ΔΡΟΜΟΙ

… της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η γερμανική προεδρία που φτάνει σε λίγο στο τέλος
της ήταν ίσως η χειρότερη στην τρέχουσα συγκυρία: ελεύθερη πτώση του ευρώ,
ταπείνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, χάος στην Ατζέντα 2000, ευρωπαϊκή παράλυση
μπροστά στην αμερικανική επίδειξη ηγεμονίας στα Βαλκάνια. Την περασμένη
εβδομάδα, γράφει ο Μάρτιν Γουόκερ στην «Γκάρντιαν», όταν ρώτησαν τον Γερμανό
υπουργό Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ για το Κοσσυφοπέδιο, εκείνος έπιασε με τα δυο
του χέρια το κεφάλι του και είπε: «Θα χαρώ πολύ όταν τελειώσει αυτή η
προεδρία». Θα χαρούν μαζί του και πολλοί Ευρωπαίοι.

… της γερμανικής προεδρίας για την αποτυχία της είναι το Κοσσυφοπέδιο. Στην
τελευταία σύνοδο κορυφής του εξαμήνου, στην Κολωνία, έφτανε χθες ο απόηχος από
τις βόμβες που έπεφταν στη Γιουγκοσλαβία, ενώ οι διπλωμάτες πηγαινοέρχονταν
στη Βόννη και το Βελιγράδι. Οι Ευρωπαίοι δεν ξέρουν τι να κάνουν. Η Βρετανία
θέλει εισβολή. Η Γερμανία δεν θέλει. Η Γαλλία καιροσκοπεί. Η Ιταλία ζητεί
παύση των βομβαρδισμών. Η Αυστρία δεν αφήνει να περάσουν τα ΝΑΤΟϊκά αεροπλάνα
από τον εναέριο χώρο της. Έτσι, η σύνοδος της Κολωνίας θα προτιμήσει να
ασχοληθεί περισσότερο με τη μεταπολεμική κατάσταση και λιγότερο με τον πόλεμο.
Αυτό ήξερε πάντα να το κάνει καλά η Ευρώπη: να υπολογίζει τα οφέλη της από το
«καρότο» της ευρωπαϊκής βοήθειας και τις επενδύσεις στις φρόνιμες βαλκανικές χώρες.

… και σαν να ξεχνάει το σφιχταγκάλιασμα της στρατιωτικής μηχανής του ΝΑΤΟ, η
σύνοδος της Κολωνίας θα μιλήσει για έναν νέο ευρωπαϊκό γραφειοκρατικό
μηχανισμό, που θα προστεθεί στους παλιούς, την Ευρωπαϊκή Ταυτότητας Ασφάλειας
και Άμυνας. Δεν θα είναι ο «ένοπλος ευρωπαϊκός βραχίονας» που οραματιζόταν ο
Ρομάνο Πρόντι. Θα είναι απλώς μια προσπάθεια να επενδυθούν επωφελώς τα 60
τρισ. δραχμές που πληρώνουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι για την άμυνα. Αυτή η
δύναμη δεν θα προλάβει βέβαια να επέμβει στο Κοσσυφοπέδιο, αλλά ελπίζεται ότι
θα προλάβει παρόμοιες κρίσεις στο μέλλον. Πότε και πού; Αυτό αναρωτιούνται οι
βιομήχανοι του πολέμου, που γλείφουν από τώρα τα δάχτυλά τους. Έχουν βρει ήδη
και τον άνθρωπό τους που θα διαχειριστεί τη νέα «ευρωπαϊκή ταυτότητα»: τον
βολικό Χαβιέ Σολάνα. Είναι ο λιγότερο κακός για τη δουλειά, λένε οι «Τάιμς».
Τον θέλουν και οι Αμερικανοί (που δεν θέλουν ούτε τον Γάλλο Βεντρίν ούτε τον
Γερμανό Φερχόιγκεν).

… στην Κολωνία οι Ευρωπαίοι ηγέτες ­ που οι περισσότεροι από αυτούς είναι
έστω και κατ’ όνομα σοσιαλιστές ­ στο απαραίτητο και καθιερωμένο Σύμφωνο
Απασχόλησης. Κάτι τέτοιο θα είχε βέβαια άλλο νόημα, αν στο τιμόνι της
γερμανικής οικονομίας βρισκόταν ακόμη ο Όσκαρ Λαφοντέν (φωτό): μικρότερη
εργάσιμη εβδομάδα, πανευρωπαϊκά προγράμματα δημόσιων δαπανών και άλλα τέτοια
κεϋνσιανά που κάνουν τους κεντρικούς τραπεζίτες να βγάζουν σπυράκια. Όμως,
τώρα που ο «κόκκινος Όσκαρ» έχει φύγει, όλα μπορούν να γίνουν πιο ευέλικτα. Το
όνειρο μιας Ευρώπης των εργαζομένων, που άνθισε πάλι ύστερα από τις γερμανικές
εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου, έχει πια εκφυλιστεί σε ένα χυδαίο ­ δηλαδή
μπλερικό ­ «τριτοδρομισμό».