Καλοκαίρι των διλημμάτων: Να γυμναστεί κανείς ή να μη γυμναστεί;

Μεταξύ μας τώρα, έκταση χεριών και λύγισμα μέσης, περιστροφή χεριών και
κορμού, αιωρήσεις ή κάμψεις, έχω να «εκτελέσω» από τα μαθητικά μου χρόνια!
Ίσως γιατί η καθημερινότητα που βιώνω τα τελευταία χρόνια είναι, έτσι κι
αλλιώς, όλο περιστροφές και… αιωρήσεις και μάλιστα δίχως προθέρμανση, ο
χρόνος τρέχει και ποτέ δεν είναι αρκετός, οι εκκρεμότητες και οι αναβολές
συναθροίζονται η μία πάνω στην άλλη, τα «επικείμενα» είναι πάντα περισσότερα
απ’ όσα διεκπεραιώνονται. Ίσως, πάλι, γιατί παθολογική σχέση με τη γυμναστική
δεν είχα ποτέ ­ κι ας επιμένω να θαυμάζω και να λέω «μπράβο» σε όσους έχουν!

Μεταξύ μας, πάλι, αν χρειάζεσαι μία με μιάμιση ώρα κάθε πρωί για να φθάσεις
στη δουλειά σου, είναι και αυτό μια αναπόφευκτη γυμναστική, αλλά από την…
ανάποδη. Τις περισσότερες φορές ενώ έχω ξυπνήσει, αναπόφευκτα πάλι, χαράματα
αλλά γεμάτη ενέργεια και το πρωινό δείχνει πολλά να υπόσχεται σε αποδόσεις,
όταν φθάνω στο γραφείο και παραγγέλνω τον δεύτερο (δυνατό αυτή τη φορά) καφέ
της ημέρας, νιώθω τόσο αποκαμωμένη από τη διαδρομή Μαρούσι – κέντρο, που
ξεκλέβω το πρώτο εικοσάλεπτο για να «τονωθώ», να συνέλθω. Κι αρκετές φορές έχω
αναρωτηθεί, πόσο περισσότερο ανθεκτική θα ήμουν αν ήμουν γυμνασμένη.

Αν! Αλλά δεν είμαι. Και ακόμη αγνοώ αν ποτέ υπάρξω περισσότερο «γυμνασμένη».
Αφού, όσες φορές σκέφθηκα να εντάξω τη γυμναστική στη ζωή μου, πάντα κάτι
συμβαίνει, η απόπειρα ίσα που ξετρυπώνει από το συρτάρι των αναβολών και
ύστερα καταχωνιάζεται και πάλι στα αζήτητα και η «δραστική αλλαγή» φυσικά και
δεν έρχεται!

Ένας σωστός γυμναστής ­ και γυμναστήριο ­ δεν υπόσχεται θαύματα ­ ενθαρρύνει την προσπάθεια…

Αυτό που μονίμως με παρηγορεί είναι μια εσώτερη αισιοδοξία ότι για όλα υπάρχει
πάντα ο «κατάλληλος χρόνος» και ποτέ δεν είναι αργά για ένα καινούργιο
ξεκίνημα. Από τον χειμώνα παρακολουθώ και ενθαρρύνω την αρμονική σχέση που
άρχισε να αποκτά η φίλη μου η Μαρία με το σώμα της, μέσα από την καθημερινή
και συστηματική γυμναστική. Άρχισε ξαφνικά να ξυπνά πολύ πρωί και έχει περάσει
μία με δύο ώρες κάθε πρωί στο γυμναστήριο της γειτονιάς, πριν πάει στη
δουλειά. Ξαφνικά απέκτησε ένα πάθος και είναι «άρρωστη» όταν δεν δίνει διέξοδο
στο πάθος της! Συχνά-πυκνά αστειεύομαι μαζί της, ισχυριζόμενη ότι τα πάθη
είναι πάντα πάθη και η εμμονή τής αναζήτησης αποκτά κάποιες φορές και
προεκτάσεις νοσογόνου συνδρόμου. Γελάει εκείνη και ευφυέστατη, όπως πάντα, μου
εξηγεί πόσο αρέσκεται σε αυτό το «πάθος», που την οπλίζει με κουράγιο και αντοχές.

Το δικό μου κουράγιο δείχνει να εξαντλείται τελευταίως. Εξοργίζομαι με τον
εαυτό μου κάθε φορά που αισθάνομαι κατάκοπη και η ημέρα δεν έχει ακόμη
διατρέξει το ήμισυ… «Θα είναι υπερκόπωση», σκέπτομαι. «Είναι και το
τσιγάρο»… Χρόνιες καταστάσεις ­ απόρροια της χρόνιας αναβλητικότητας. Μα,
αυτή τη φορά αποφάσισα να κάνω κάτι…

Από τον Μάρτιο, εν όψει της άνοιξης και του καλοκαιριού, άρχισε να κουδουνίζει
το τηλέφωνο του σπιτιού. Κάποιες κυρίες ­ άγνωστές μου ­ από κάποια ινστιτούτα
που «ψαρεύουν» πελάτισσες μέσω τηλεφώνου και απατηλών όπως πάντα υποσχέσεων ­
για «σφιχτό και σφριγηλό σώμα», «μόνιμο και σίγουρο αδυνάτισμα» σε «πρωτότυπα
και μαγικά μηχανήματα»… Εσύ δεν χρειάζεται να κάνεις απολύτως τίποτα ­ εκτός
από το να πληρώσεις! Μπαίνεις μονάχα στο μηχάνημα κι εκείνο, φυσικά,
αναλαμβάνει τη μεταμόρφωσή σου.

Κάποιες φορές «ανέχομαι» αυτά τα τηλεφωνήματα, μα τις περισσότερες αντιδρώ
αποφασιστικά.

Το πιο εντυπωσιακό και πάντα κοινό χαρακτηριστικό αυτών των ενοχλήσεων, από
όποιο ινστιτούτο αδυνατίσματος κι αν προέρχονται, είναι ότι μονίμως ανήκω στις
λιγοστές εκείνες τυχερές που έχουν κερδίσει ένα ευνοϊκό πακέτο, με «δωρεάν»
τέσσερις περιποιήσεις προσώπου και σώματος. Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια ­
δίχως καν διαφοροποιήσεις στο μάρκετινγκ της παρουσίασης και «πώλησης» της
προσφοράς ­ και η επαναλαμβανόμενη αυτή ιστορία μού θυμίζει τις δωρεάν
διακοπές που κερδίζεις εφ’ όρου ζωής, σε όποια γωνιά του πλανήτη θελήσεις,
αρκεί να αγοράσεις και να επινοικιάζεις και σε άλλους το «δικαίωμα» της χρήσης
ενός μικρού διαμερίσματος. Ανένδοτη πάντως εγώ, δεν επωφελούμαι ­
παρακάμπτοντας τους κερδισμένους μου λαχνούς!

Όλο περιστροφές και… αιωρήσεις, και μάλιστα δίχως προθέρμανση, είναι έτσι κι αλλιώς η καθημερινότητα μου..

Ενέδωσα, σας διαβεβαιώνω, εξαιτίας της επαγγελματικής και μόνο διαστροφής, σε
μια πρόσφατη παρενόχληση. Το ραντεβού κλείστηκε δύο πρωινά αργότερα, σε
ξενοδοχειακής υποδομής ινστιτούτο των βορείων προαστίων. Η κοπέλα στη ρεσεψιόν
τηρεί τις προδιαγραφές εμφάνισης που το σύστημα προσφοράς και ζήτησης απαιτεί
και επιβάλλει. Άψογες αναλογίες, άψογα ντυμένη, άψογα μακιγιαρισμένη, κανένα
ψεγάδι, το ομολογώ. Άψογο και το χαμόγελο, αλλά «μηχανιστικό», ενδεδυμένο με
την αναγκαία «συγκατάβαση» που στο μεγαλύτερό της βαθμό κρύβει υποτίμηση ­ για
το προς αγορά «προϊόν» που στήθηκε μπροστά της! Προλαβαίνω να σκεφθώ πως αν το
«μάρκετινγκ» επιβάλλει μια τέτοια στάση για πέντε, έξι κιλά προς… απώλεια
(τα δικά μου), πώς θα ένιωσε η κυρία που κάθεται ήδη, «ψαρωμένη» και καθόλου
αναπαυτικά, σε μια μάλλον αναπαυτική πολυθρονοκαρέκλα και η περιφέρεια των
γοφών της εξέχει δέκα, δεκαπέντε εκατοστά από κάθε πλευρά. Ακολούθησε το
βλέμμα μου η κυρία με την κόκκινη μπλούζα και τη μαύρη παντελόνα, με ένα βαθύ
βλέμμα κατανόησης και συνενοχής, ένα βλέμμα που έλεγε «ξέρω, ξέρω, τα έχω
περάσει», σκουπίζει ύστερα το ιδρωμένο της πρόσωπο και προσποιείται πως
ασχολείται με το περιοδικό της.

Η πόρτα ανοίγει και κλείνει γρήγορα, η «ειδικός» του κέντρου που με έχει
«χρεωθεί» καταφθάνει από τα βάθη μιας άλλης αίθουσας, έχει μια σπιρτάδα στην
κίνησή της και μια ματιά αστραπή, είμαι ήδη σίγουρη πως ξέρει καλά τη δουλειά
της. «Είσαστε συνεπής στο ραντεβού σας», λέει, έτσι για να πει κάτι και να
ζεστάνει την ατμόσφαιρα, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται δεν διανύω και ιδιαίτερα θερμή
ημέρα, κομπιάζει λίγο κι αρχίζει να μου απαριθμεί τα πολλά και τα διάφορα που
θα χρειασθώ για μια ριζική μεταμόρφωση, αυτό το «ριζική» μού κάθεται σαν
αμάσητη τροφή στο στομάχι, «εγώ απλώς πιο ανθεκτική θα ήθελα να γίνω, μια χαρά
είμαι» της λέω, εκείνη θαυμάζει την… αυτοπεποίθησή μου, «δεν χρειάζεσθε,
βλέπω, τονωτικές ενέσεις», ανταποκρίνεται και την ίδια στιγμή είναι σαν να μην
το είπε. Είναι τόσο «ενταγμένη», τόσο ενσωματωμένη η κυρία με τον ρόλο της,
που αφήνω να τελειώσει η κασέτα και να κλείσει (επιτέλους) μόνο του το
μαγνητόφωνο. Και για να μη μακρηγορώ, εν ολίγοις, κατέληξε ότι το πρόβλημά μου
δεν είναι τα κιλά ­ «εδώ άλλοι έρχονται όχι για πέντε αλλά για πενήντα και
εβδομήντα κιλά», λέει και κοιτάζει με νόημα την κυρία που «ξεχειλίζει» στην
καρεκλοπολυθρόνα ­ αλλά η κατανομή λίπους, η σύσφιγξη, η περιποίηση φυσικά του
προσώπου, αλλά κυρίως του σώματος, που «το ντύνουμε με ρούχα και ελάχιστα
φροντίζουμε». Όσο για τη «μεταμόρφωσή» μου, δεν χρειαζόντουσαν παρά δύο μήνες
προσπάθειας και 300.000 δραχμές ­ με «δωρεάν» τέσσερις περιποιήσεις προσώπου!
Ρώτησα, αν σε πρώτη φάση, μπορούσα να επωφεληθώ μόνο από το «δωρεάν», αφού
είχα κληρωθεί και είχα «κερδίσει», αλλά την απάντηση σαφώς και την ξέρετε!
Στον δρόμο, πάντως, ανέπνευσα…

Η αίσθηση που αποκόμισα απο τα «κλασικά» γυμναστή-ρια με τα πολλαπλά μηχανήμα-τα ήταν ότι ξαφνικά έπρεπε να κατανοήσω κα να μιλώ σε μια άγνωστή μου γλώσσα..

Το πρώτο «κλασικό» γυμναστήριο που επισκέφθηκα είναι στη γειτονιά μου. Χρόνια
περνούσα απ’ έξω, αλλά ποτέ δεν είχα σπρώξει την πόρτα. Το τόλμησα, ένα
απόγευμα Τρίτης. Χώρος σχετικά άνετος, αλλά πνιγηρός, δίχως κλιματιστικά, με
αραδιασμένα τα μηχανήματα το ένα δίπλα στο άλλο ­ να οσφραίνεσαι καλύτερα τον
κόπο και τον ιδρώτα του άλλου ­ και δυο μικρά αποδυτήρια για αλλαγή ρούχων.
Πίσω από τον πάγκο, ο υπεύθυνος του χώρου, ένας ώριμος άνδρας με αθλητική
εμφάνιση και γνήσιο τουλάχιστον χαμόγελο. Δεν προφασίζεται τίποτα ο άνθρωπος
ούτε υπόσχεται θαύματα. Μου εξηγεί όλα τα δεινά που στην αρχή περιμένουν έναν
αγύμναστο, τις ώρες που πρέπει να καταναλώσει στην προσπάθεια και κυρίως με
ενημερώνει ότι τα πρώτα αποτελέσματα δεν θα φανούν παρά ύστερα από ενάμιση, με
δύο μήνες. Για κάθε νέο μέλος ακολουθείται ­ επιμένει ­ πρόγραμμα γυμναστικής
ανάλογα με την ηλικία, τον τρόπο ζωής και τις ανάγκες του, η εκτέλεση των
ασκήσεων παρακολουθείται πάντα από τον ίδιο. Μπορώ να πηγαίνω όσες φορές θέλω
την εβδομάδα από το πρωί στις 9 έως το βράδυ στις 10, ακόμη και Σάββατα και
ορισμένες Κυριακές και δεν θα πληρώνω περισσότερα από 12.000 δραχμές τον μήνα.
Καλά μου ακούστηκαν όλα αυτά, να ήταν και ο χώρος αεριζόμενος και πιο ευρύχωρος…

Πραγματικά ευρύχωρος και αεριζόμενος είναι ο χώρος του δεύτερου γυμναστηρίου
που επισκέφθηκα. Με χρόνια παρουσίας στο κέντρο της συνοικίας μου, πολλές
αίθουσες, σωστά αποδυτήρια και πολλά τακτικά μέλη.

Εδώ χρειάζεται μια εγγραφή της τάξεως των 15.000 δραχμών και 17.000 τον μήνα.
Ώρες, όσες θέλεις. Παρακολούθηση, όταν και όσο την έχεις ανάγκη.

Ο νεαρός που με ξεναγεί, μου δείχνει τα μηχανήματα και μου εξηγεί τη
χρησιμότητά τους. Όργανα κωπηλασίας, όργανα εκγύμνασης ποδιών, πάγκοι
πολλαπλών χρήσεων, πάγκοι πλάτης, μηχανήματα «πεταλούδας», άλλα βάρη για τα
πόδια, άλλα για τα χέρια, άλλες ασκήσεις για τον κορμό και τους κοιλιακούς
μύες, άλλες για την ενδυνάμωση των μπράτσων και του αυχένα, άλλες για
«χαμήλωμα», άλλες για… «ανέβασμα», ούτε που θυμάμαι πια, πελάγωσα, για να πω
ολόκληρη την αλήθεια πανικοβλήθηκα! Ήταν όλα τόσο περίπλοκα, που δεν με
παρηγόρησε ούτε η διαβεβαίωση του νεαρού γυμναστή, «όλοι στην αρχή κάπως έτσι
αισθάνονται, αλλά σιγά σιγά βρίσκουν τον δρόμο τους» και η αίσθηση που
αποκόμισα ήταν ότι έπρεπε ξαφνικά όχι μόνο να κατανοήσω αλλά και να μιλώ σε
μια άγνωστή μου γλώσσα.

Γνώρισα το εσωτερικό δύο ακόμη γυμναστηρίων στην ευρύτερη ζώνη της περιοχής
μου, με εντυπώσεις ανάλογες, έτσι για να μη λέω ότι δεν το έψαξα. Χαίρομαι που
η φίλη μου, η Μαρία, συνεχίζει διαρκώς να αυξάνει τον αριθμό των κοιλιακών
ασκήσεών της. Την καταλαβαίνω που καμαρώνει για τις επιδόσεις της… Προσωπικά
δεν έχω ακόμη αποφασίσει αν θα υποβάλω τον εαυτό μου σε μια διαδικασία και
δοκιμασία που πολλά υπόσχεται, αλλά περισσότερα πρέπει να δώσεις. Κι
αναρωτιέμαι αν ο Σεπτέμβριος θα με βρει εξίσου μετέωρη και… αναποφάσιστη!