ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται

Γίνεται συχνά λόγος για το σοφό αισθητήριο του λαού. Είτε αυτό εκφράζεται μέσα
από τα αποτελέσματα εκλογικών αναμετρήσεων είτε μέσα από γκάλοπ για κοινωνικά
ή αθλητικά ζητήματα είτε μέσα από εκδηλώσεις αποδοκιμασίας. Αποδεικνύεται ότι
η ανταπόκριση του κόσμου σε κάθε εντυπωσιακή κατασκευή χωρίς βάθος,
περιεχόμενο, ποιότητα είναι πρόσκαιρη. Η επιφανειακή προσέγγιση και ανάλυση
γεγονότων, καταστάσεων, φαινομένων, η κεκαλυμμένη σκοπιμότητα και ο αριβισμός
γρήγορα αποκαλύπτονται. Ιδιαίτερα κάτω από τους προβολείς ή πίσω από το
μελάνι. Η συνέπεια αρνητική, δυσάρεστη. Η ζημιά ανεπανόρθωτη, αναλογικά
μεγαλύτερη από το κόστος μιας συνετής, αυθόρμητης, υγιούς, αντικειμενικής,
ζωντανής ακόμη και επιθετικής αντίληψης. Η δεύτερη επιλογή προϋποθέτει δύσβατο
δρόμο. Αίσθημα ευθύνης. Και φυσικά επιμονή και υπομονή. Η παροιμία βγήκε,
επίσης, από τον λαό: Ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται. Κι εκεί
που οι γονείς μας μάς μαύριζαν στο ξύλο για να μάθουμε να μη λέμε ψέματα, να
μην κλέβουμε, να είμαστε υπεύθυνοι, συνεπείς και βέβαια να μην εξαπατάμε
κανέναν και για κανέναν λόγο. Να εκτιμούμε την τιμιότητα, την αξιοπρέπεια.
Εκεί που γαλουχηθήκαμε να παραμένουμε σταθεροί και αμετακίνητοι στις θέσεις
μας, κάθε πράξη, συμπεριφορά κι εκδήλωση στις μέρες μας είναι τόσο κάθετα
αντίθετη με τις δικές μας αρχές μας, ώστε να εμφανιζόμαστε ­ όχι μόνο στους
τρίτους, αλλά και στους ίδιους τους εαυτούς μας ­ παρωχημένοι,
αναποτελεσματικοί, ιδεοληπτικοί. Και εν τέλει έξω από το παιχνίδι της
παραγωγής και της παρέμβασης. Ένα βήμα πριν από τη σύνταξη και μάλιστα την
πρόωρη αν θέλουμε να διασώσουμε κάτι από τον εαυτόν μας.