ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Elements of nature

Η γυναίκα κάθησε όρθια στην άκρη του βράχου, της φάνηκε πως είχαν περάσει
αιώνες από την τελευταία φορά που αντίκρυσε τη θάλασσα, ανέπνευσε την αλμύρα
κι ένιωσε τα μπράτσα της να ανατριχιάζουν από τον αέρα, άκουσε τα κύματα να τη
ρωτούν ξανά και ξανά «πού ήσουν;», «πού ήσουν;», δεν ήξερε να τους πει κι
έμεινε βουβή, αυτά κατάλαβαν όμως ότι όπου κι αν ήταν είχε επιστρέψει κι
άρχισαν να ησυχάζουν, «εμείς είμαστε η δύναμή σου και να το ξέρεις», της
ψιθύριζαν μονάχα κάθε τόσο…

Η γυναίκα έμεινε εκεί, στον βράχο πάνω από τη θάλασσα, ώρες πολλές ­ και τότε
ήρθε το φεγγάρι κι ήταν ολόγιομο κι έριξε το φως του στη θάλασσα και στον
βράχο και σ’ αυτήν, το φως τυλίχθηκε γύρω από τον λαιμό της και γύρω από τα
άσπρα της πόδια κι αυτή χαμογέλασε, «θέλω να μ’ αγκαλιάσεις», του είπε, κι
αυτό έγινε ακόμη πιο χλωμό και τρόμαξε, «δεν μπορώ, δεν μπορώ», της είπε με
στενοχωρημένη φωνή, η γυναίκα άρχισε να κλαίει, «γιατί δεν μπορείς, αφού είσαι
τόσο όμορφο γύρω από τον λαιμό μου»…

Το φεγγάρι ταράχθηκε και το φως του τρεμόπαιξε, «γιατί, κορίτσι μου, είμαι
πολύ μακριά σου κι έχω άλλο δρόμο που πρέπει να ακολουθώ, με χρειάζονται οι
ποιητές που εμπνέονται από μένα και οι επιστήμονες που με μελετούν κι εσύ
έχεις τη θάλασσα και δεν με χρειάζεσαι…».

«Κι εγώ τι θα κάνω;», είπε η γυναίκα και χτύπησε το πόδι της στον βράχο. «Θα
με περιμένεις εκεί, κάθε φορά που θα ‘μαι ολόγιομο θα ‘ρχομαι και θα ρίχνω το
φως μου στον λαιμό σου, στα στήθη και τα πόδια σου κι αυτή θα ‘ναι η αγκαλιά
που θες».

Η γυναίκα τού χαμογέλασε ­ κι έπειτα έβγαλε τα ρούχα της κι έκανε μια βουτιά
στη θάλασσα…