ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η γιαγιά πρωτοτυπεί, οι νεώτερες σχολιάζουν

Μέσα στο καταθλιπτικό, ψυχοπλακωτικό τοπίο της καθημερινής ειδησεογραφίας με
εφήβους να νταραβερίζονται με την κοκαΐνη, γυναίκες απελπισμένες από την
τραγική μοίρα τους, Κοσοβάρους, Αλβανούς και Σέρβους, πρόσφυγες, νεκρούς και
τραυματίες, επιτέλους μία αχτίδα αισιοδοξίας. Η είδηση έφτασε από την μακρινή
Αυστραλία. Γυναίκα έκανε ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο, τα πήγε μία χαρά και
ήταν μόλις 92 χρόνων. Απολαύσαμε τη θεαματική προσγείωση της. Βλέποντάς την
στους δέκτες μας τής ευχηθήκαμε «πάντα τέτοια». Χαρήκαμε τη ζωντάνια της και
σπεύσαμε να ενημερώσουμε τις προσφιλείς μαμάδες μας που διάγουν δεκαετία των
-ήντα και πλησιάζουν τη δεκαετία των -όντα. Δηλαδή έχουν μέλλον, ακόμη και για
ελεύθερες πτώσεις με αλεξίπτωτο. Κοινό σημείο στις αντιδράσεις και των δύο
μαμάδων η υποβάθμιση του εγχειρήματος. «Σιγά το επίτευγμα. Σε όλη τη διάρκεια
της πτώσης την κρατούσε ο εκπαιδευτής της», είπε η μία, που είχε
παρακολουθήσει το σχετικό ρεπορτάζ στην τηλεόραση. «Ας έρθει να σκουπίσει, να
σφουγγαρίσει και να φροντίσει τον Μπάντυ ­ το συμπαθές τετράποδο ­ να της πω
εγώ εάν θα είχε κουράγιο να πέφτει από αλεξίπτωτο». Τα επιχειρήματα έπεφταν
βροχή. «Ας είχε μεγαλώσει έξι παιδιά και οκτώ εγγόνια, να δω τις αντοχές της».
«Σιγά το κατόρθωμα. Τι έκανε; Ξάπλωσε στον αέρα, πάτησε ένα κουμπάκι, άνοιξε
το αλεξίπτωτο και έπεσε», συμπλήρωνε η άλλη.

Μπορεί η φυσική τους κατάσταση να μην επιτρέπει τις ελεύθερες πτώσεις από
αλεξίπτωτο, η πνευματική τους όμως φτάνει στα τριάντα χιλιάδες πόδια τις βολές
τους. Είναι λίγο αυτό;