Γιούργκεν Σρεμπ: ο άνθρωπος που ξέρει να πείθει

Ο διευθύνων σύμβουλος της Ντέμλερ Κράισλερ, Γιούργκεν Σρεμπ, έχει το χάρισμα
της πειθούς. Χρειάστηκε να πείσει πολλούς για να γίνει η συγχώνευση της
γερμανικής Ντέμλερ Μπεντς με την αμερικανική Κράισλερ

Γιούργκεν Σρεμπ: Ο άνθρωπος που ενορχήστρωσε τη συγχώνευση της Ντέμλερ Μπεντς με την Κράισλερ

Η δύναμη της πειθούς είναι ένα πολύτιμο εφόδιο για τα στελέχη των επιχειρήσεων
που κυνηγούν μια θέση στην πρώτη γραμμή της παγκόσμιας αγοράς εργασίας. Αυτό
το εφόδιο περισσεύει στον Γούργκεν Σρεμπ, τον Γερμανό διευθύνοντα σύμβουλο της
κολοσσιαίας αυτοκινητοβιομηχανίας Ντέμλερ Κράισλερ.

Η ενορχήστρωση περίπλοκων διεθνών επιχειρηματικών συγχωνεύσεων και το πάντρεμα
δύο εταιρειών με διαφορετική επιχειρηματική κουλτούρα, απαιτεί κάτι παραπάνω
από διοικητικές ικανότητες ­ απαιτεί την ικανότητα να πείθεις μια μεγάλη γκάμα
ανθρώπων, που πολύ συχνά έχουν διαμετρικά αντίθετες απόψεις.

Ο Σρεμπ, ο διευθύνων σύμβουλος, που πέρυσι κατάφερε να φέρει σε πέρας τη
μεγαλύτερη επιχειρηματική συγχώνευση στην ιστορία, μπορεί να εξηγήσει καλύτερα
από οποιονδήποτε άλλον το μείγμα αυτών των ικανοτήτων. «Η διοίκηση μιας
παγκόσμιας επιχείρησης είναι μισό στομάχι και καρδιά και το υπόλοιπο μισό
είναι μυαλό», είπε ο Σρεμπ, ο οποίος ξεκίνησε ως μηχανικός, στη συνέχεια
ανέλαβε τα τμήματα της Ντέμλερ Μπεντς στη Νότιο Αφρική, τις Ηνωμένες Πολιτείες
και τη Γερμανία. «Πρέπει να ξεκαθαρίζεις τον στόχο σου. Αλλά πρέπει να τον
μεταφέρεις με σαφήνεια στους πελάτες, τους εργαζομένους, τους μετόχους, τους
πολιτικούς, τα εργατικά συνδικάτα, τους αναλυτές, τα μέσα ενημέρωσης».

Πράγματι, στις 4 Μαΐου του 1998, τρεις ημέρες πριν ο υπόλοιπος κόσμος
πληροφορηθεί για τη συγχώνευση της Ντέμλερ Μπεντς, της μεγαλύτερης γερμανικής
επιχείρησης, με την αμερικανική Κράισλερ, ο 54χρονος Σρεμπ εφήρμοσε κατά
γράμμα αυτά που λέει, σε μια σουίτα κεντρικού ξενοδοχείου της Νέας Υόρκης.

Εκεί πρόβαρε επανειλημμένως, ενώπιον τραπεζιτών, ειδικών των δημοσίων σχέσεων
και δικηγόρων, την παρουσίαση της συγχώνευσης που θα έκανε στους μετόχους, τα
μέσα ενημέρωσης και τον υπόλοιπο κόσμο ­ μέχρι να καταφέρει να είναι τέλειος.

Η αξία της επικοινωνίας

«Σήμερα, κάθε εταιρεία έχει πολλά τμήματα εξειδικευμένα στην επικοινωνία»,
λέει ο Γκέρσον Κεξτ, ο οποίος δούλεψε για περισσότερα από 40 χρόνια στις
δημόσιες σχέσεις. «Η δημοσιότητα που είναι καλή στην Αμερική, μπορεί να μην
είναι τόσο καλή στην Ευρώπη».

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, το διαδίκτυο Ίντερνετ και η επικράτηση των
πολυεθνικών εντείνουν την ανάγκη για εξειδικευμένα στελέχη της επικοινωνίας.
«Υπάρχουν πολλές ομάδες που μπορούν να προκαλέσουν προβλήματα στη διαδικασία
της επικοινωνίας», λέει ο Τζων Μπέργκεν, πρόεδρος του συμβουλίου εταιρειών
δημοσίων σχέσεων της Νέας Υόρκης. «Οι δημόσιες σχέσεις μπαίνουν και στο
επίπεδο στρατηγικής της εταιρείας».

Φυσικά η επικοινωνιακή στρατηγική δεν σταματά με την πραγματοποίηση της
συγχώνευσης. Δέκα μήνες μετά τη γέννηση της Ντέμλερ Κράισλερ, ο Σρεμπ συνέχιζε
τις προσπάθειες να πείσει ότι η συγχώνευση ήταν μια καλή ιδέα.

«Η “δικτύωση” καταναλώνει μεταξύ του 40% και του 50% του χρόνου μου», είπε τον
Μάρτιο ο Σρεμπ σε μια συνέντευξη που έδωσε σε μια εφημερίδα του Καναδά. Είχε
μόλις επιστρέψει από το Τόκιο, όπου πήγε κρυφά για να πει στα στελέχη της
Νισάν ότι η συγχώνευση της εταιρείας τους με την ιαπωνική βιομηχανία δεν θα
προχωρούσε. «Το πρόσωπο είναι πολύ σημαντικό στην Ιαπωνία. Οι επαφές πρέπει να
γίνονται κατ’ ιδίαν».

Ήταν ακόμη πολύ συγκινημένος από την επιτυχία της εκστρατείας δημοσίων σχέσεων
για τη συμφωνία με την Κράισλερ. Όταν αυτή η συγχώνευση συνάντησε κάποια
εμπόδια, αυτή η εκστρατεία βοήθησε στο να ξεπεραστούν. Τα τμήματα δημοσίων
σχέσεων των δυο εταιρειών δούλεψαν για τρεις μήνες μαζί τρεις εταιρείες
εξειδικευμένες στον χώρο της επιχειρηματικής επικοινωνίας.

Η εργασία αυτή συμπληρώθηκε με τις πολύτιμες οδηγίες μερικών φίλων του Σρεμπ:
του Τζέιμς Γουόλφενσον, προέδρου της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Σερ Τζων
Μπράουν, επικεφαλής του ομίλου Μπι Πι Αμόκο Άρκο, του Αμερικανού δικηγόρου
Βέρνον Τζόρνταν, του πρώην υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ Μάικλ Μπλούμενταλ και
του πρώην γερουσιαστή Σαμ Ναν.

Στην πορεία φάνηκε ότι ένα μεγάλο εμπόδιο ήταν η ανάγκη αντιμετώπισης της
αντίδρασης των Αμερικανοεβραίων στην ανάμειξη της Ντέμλερ στη χρήση δουλικής
εργασίας κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Κράισλερ είναι
περισσότερο επικεντρωμένη στις διαφορές στον τρόπο εργασίας: οι εργαζόμενοι
και των δυο εταιρειών φοβούνταν ότι θα «αμερικανοποιηθούν» η θα «γερμανοποιηθούν».

Φιλοδοξίες

Για τον Σρεμπ, τα όνειρα για μεγάλα πράγματα ξεκίνησαν από πολύ νωρίς. Όταν
ήταν 12 χρόνων, στη Νότια Αφρική, απέκτησε την αίσθηση της ρατσιστικής
πολιτικής και ένιωσε το τίμημα της περιφρόνησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Στη Γερμανία, απελευθερώθηκε από το πνεύμα του τεχνοκράτη ­ τυπικό στους
ηγέτες των γερμανικών επιχειρήσεων ­ και απέκτησε τη διορατικότητα του
αγγλοσαξονικού στυλ.

Όταν έγινε πρόεδρος, το 1995, έκανε ακόμη μιαν «επανάσταση», προειδοποιώντας
ότι τα κέρδη θα είναι απογοητευτικά, κατηγορώντας εμμέσως τη διοίκηση που
άσκησε ο προκάτοχός του. Η κίνησή του ήταν πρωτόγνωρη για τη γερμανική διακριτικότητα.

Δεν ήταν τυχαίο ότι προσέλαβε τον Κρίστοφερ Γουάλθερ, για τη θέση του
υπευθύνου δημοσίων σχέσεων, ο οποίος δούλευε σε καπνοβιομηχανία. Ο Γουάλθερ
ήταν γνωστός για τις επιθέσεις που εξαπέλυε. Τον βρήκε όμως άκρως χρήσιμο για
την αναδιάρθρωση της εταιρείας που κόστισε περίπου 40.000 θέσεις εργασίας.

Οι προτάσεις για την επικοινωνιακή επίθεση που προέκυψαν από την ομάδα
εργασίας επεξεργάσθηκαν από τον Σρεμπ και τρεις συμβούλους: τον Κρίστοφερ
Γουάλθερ, επικεφαλής του τμήματος δημοσίων σχέσεων της Ντέμλερ Κράισλερ, τον
Μάικ Τέιλορ, παλιό φίλο του Σρεμπ από τότε που βρισκόταν στην Αφρική και του
Γκέρσον Κεξτ, ειδικού των δημοσίων σχέσεων.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα απόρρητο σχέδιο 36 σελίδων που προέβλεπε κάθε
λεπτομέρεια με στρατιωτική ακρίβεια. Το σχέδιο τέθηκε σε εφαρμογή στις 7 Μαΐου
του 1998 όταν ο Σρεμπ και ο συνάδελφός του στην Κράισλερ, Ρόμπερτ Ίτον,
τηλεφώνησαν στον πρόεδρο Κλίντον και τον τότε καγκελάριο Χέλμουτ Κολ για να
τους ανακοινώσουν τη συγχώνευση ­ ήταν τα πρώτα από 147 «μεγάλα» τηλεφωνήματα,
στα οποία περιλαμβάνεται και ένα στον επόμενο καγκελάριο, τον Γκέρχαρντ Σρέντερ.

Το μήνυμα έφτασε στους ακροατές έντεχνα. Στον Κολ ο Σρεμπ περιέγραψε τη
συγχώνευση σαν μια μεγάλη ώθηση για τη μεγαλύτερη γερμανική εταιρεία και τη
βιομηχανία της Γερμανίας. Ωστόσο ο σοσιαλιστής Σρέντερ ρώτησε: «Θα προχωρήσεις
σε απολύσεις»; Και ο Σρεμπ απάντησε: «Σου δίνω τον λόγο μου ότι δεν θα γίνουν
απολύσεις». Ο Σρέντερ ρώτησε στη συνέχεια αν η νέα εταιρεία θα ήταν γερμανική.
«Απόλυτα», του απάντησε ο Σρεμπ.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Ίτον έπειθε τον Αμερικανό πρόεδρο ότι θα
γίνει μια συγχώνευση μεταξύ ίσων. Το θέμα της δουλικής εργασίας που
χρησιμοποίησε η Ντέμλερ Μπεντς κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου,
συζητήθηκε σε μια σύσκεψη στις 30 Απριλίου του 1998, στην οποία συμμετείχαν ο
Σρεμπ, ο Ίτον, ο Βάλθερ και ο Κεξτ.

Ο Σρεμπ είπε ότι το 1986 η Ντέμλερ πραγματοποίησε μια μελέτη για τον ρόλο της
κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και δημοσιοποίησε τα αποτελέσματα.
Επιπλέον, κατασκεύασε ένα μνημείο στα κεντρικά της γραφεία, στη Στουτγκάρδη.
Ήξερε όμως ότι αυτά δεν είναι αρκετά. Μερικές εβδομάδες αργότερα ήρθε με μια
πρόταση για τη δημιουργία ενός ταμείου αποζημίωσης των θυμάτων.

Κατώτερα στελέχη των εταιρειών σε όλο τον κόσμο έκαναν περισσότερα από 10.000
τηλεφωνήματα σε ενώσεις, προέδρους κοινοτήτων, διευθυντές και πολιτικούς. Την
ημέρα της ανακοίνωσης εστάλησαν περισσότερα από 140.000 μηνύματα μέσω
ηλεκτρονινού ταχυδρομείου, ενώ εστάλησαν επιστολές και δώρα στους 428.000
εργαζομένους των δυο εταιρειών. Επιπλέον, έγινε ενημέρωση σε 950 αναλυτές στο
Λονδίνο, τη Φρανκφούρτη και τη Νέα Υόρκη, δόθηκαν συνεντεύξεις σε 502
δημοσιογράφους σε ολόκληρο τον κόσμο.

Τα συνολικά έξοδα για την εκστρατεία ενημέρωσης και δημοσίων σχέσεων ανήλθαν
στα 25 εκατομμύρια δολάρια.