιγμή που δεν βρισκόμαστε σε μια ευνομούμενη κι άψογα
οργανωμένη Πολιτεία, αλλά σ’ ένα ασύδοτο μπάχαλο πότε και γιατί κινητοποιείται
αμείλικτη η καταστολή; Με ποια κριτήρια; Με ποια κριτήρια καταδικάζεται και
ηθικά μια πράξη σχετική με ανήλικα; Έτσι που μας παρουσιάζεται η κατάσταση
χρόνια τώρα είναι σαν ο γνώμονας να είναι η εξασφάλιση της δυστυχίας του
παιδιού, καθώς και της παρεμπόδισης να φοιτήσει σε σχολείο. Αυτό βλέπουμε στην
πράξη. Αν εξασφαλίζεται η παιδική εξαθλίωση, η κακομεταχείριση, η στέρηση της
βασικής εκπαίδευσης, η στέρηση εφοδίων, υγείας, καθαριότητας, διατροφής
κανονικής, θαλπωρής και προστασίας, αν εξασφαλίζεται δηλαδή η καταστροφή του
παιδιού τότε η πράξη δεν τιμωρείται. Αβαντάρεται. Αντίθετα, αν το παιδί έχει
προοπτική να ζήσει ανθρωπινά και να έχει μέλλον, τότε πέφτει γραμμή να
χιμήξουν όλοι οι υπεύθυνοι όλης της κλίμακας και μαζί με τις κάμερες να
παρουσιάσουν την περίπτωση σαν το ειδεχθέστερο και αποκρουστικότερο έγκλημα.
Γιατί;». Και η αναγνώστριά μας καταλήγει: «Με δεδομένα το δημογραφικό μας
τεράστιο πρόβλημα και τις ανυπέρβλητες δυσκολίες για να υιοθετήσει κάποιος ένα
παιδί, τι συμπέρασμα να βγάλουμε από την τόση πια αυστηρότητα, όταν παράλληλα
ενθαρρύνεται σκανδαλωδώς η δράση των αλβανικών συμμοριών με τις ανίερες
μπίζνες τους;».