Όταν ξεκαθαρίζουν με σφαίρες τις περιουσιακές διαφορές

«Προήδρευα στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θηβών, όπου ήταν κατηγορούμενος ένας
κτηνοτρόφος για απόπειρα ανθρωποκτονίας εις βάρος του αδελφού του. Τα δύο
αδέλφια είχαν έντονη διαμάχη εξαιτίας κτηματικών διαφορών. Μια μέρα, ο δράστης
γεμίζει την καραμπίνα του και πηγαίνει με άγριες διαθέσεις στη στάνη του
αδελφού του, αφού διασχίζει μια απόσταση 4 χιλιομέτρων. Στην αυλή τον
συναντάει και του ζητάει εξηγήσεις, επειδή εκείνος δεν υποχωρούσε στις
απαιτήσεις του. Το υποψήφιο θύμα αρνείται να συζητήσει μαζί του κι εκείνος,
αντί άλλης απάντησης, τον σημαδεύει στο κεφάλι. Και πυροβολεί. Αν τα
αντανακλαστικά του αδελφού του δεν λειτουργούσαν εκείνη τη στιγμή, ο θάνατός
του θα ήταν ακαριαίος. Πρόλαβε όμως και έστριψε το σώμα του, με αποτέλεσμα να
τον χτυπήσει η σφαίρα στην ωμοπλάτη. Τραυματισμένος όπως ήταν, έτρεξε να σωθεί
φωνάζοντας βοήθεια. Ο δράστης τον κυνήγησε και όταν κατάλαβε πως κινδύνευε να
συλληφθεί, έφυγε, παραιτούμενος από την προσπάθεια να τον εξοντώσει. Στο
δικαστήριο οι ένορκοι είχαν τη γνώμη ότι ο κατηγορούμενος έπρεπε να αθωωθεί.
Όταν τους ρώτησα “γιατί; “, άλλος μού έλεγε λόγω βρασμού ψυχικής ορμής, άλλος
λόγω συγγενείας κ.λπ. Ούτε βρασμός υπήρχε ­ αφού είχε διανύσει τόση απόσταση
για να βρει το θύμα ­ ούτε η συγγένεια απαλλάσσει κανέναν από τις εγκληματικές
του πράξεις. Τελικά, έπειτα από πολύωρη ανταλλαγή απόψεων, έπεισα και τους
δικαστές, που ήθελαν την ενοχή του με ελαφρυντικό, αλλά και τους ενόρκους, και
τον καταδικάσαμε ομόφωνα σε πολυετή κάθειρξη για απόπειρα ανθρωποκτονίας εκ
προμελέτης χωρίς κανένα ελαφρυντικό. Τελικά, από την εμπειρία μου καταλήγω στο
συμπέρασμα ότι αντί να μεταφέρουν οι ένορκοι στο δικαστήριο τον παλμό της
κοινής γνώμης, οι δικαστές συλλαμβάνουν τα μηνύματα της κοινωνίας. Πάντως οι
οικονομικές διαφορές μεταξύ συγγενών κυριαρχούν κάθε άλλου συναισθήματος και
συχνά οδηγούν στο έγκλημα».

Όλα έγιναν για ένα ενοίκιο. Ο πατέρας δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει πώς η
κόρη του εισέπραττε χρήματα από τον ίδιο, για το διαμέρισμα που του είχε
παραχωρήσει. Κάθε μήνα η σκηνή επαναλαμβανόταν. Η κόρη ­ ιδιοκτήτρια του
σπιτιού στο οποίο έμενε ο πατέρας της ­ του χτυπούσε την πόρτα και ζητούσε το
ενοίκιο. Εκείνος, μονίμως εκνευρισμένος λόγω της απαίτησής της, αρνιόταν να
της δώσει τα χρήματα. Μεταξύ τους υπήρχε μεγάλη ένταση. Και, προ ημερών, πήρε
τέλος με τον πιο τραγικό τρόπο. Ο πατέρας δεν άντεχε άλλο αυτή τη δοσοληψία με
το παιδί του. Μόλις λοιπόν του χτύπησε την πόρτα κρατώντας στο χέρι το μπλοκ
αποδείξεων, ο καβγάς άναψε. Η καραμπίνα ήταν έτοιμη από ώρα. Ο ηλικιωμένος
άνθρωπος την άρπαξε και, χωρίς να σκεφτεί, πυροβόλησε την κόρη του. Αμέσως
έστρεψε το όπλο πάνω του και τράβηξε για άλλη μια φορά τη σκανδάλη. Σε λίγα
λεπτά πατέρας και κόρη ήταν νεκροί.

Συχνές ρήξεις

«Εκείνος έπαιρνε μεγαλύτερη σύνταξη από μένα που είχα να ζήσω ολόκληρη
οικογένεια. Γι’ αυτό του ζητούσαμε ενοίκιο», έλεγε απαρηγόρητος ο σύζυγος της
άτυχης γυναίκας, μετά την αναπάντεχη εξέλιξη αυτής της ενδοοικογενειακής
διαμάχης. Η οποία δυστυχώς δεν είναι η μοναδική που καταλήγει σε φονικό.

Οι περιουσιακές διαφορές προκαλούν πολύ συχνά ρήξεις συγγενικών δεσμών. Ίσως
είναι ο μόνος λόγος που διαψεύδει τη λαϊκή ρήση, σύμφωνα με την οποία «το αίμα
νερό δεν γίνεται». Ακόμη και για ένα μέτρο γης, αδέλφια παύουν να μιλάνε
μεταξύ τους διά βίου, παιδιά αποκηρύσσουν τους γονείς τους, μέλη της ίδιας
οικογένειας αλλάζουν δρόμο προκειμένου να μη συναντηθούν.

Και γονείς

Δυστυχώς όμως, το κακό, πολλές φορές, δεν σταματάει εδώ. Γονείς στρέφουν την
κάννη του όπλου εναντίον του παιδιού τους, αλλά και παιδιά φτάνουν στο σημείο
να δολοφονήσουν τον πατέρα ή τη μητέρα τους, όταν η απληστία, η βιασύνη να
αποκτήσουν τα χρήματά τους εξαφανίζει κάθε ίχνος αγάπης.

Στα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας μας τα περιστατικά αυτά είναι σπανιότερα.
Στην περιφέρεια ωστόσο, εκεί όπου οι καραμπίνες υπάρχουν σε όλα σχεδόν τα
σπίτια, το τέλος μιας τέτοιας διαφοράς δίνεται συχνά μ’ έναν πυροβολισμό.
Μπορεί και μ’ έναν δεύτερο. Όταν ο δράστης, συνειδητοποιώντας τι έχει κάνει,
στρέφει το όπλο πάνω του…

Χρόνια τώρα η 57χρονη γυναίκα έψαχνε να βρει τον εαυτό της. Ο άνδρας της
άνεργος, ο γιος της στην εφηβεία, κατόρθωνε με μεγάλη δυσκολία κάθε τόσο να
αποσπάσει από τον πατέρα της 2-3 χιλιάδες για να ζήσουν. Ξεριζωμένοι από την
Κωνσταντινούπολη, εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα αναγκασμένοι να ξεκινήσουν από την
αρχή. Μαζί τους μπόρεσαν να φέρουν μόνο τα προβλήματα που είχαν. Τίποτε περισσότερο…

Η Μαρίκα έπασχε από έντονη μελαγχολία. Στην Πόλη είχε νοσηλευθεί σε
ψυχιατρείο. Το ίδιο έπρεπε να κάνει κι εδώ. Δεν είχε όμως χρήματα. Ο μόνος που
είχε ήταν ο πατέρας της. Αλλά δεν της έδινε. Το είχε σκεφτεί καλά. Θα έπεφτε
στη θάλασσα να πνιγεί. Ήξερε κολύμπι, αλλά θα άφηνε το σώμα της να βουλιάξει
και σιγά σιγά… Αυτές τις σκέψεις έκανε κάθε νύχτα που δεν μπορούσε να
κοιμηθεί. Δεν είχε υπολογίσει όμως, πως όλο και κάποιος θα βρισκόταν να τη
σώσει. Κανείς δεν καταλάβαινε πως η δική της σωτηρία ήταν ο θάνατος.

«Άφησέ με να πνιγώ, δεν θέλω να ζήσω άλλο», φώναζε στη γυναίκα που είχε πέσει
με τα ρούχα στη θάλασσα και αγωνιζόταν να τη βγάλει έξω. «Θα ζήσεις και θα
δεις πως η ζωή έχει και τις καλές πλευρές της», της απάντησε εκείνη, νιώθοντας
ωραία που είχε κάνει μία καλή πράξη.

Ήταν τα λόγια μιας άγνωστης, που όμως την έκαναν πρώτη φορά να αισθανθεί
δυνατή. Και ξεκίνησε για το σπίτι της αδελφής της όπου έμενε ο πατέρας της.
Στην είσοδο συνάντησε την αδελφή της που έφευγε. Ο πατέρας της ήταν επάνω
μόνος του.

Λίγη ώρα αργότερα, ο θυρωρός της πολυκατοικίας χτυπούσε τις πόρτες όλων των
διαμερισμάτων για να δει πού είχε πιάσει φωτιά. Ο πατέρας της Μαρίκας,
πεσμένος στο πάτωμα, αιμορραγούσε. Οι πιτζάμες του ήταν καμένες και οι
αναθυμιάσεις από τη φωτιά που είχε σβήσει πια έκαναν την ατμόσφαιρα αφόρητη.
Ήταν ήδη νεκρός.

Από το συρτάρι του κομοδίνου του έλειπαν 70.000 δραχμές.

Στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου που εφημέρευε, περίμενε η Μαρίκα. Την
είχαν τυλίξει με μία κουβέρτα γιατί τα ρούχα της ήταν μούσκεμα. Ένας καλός
άνθρωπος την είχε σώσει και αυτή τη φορά. Μόνο που τώρα δεν πήγαν να την
πάρουν οι δικοί της. Δύο αστυνομικοί την συνόδευσαν στο Τμήμα, όπου της
ανακοίνωσαν πως κατηγορείται για τη δολοφονία του πατέρα της.

Προσπάθησε να θυμηθεί τι είχε γίνει. Τον είχε βρει ξαπλωμένο στο κρεβάτι και
του είχε ζητήσει 200.000 δραχμές για να γίνει καλά. Εκείνος σηκώθηκε και την
έσπρωξε. Πάλεψαν. Τον έριξε κάτω, έβρεξε με οινόπνευμα ένα τραπεζάκι, άναψε
φωτιά, άρπαξε τα χρήματα και έφυγε. Το έκανε για να τον φοβίσει, όπως είπε.
Συνειδητοποίησε όμως μετά τι είχε κάνει και πήγε κατευθείαν στη θάλασσα. Ήθελε
να χαθεί. Ούτε αυτό το κατάφερε…

Η Μαρίκα καταδικάστηκε στο πρώτο δικαστήριο σε 14 χρόνια κάθειρξη. Στο Εφετείο
η ποινή της μειώθηκε στο μισό. Λίγες ημέρες αργότερα αποφυλακίστηκε. Είχε ήδη
εκτίσει τα χρόνια που όφειλε. Χρωστούσε όμως κάτι και στον εαυτό της. Κι αυτή
τη φορά θα του έκανε οπωσδήποτε το χατίρι. Το πρόσωπό της είχε μία έκφραση
ευτυχίας. Οι δικοί της δεν την είχαν ξαναδεί έτσι ποτέ. «Την βρήκε ένας ψαράς
στα ανοιχτά της Γλυφάδας. Ήταν ήδη νεκρή», τους ανακοίνωσαν όταν πήγαν για την
τυπική αναγνώριση.

Κων. Ταλιαδόρος. «Έκλεισε» τον ανοιχτό λογαριασμό μ’ ένα έγκλημα

Εργάστηκε επί πολλά χρόνια ως δικηγόρος στο εξωτερικό προκειμένου να
εξασφαλίσει μια άνετη ζωή στην ανάπηρη κόρη του. Το όνειρό του ήταν να της
φτιάξει ένα ωραίο σπίτι, αφού η πολιομυελίτιδα που την είχε προσβάλει στα 3
της χρόνια, δεν της επέτρεπε μετακινήσεις.

Ο Κωνσταντίνος Ταλιαδόρος έστελνε χρήματα στο άνδρα τής αδελφής τής γυναίκας
του, καθώς εκείνος ­ όχι μόνο ως συγγενής, αλλά και ως πολιτικός μηχανικός ­
είχε αναλάβει την επίβλεψη της οικοδομής. Η εμπιστοσύνη που είχε σε αυτούς
τους ανθρώπους δεν του άφηνε κανέναν ενδοιασμό. Ήξερε πως το αποτέλεσμα θα
ήταν καλύτερο κι από ό,τι είχε φανταστεί.

Στα 70 του πια, αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα, βέβαιος πως οι κόποι του
είχαν πιάσει τόπο. Η χαρά του για το όνειρο που επιτέλους είχε
πραγματοποιηθεί, έδωσε γρήγορα τη θέση της στην απογοήτευση. Το σπίτι δεν ήταν
αντάξιο του ποσού που είχε δαπανηθεί. Κάποιοι τού είπαν πως η κουνιάδα του και
ο άνδρας της είχαν αγοράσει με τα χρήματά του οικόπεδο στην Παιανία. Στη
γυναίκα του δεν είπε τίποτε. Τον έπνιγε όμως η αγανάκτηση. Έπρεπε κάτι να κάνει.

Ήταν αρχές καλοκαιριού του 1990. Ο Κων. Ταλιαδόρος είχε βγει μια βόλτα. Η
γυναίκα του και η κόρη του τον περίμεναν με αγωνία να γυρίσει για να του πουν
το κακό που βρήκε την οικογένειά τους. Κάποιος είχε πυροβολήσει την κουνιάδα
του και τον άνδρα της τη στιγμή που έμπαιναν με το αυτοκίνητό τους στο γκαράζ
του σπιτιού τους. Αμέσως εκείνος τις πήγε στο νοσοκομείο όπου είχε μεταφερθεί
το ζευγάρι. Τα νέα ήταν χειρότερα από ό,τι περίμεναν. Η γυναίκα ήταν νεκρή και
ο άνδρας της σοβαρά τραυματισμένος.

Την επομένη ο δικηγόρος κλείστηκε στο γραφείο του. Σε μια επιστολή 23 σελίδων
με παραλήπτη τον τότε διοικητή Ασφαλείας, αποκάλυπτε τον δράστη του
εγκλήματος. Υποδείκνυε το σημείο όπου είχε κρύψει τη μάσκα και την περούκα που
φορούσε ο… άγνωστος δολοφόνος. Βρέθηκαν και τα δύο στην αυλή του σπιτιού του…

Ο Κων. Ταλιαδόρος, ανακουφισμένος από τη λύση που έδωσε, παραδόθηκε στην
Αστυνομία. «Έπρεπε να τον σκοτώσω ή να σκοτωθώ», είπε, δείχνοντας έτοιμος να
πληρώσει το τίμημα της τραγωδίας που προκάλεσε. «Έφτασε στο έγκλημα από ζήλεια
και φθόνο για μας», έλεγε ο άλλοτε αγαπημένος σύγγαμβρός του, ο οποίος έχασε
τελικά το ένα του χέρι από τον τραυματισμό. «Εμείς είχαμε ευρύ κύκλο
γνωριμιών, ενώ εκείνος ήταν κλεισμένος στο σπίτι του. Αυτό δεν μας το συγχωρούσε».

Το δικαστήριο δέχθηκε και τις δύο εκδοχές. Ούτως ή άλλως δεν είχε και μεγάλη
σημασία. Το έγκλημα ήταν γεγονός. Ο δικηγόρος καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε 24
1/2 χρόνια κάθειρξη. Το Εφετείο τού μείωσε την ποινή κατά ένα χρόνο,
αναγνωρίζοντάς του το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου.