ΔΡΟΜΟΙ

… που παρακολουθούν από το CNN τον πόλεμο στο Κοσσυφοπέδιο θα ανακαλύψουν
ότι κάτι έχει αλλάξει στα αισθήματά τους για την Αμερική από τότε που
βομβάρδιζε το Ιράκ. Οι αιτίες είναι προφανείς. Όμως κοντά σε αυτές, υπάρχει
και μια καλλιτεχνική. Η μουσική επένδυση που χρησιμοποιεί το τηλεοπτικό δίκτυο
για να παρουσιάσει το «Πλήγμα κατά της Γιουγκοσλαβίας» είναι πολύ διαφορετική
από εκείνη που χρησιμοποιούσε για το «Πλήγμα κατά του Ιράκ». Η μουσική που
«συνόδευε» τις βόμβες που έπεφταν στο Ιράκ έμοιαζε με εμβατήριο: οργισμένη, με
σίγουρες νότες, κατέληγε σε ένα κλιμακωτό κρεσέντο που έκανε τους τηλεθεατές
να πιστεύουν πως από στιγμή σε στιγμή οι βόμβες θα έσπαγαν την οθόνη και θα
κυλούσαν μέσα στο σαλόνι τους.

… η μουσική επένδυση μοιάζει κάπως με την αμερικανική στάση στη σύγκρουση:
νεφελώδης και συγκεχυμένη. Ένα σύννεφο από ήχους συνθεσάιζερ, με ανεπαίσθητα
χορδίσματα και τύμπανα που αντηχούν υπόκωφα σαν μακρινή βροντή. Τουλάχιστον
έτσι την «ακούει» το περιοδικό «Νιου Γιόρκερ», που κάνει τη «μουσικοκριτική»
των δύο πολέμων. «Στο Ιράκ», λέει ο Σέλι Πάλμερ, ο συνθέτης, «ήταν κλασική
πολεμική μουσική, “Κόκκινος Οκτώβρης”, “Πάτον”. Όμως, στο Κοσσυφοπέδιο, η
μουσική είναι αβέβαιη, σαν να μην μπορεί να καταλήξει κάπου, σαν να λέει πως
κάτι κακό υπάρχει εκεί πέρα, αλλά δεν ξέρουμε τι ακριβώς είναι αυτό». Πάντως,
κανείς από τους μουσικούς συνεργάτες του CNN δεν παραδέχεται ότι η μουσική
τους για τη Γιουγκοσλαβία υπακούει σε ένα σχέδιο που έχει στόχο να επηρεάσει
την κοινή γνώμη.

… και συγκεχυμένη περιγράφουν την αμερικανική ηθική στάση τα πρωτοσέλιδα των
«Τάιμς της Νέας Υόρκης», όπως τα διαβάζει ο Τομ Χέιντεν, ο Δημοκρατικός
γερουσιαστής από την Καλιφόρνια, που κάποτε είχε πρωτοστατήσει στο
αντιπολεμικό κίνημα για το Βιετνάμ. Η κυβερνητική στρατηγική φροντίζει μόνο να
κρατάει «ικανοποιημένους τους Αμερικανούς ψηφοφόρους», γράφει η εφημερίδα. Η
κυνική διάσταση αυτής της στρατηγικής είναι ότι οι Αμερικανοί δεν δείχνουν να
νοιάζονται αν η κυβέρνησή τους ρίχνει βόμβες διασποράς εν ονόματί τους, αν
ανατινάζει νοσοκομεία εν ονόματί τους, αν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι
σκοτώνονται, ακρωτηριάζονται, τραυματίζονται και εκτοπίζονται εν ονόματί τους.
Κάποιοι φροντίζουν να τους κρατούν «ικανοποιημένους». Είναι εκείνοι που
κρύβουν τους θανάτους των αμάχων, που αναβαπτίζουν τους εισβολείς σε
ειρηνευτές, που υπνωτίζουν τον λαό που κάθεται αυτάρεσκα στην πολυθρόνα του,
για να μη σηκωθεί ποτέ από εκεί και να τα βάλει με την κυβέρνησή του.

… ο πρόεδρος Κλίντον αποφασίσει να κάνει πίσω, αυτό θα εξαρτηθεί από το για
πόσο ακόμη οι ψηφοφόροι θα παραμένουν «ικανοποιημένοι», λέει ο Χέιντεν. Τα
γεράκια του κατεστημένου πιέζουν από παντού για κλιμάκωση του πολέμου. Η
μοναδική δύναμη που μπορεί να την αποτρέψει είναι η εγρήγορση της κοινής
γνώμης στην Αμερική και την Ευρώπη. Το Κογκρέσο πήγε διακοπές μετά την έναρξη
του πολέμου. Οι Δημοκρατικοί δεν θέλουν να τα βάλουν με τον πρόεδρό τους. Οι
Ρεπουμπλικάνοι καταδικάζουν τον πόλεμο, αλλά τον χρηματοδοτούν. Όπου οι θεσμοί
αποτυχαίνουν, απομένει στον λαό να σώσει τη δημοκρατία.