ΜΑΤΙΕΣ Η μαϊμού

Μα, τι σόι πράγμα είναι αυτό το «Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην
Γιουγκοσλαβία», που ιδρύθηκε το 1993 από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ,
εδρεύει στη Χάγη, έχει εισαγγελέα την Καναδή Λουΐζ Άρμπουρ, άσκησε δίωξη κατά
του Αρκάν, παρέπεμψε τον Μιλόσεβιτς για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και
εξέδωσε και ένταλμα για τη σύλληψή του; Είναι, όντως, δικαστήριο, που με βάση
προσφυγές, στοιχεία, μαρτυρίες κ.λπ., απονέμει Δικαιοσύνη; Ή αποτελεί ένα
«δικό μας μαγαζί», που παίρνει αποφάσεις, οι οποίες συμφέρουν μόνο την Αμερική
και τα συνεταιράκια της; Ένα δικαστήριο-μαϊμού, δηλαδή;

Το πρώτο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο,
συγκροτήθηκε το 1945, στη Νυρεμβέργη, για τους Γερμανούς εγκληματίες πολέμου.
Ύστερα από δύο χρόνια, συγκροτήθηκε και δεύτερο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο,
στο Τόκιο, για τους Ιάπωνες εγκληματίες πολέμου. Έκτοτε, εξολοθρεύτηκαν
χιλιάδες άνθρωποι, από διάφορους στυγνούς δικτάτορες και η Τουρκία προχώρησε
στη γενοκτονία του κουρδικού λαού. Το αυτί των «μεγάλων», όμως, δεν ίδρωσε
ούτε μια φορά! Οι «μεγάλοι», θυμήθηκαν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, μόλις το
1993, για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, στην πρώην Γιουγκοσλαβία και τη
Ρουάντα! Και, φυσικά, δεν παρέπεμψαν κανέναν Κροάτη αξιωματούχο, για τις
εκκαθαρίσεις στην Κράινα!

Πέρυσι, τον Ιούνιο, έγινε στη Ρώμη Διάσκεψη, με τη συμμετοχή εκπροσώπων 160
κρατών, για την ίδρυση μόνιμου Διεθνούς Δικαστηρίου, που θα δικάζει τα
εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όποτε και όπου αυτά τελούνται. Οι εργασίες
της Διάσκεψης πήγαν πολύ καλά, ψηφίσθηκε το Καταστατικό, πέσανε και μερικές
απογραφές, αλλά η ιστορία σταμάτησε εκεί! Και σταμάτησε εκεί η ιστορία, γιατί
οι Αμερικανοί διαπίστωσαν ότι δεν θα έχουν τον έλεγχο του Δικαστηρίου, για να
καταδικάζουν όποιον γουστάρουν!

Θα μου πείτε: Οι Αμερικανοί χρειάζονται αποφάσεις Διεθνών Ποινικών
Δικαστηρίων, που έχουν συγκροτηθεί από τον ΟΗΕ, για να δικάζουν και να
καταδικάζουν, όσους τους μπαίνουν στο ρουθούνι; Όχι, βέβαια. Γράφουν στα παλιά
τους παπούτσια ΟΗΕ και διεθνείς συνθήκες, σηκώνουν τα αεροπλάνα τους,
βομβαρδίζουν, καταστρέφουν, σκοτώνουν και δεν δίνουν σε κανένα λογαριασμό.
Άλλο, όμως, είναι, να ισοπεδώνεις μια χώρα για… ανθρωπιστικούς λόγους ή με
το «πράσινο φως» του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και άλλο να μην αφήνεις
τίποτα όρθιο, χωρίς να έχεις κάποιο πρόσχημα… Έτσι δεν είναι;