Τρεις γενιές «μπέμπηδων» ήταν εκεί

Τι έγινε στο στάδιο της Βαρκελώνης μετά το θριαμβικό φινάλε της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ

«Glory, glory Man. United»… Στα αυτιά μου ακόμη αντηχούν οι
κραυγές-συνθήματα των «εκτός εαυτού», ίσως και από την επήρεια του ποτού,
Εγγλέζων. Οι πανηγυρισμοί δεν έχουν κοπάσει και η Βαρκελώνη είναι η πόλη που
ξαγρυπνά το βράδυ της 26ης Μαΐου.

Ώρα 12.30 (Ισπανίας), Τετάρτη προς Πέμπτη. Το πούλμαν της Μπάγερν έχει
αποχωρήσει από τον περιβάλλοντα χώρο του «Νόου Καμπ». Στο μυαλό μου φέρνω την
τραγική φιγούρα του Καν να κάθεται με μάτια που κοιτούν στο κενό στα σκαλιά,
τον Ματέους μηχανικά να χαιρετά τους (λίγους) Γερμανούς οπαδούς που φωνάζουν
το όνομά του, τον Μπάσλερ να κάνει χαρακτηριστικές κινήσεις για το πώς η μπάλα
(στα δύο απανωτά κόρνερ) έπρεπε να φύγει στην εξέδρα και πλάγιο. Όλα ανάμνηση
και αρκετοί προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν τι συνέβη…

Ξαφνικά, τα φλας στον δρόμο για το λεωφορείο της Μάντσεστερ «άναψαν». Όλες οι
κάμερες «on»! Ο Ντέιβιντ Μπέκαμ, με γκρι κοστούμι, γιλεκάκι και σκουρόχρωμη
γραβάτα, ερχόταν προς το μέρος μας. Δεν σταματά. Ανεβαίνει με μιας τα δυο-τρία
σκαλιά και στον διάδρομο τον αποθεώνουν οι συμπαίκτες του. Ανοίγει το κινητό,
τηλεφωνεί. Στην πόρτα, συνωστίζονται φωτογράφοι, δημοσιογράφοι και περίεργοι.
«Μια φωτογραφία μόνο, ένα αυτόγραφο», φωνάζουν. Κατεβαίνει. Τον πλησιάζουμε.
Το ίδιο κάνουν όλοι.

Ο Κόουλ και το κύπελλο!

Μπέκαμ και Σέριγχαμ με το λαμπερό τρόπαιο. Στη Βαρκελώνη έγραψαν ιστορία

Επόμενος που βγαίνει μέσα στο «μαύρο σκοτάδι», ο Άντι Κόουλ. Βήματα γοργά.
«Άντι, ήταν θέλημα Θεού να σηκώσει η Μάντσεστερ το Κύπελλο; Ο Θεός ψήφισε
Μάντσεστερ;». Η απάντηση, έστω και «στο πόδι», αφοπλιστική: «Πιστεύω ναι»!
Χάνεται στο πούλμαν… Την ίδια στιγμή, το βαρύτιμο έπαθλο είναι στην
μπροστινή είσοδο του πούλμαν. Το προσέχει ο άνθρωπος που το κουβάλησε από τα
αποδυτήρια. Μάλλον θα είναι ο γενικός διευθυντής. «Μια φωτογραφία μόνο», λέμε.
Η πρώτη απάντηση είναι «όχι», προφανώς νόμισε πως θα θέλαμε να βγούμε αγκαλιά
με το τρόπαιο. Όταν κατάλαβε τι ζητούσαμε το επέτρεψε. Ένας ένας οι
δημοσιογράφοι (οι ελάχιστοι που απέμειναν) καμαρωτοί καμαρωτοί βγάζουν
φωτογραφία και νιώθουν απέραντη ευτυχία.

Ο Φέργκιουσον

Τελευταίος που αποχώρησε; Ο Άλεξ Φέργκιουσον. Ο προπονητής της πρωταθλήτριας
Ευρώπης, με τα κόκκινα μάγουλα από την υπερένταση του αγώνα, είχε πει όσα
ήθελε στη συνέντευξη Τύπου. Για την πλέον σημαντική ημέρα στην ιστορία της
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, για τον Πέτερ Σμάιχελ («δεν γινόταν να φύγει με
καλύτερο τρόπο»), τις επιλογές του («ήταν η καλύτερη ενδεκάδα που μπορούσα να
παρατάξω»), τον «φανταστικό μας κόσμο», τη σπουδαία δουλειά των
αναπληρωματικών και το πώς πρέπει να είναι η σωστή νοοτροπία.

Στη Βαρκελώνη

Η αλήθεια είναι ότι δύο ημέρες η Βαρκελώνη έζησε για τα καλά στον ρυθμό του
μεγάλου τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ. Μπορεί βέβαια ορισμένοι επισκέπτες
(επιβάτες της Finnair, για παράδειγμα) να σκέφτονταν Χάκινεν εν όψει του γκραν
πρι, ωστόσο η πλειοψηφία ησχολείτο με το ποδόσφαιρο. Η αναλογία στο Νόου Καμπ
ήταν 70-30 (υπέρ της Μάντσεστερ!) και στους δρόμους οι οκτώ στους δέκα ήταν
ντυμένοι με τις κλασικές φανέλες των «μπέμπηδων». Άλλοι με τη φανέλα
«Γουέμπλεϊ ’58», άλλοι με το «Γουέμπλεϊ ’68», όλες οι γενιές των «κόκκινων
διαβόλων». Παππούδες, γιαγιάδες, μεσήλικοι, νέα παιδιά. Στη «Ράμπλα» τα
κουτάκια με τις μπίρες πετάγονταν άδεια ασταμάτητα και όπως ανέφεραν οι
τοπικές εφημερίδες σε μια ημέρα ο τζίρος από τις πωλήσεις έφθασε τα 3,5 εκατ.
(!) σε κεντρικό μαγαζί. Να μην πούμε αν ήταν μεθυσμένοι ή πόσο μύριζαν όταν
επιχειρούσες να τους πλησιάσεις… Τουλάχιστον ήταν ήρεμοι και αυτό είναι ένα
καλό μήνυμα. Δεν είδαμε ούτε ένα επεισόδιο, καθόλου αντεγκλήσεις, έστω και αν
έμπλεκαν στους δρόμους της Βαρκελώνης. Κάποια πειράγματα, ορισμένες κινήσεις
με κασκόλ, μοιάζουν με πταίσματα. Σκεφθείτε ότι την ημέρα του τελικού,
καταμεσήμερο, ένας Γερμανός σκαρφάλωσε σε άγαλμα που ήταν περικυκλωμένο από
περίπου 30-40 οπαδούς της Μάντσεστερ. Φωτογραφήθηκε μαζί τους, τον
χειροκρότησαν και έφυγε. Ποιος χουλιγκανισμός;

Στον δρόμο για το Στάδιο

Οπαδοί της Γιουνάιτεντ κάθε ηλικίας ήταν εκεί. Το ήξεραν μέσα τους ότι στο τέλος αυτοί θα πανηγύριζαν

Όσοι ήταν προνοητικοί, φρόντισαν να μην πάρουν το Μετρό (που το βράδυ της
Τετάρτης παρέτεινε τη λειτουργία του για 3 ώρες) από τη στάση «Καταλούνια». Αν
το έκαναν, απλά ατύχησαν. Οι Άγγλοι στοιβάζονταν σε τρεις γραμμές και τα τρένα
σε χρόνο ρεκόρ γέμιζαν ασφυκτικά! Σταμάτα – ξεκίνα (όποτε το δεύτερο ήταν
εφικτό), έφθανες να κάνεις διαδρομή 15′ σε μία ώρα! Και ένιωθες και χαρούμενος
που τα κατάφερες… Αργότερα, βέβαια, αισθανόσουν δυστυχής βλέποντας τριπλούς
ελέγχους από την αστυνομία και τα άλογα να στέκονται μπροστά σου για «παν
ενδεχόμενον». Δράμα… Αν ήθελες, ας παράκουγες!

Τα φιλιά του Σμάιχελ

Το ρολόι δείχνει 89′-90′. Ο Μπάσλερ έχει ήδη αντικατασταθεί και σφίγγει τις
γροθιές προς το μέρος της εξέδρας που φιλοξενούσε Γερμανούς οπαδούς. Όσοι
υποστήριζαν Μάντσεστερ νιώθουν ένα σφίξιμο… Η Μπάγερν προβάρει το στέμμα και
ένας οπαδός των «μπέμπηδων» κρατά την μπάλα στο πλάγιο, την ίδια στιγμή που ο
Γκάρι Νέβιλ εκλιπαρεί για να την επαναφέρει. «Τρελός είναι ή κάνει
καθυστέρηση;», σκέπτομαι.

Αγκαλιάζει την μπάλα και τη φιλά. Ο Νέβιλ εκτελεί το πλάγιο που «γεννά» την
ισοφάριση! Ο ίδιος οπαδός, λίγα λεπτά μετά, είναι ο πρώτος που περνά στον
αγωνιστικό χώρο για τους πανηγυρισμούς. Ήταν η ώρα για τον γύρο του θριάμβου.
Απολαμβάνω τις διασκορπισμένες ελληνικές σημαίες και συγκινούμαι. Οι
ποδοσφαιριστές της Μάντσερστερ αγκαλιασμένοι πανηγυρίζουν και χορεύουν δίχως
να σταματούν. Ξαφνικά, δύο μένουν πιο πίσω, ακριβώς μπροστά στο «χρυσό» τέρμα.
Ο Τέντι Σέριγχαμ και ο Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ. «Πώς το έβαλες», λέει ο Άγγλος.
«Έτσι», απαντά ο Νορβηγός και κάνει τη χαρακτηριστική κίνηση με το πόδι.
Φιλιούνται! Τρέχουν να προλάβουν τους υπόλοιπους. Το γήπεδο τους αποθεώνει και
υποκλίνεται στη νέα πρωταθλήτρια Ευρώπης. Οι κάμερες της τηλεόρασης δείχνουν
τον Μπόμπι Τσάρλτον… Επόμενη στάση; Μπροστά στους φίλους της Μπάγερν. Το
χειροκρότημα είναι εκατέρωθεν. Αμοιβαίος σεβασμός. Ο Σμάιχελ βρίσκει ευκαιρία
να φιλήσει τα δοκάρια, που για πολλούς έσωσαν τη Μάντσεστερ. Το διάλειμμα
τελειώνει… Ένας ένας οι θριαμβευτές σηκώνουν το τρόπαιο σε σιγή. Ο «χαμός»
έρχεται αμέσως μετά και οι ετοιμασίες για τη γιορτή (την ολονύχτια) στη Ράμπλα
αρχίζουν «Oh Manchester. Oh Manchester. Is wonderful». Είπαμε, τα συνθήματα
από τους «τρελούς» Εγγλέζους δεν σταμάτησαν λεπτό το βράδυ της Τετάρτης. Και
αμφιβάλλουμε αν αυτό έχει γίνει τώρα…