ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Διοξίνη με κουτόχορτο

Είχαν άποψη και μάλιστα αρνητική για τη συνθήκη του Μάαστριχτ. Και η στάση
τους επιτάχυνε τις διαδικασίες αναθεώρησής της. Αργότερα, ανατριχιάσαμε με τις
αποκαλύψεις για τις σεξουαλικές διαστροφές ­ με θύματα παιδιά ­ ευυπόληπτων
καθ΄ όλα πολιτών αυτής της χώρας. Τώρα, μας τάισαν διοξίνες. Πρόκειται για
εκείνους τους αγρότες της κεντρικής Ευρώπης, τους κυρίους που έβγαλαν τη φόρμα
εργασίας, κατέβηκαν από τις βελανιδιές ­ όπως τους είπε και ο Νίκος
Αθανα-σόπουλος στο Ειδικό Δικαστήριο ­ βγήκαν από τα βουστάσια και από τα
ορνιθο-τροφεία τους, γραβα-τώθηκαν κι ήρθαν πριν από μία δεκαετία να μας πουν
«κλέφτες» και να ζητήσουν την τιμωρία μας γιατί βαφτίσαμε «το γιουγκοσλαβικό
καλαμπόκι ελληνικό και εισπράξαμε τις επιδοτήσεις». Διασυρθήκαμε σε ολόκληρη
την Ευρώπη ­ με την αρωγή και του Έλληνα Εφιάλτη, βέβαια ­ βάζοντας επάνω μας
την επίσημη ευρωπαϊκή ετικέτα του κλέφτη κι ας ήμασταν η τελευταία χώρα τής
Ένωσης στις κομπίνες αυτού του τύπου. Εκόπτοντο για τα χρήματα της Ευρωπαϊκής
Ένωσης. Για την προστασία των ευρωπαϊκών προϊόντων. Για τη διατήρηση της
νομιμότητας σε διαδικασίες και σε τομείς που, τελικά, τους αφορούν άμεσα.
Αναρωτιέμαι σήμερα ποια «σφραγίδα» θα τους άρμοζε. Ή ποια «σφραγίδα» θα τους
έβαζαν οι εταίροι μας στην Ευρώπη, ακριβέστερα οι εκπρόσωποί μας, οι οποίοι
μάλιστα πρέπει να έχουν ακόμη στο στόμα τους τη γεύση της διοξίνης από τα
γεύματα εργασίας ή μη, που χρειάζονταν κάθε φορά που συγκεντρώνονταν στις
Βρυξέλλες, στην καρδιά της Ευρώπης, για να καθορίσουν την πολιτική μας στην
κτηνοτροφία, τη γεωργία, την υγεία. Πρέπει τα προϊόντα τους εκτός από διοξίνες
να περιέχουν και κουτόχορτο. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η ανοχή μας.