ΜΑΤΙΕΣ Οι εκλογές

Ειρήνη, λοιπόν! Ειρήνη, ύστερα από 78 ημερών άνανδρους και κτηνώδεις
βομβαρδισμούς. Που σκότωσαν και τραυμάτισαν χιλιάδες ανθρώπους, εν ονόματι
του… ανθρωπισμού! Και κατέστρεψαν γιοφύρια, δρόμους, δημόσια κτίρια,
νοσοκομεία, σχολεία, για να ‘χουν να λένε, ο Κλίντον, ο Μπλερ, ο Σολάνα, ο
Κλαρκ, με υπερηφάνεια, πως εμείς, το ΝΑΤΟ, νικήσαμε!

Δεν ενίκησε, όμως, το ΝΑΤΟ. Νικητής αναδείχθηκε ο ηρωϊκός λαός της
Γιουγκοσλαβίας. Που έφτιαχνε αλυσίδες με κορμιά, για να προστατέψει τους
στόχους των Αμερικανών κι έβγαζε «δελτία ειδήσεων» την ώρα της φωτιάς κι
έφερνε στον κόσμο καινούργιες ζωές στα μαιευτήρια, ενώ οι βόμβες έπεφταν βροχή
και ξαγρυπνούσε στα καταφύγια, χωρίς να σηκώνει σημαία υποχώρησης.

Ήταν υπέροχες οι νύχτες της Τετάρτης και της Πέμπτης στο Βελιγράδι και στην
Πρίστινα! Έλαμπαν οι πόλεις, έλαμπαν τα πρόσωπα από τη χαρά της γιορτής, για
την κατάπαυση του πυρός! Χιλιάδες αυτοκίνητα στους δρόμους, πανηγύρια, κρασί,
φιλιά, τραγούδια! Μακάρι να περάσουν έτσι και τούτες οι μέρες, οι κρίσιμες, με
το πηγαινέλα των στρατιωτών και την οργή των Ουτσεκάδων…

Είχα πει, πως όσο κρατάει ο πόλεμος, αυτός ο βρώμικος πόλεμος που γίνεται
δίπλα μας, μόνο γι’ αυτόν θα γράφω. Το τήρησα. Ήρθε ο καιρός να γυρίσω σελίδα.
Να δω κι όλα τ’ άλλα, που συμβαίνουν στον κόσμο. Και πρώτα πρώτα, τις
ευρωεκλογές, που αφορούν και μένα κι εσένα και όλους μας, αλλά, ως τώρα, πολύ
λίγους ­ και πολύ λίγο ­ άγγιξαν.

Ούτε λόγος ότι η αποχή πρέπει να εκμηδενισθεί. Δεν είναι δυνατόν ν’
αποφασίζουν για τον τόπο και το μέλλον του οι ωχαδερφιστές, οι ρήτορες του
καφενείου, οι «ξύπνιοι» που τα ξέρουν όλα. Η Ελλάδα χρειάζεται τη γνώμη μας,
την ψήφο μας, για να προχωρήσει. Και, ήδη, βαδίζει πολύ καλά. Η οικονομία
βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή της. Κι όπου να ‘ναι, θα δρασκελίσουμε το
κατώφλι της ΟΝΕ. Που είναι ο μέγας εθνικός στόχος.

Βλέπω στην τηλεόραση πολλούς, να λένε πολλά για την κυβέρνηση και για τον
Σημίτη. «Δεν έκανε τούτο», «δεν έκανε το άλλο». Μπορεί να ‘χουν και δίκιο,
μερικές φορές. Αλλά, με το χέρι στην καρδιά, απαντήστε: στεκόταν, ποτέ, η
Ελλάδα τόσο γερά στα πόδια της, όσο σήμερα; Μπορούσε κανένας άλλος, εκτός από
τον Σημίτη, σ’ αυτή την εξαιρετικά δύσκολη περίοδο του πολέμου, να τα βγάλει
πέρα χωρίς να «τραυματίσει» τους Σέρβους, χωρίς να τα χαλάσει με το ΝΑΤΟ,
χωρίς να δεχτεί πρόσφυγες στη Μακεδονία κι αλλού, χωρίς να δημιουργήσει
προβλήματα στην ελληνική μειονότητα της Αλβανίας; Κάποτε, πρέπει να γίνουμε
σοβαροί σ’ αυτή τη χώρα. Και να χειροκροτούμε τις πράξεις. Και όχι τα λόγια,
τα αφορολόγητα, των μπαλκονιών.