Ξεχάσαμε άραγε τον δρόμο προς την ειρήνη;

Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, πολλοί περίμεναν ότι ο κόσμος θα εισερχόταν σε μιαν
εποχή ειρήνης και ευημερίας χωρίς προηγούμενο. Όσοι ζουν στις αναπτυγμένες
χώρες μπορεί να πιστεύουν αυτό συμβαίνει σήμερα, με πιθανή εξαίρεση τον πόλεμο
στο Κόσοβο. Αλλά στο Κέντρο Κάρτερ παρακολουθούμε όλες τις σοβαρές συγκρούσεις
στον κόσμο και η αλήθεια είναι ότι ο αριθμός των πολέμων έχει αυξηθεί
θεαματικά. Μπορεί κανείς να διασχίσει την Αφρική από την Ερυθρά Θάλασσα στα
βορειοδυτικά ως τη νοτιοδυτική ακτή του Ατλαντικού και να μην πατήσει ποτέ σε
ειρηνικό έδαφος. Και μολονότι γίνονται γενναίες δηλώσεις για τα Βαλκάνια, στα
οποία εμπλέκονται λευκοί Ευρωπαίοι, δεν γίνονται τέτοιες συντονισμένες
προσπάθειες από ηγέτες εκτός της Αφρικής για την επίλυση των αφρικανικών
διενέξεων. Το γεγονός αυτό δημιουργεί έντονα εντύπωση ρατσισμού.

Λόγω του κυρίαρχου ρόλου τους στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και στο ΝΑΤΟ, οι
Ηνωμένες Πολιτείες έχουν την τάση να ενορχηστρώνουν αυτές τις παγκόσμιες
προσπάθειες για ειρήνη. Δυστυχώς, πολλές από αυτές τις προσπάθειες έχουν
σοβαρά ελαττώματα. Η προσέγγιση που υιοθέτησαν πρόσφατα οι Ηνωμένες Πολιτείες
είναι να επινοούν μια λύση που να εξυπηρετεί όσο το δυνατόν καλύτερα τους
δικούς τους στόχους, να συγκεντρώνουν τουλάχιστον σιωπηλή υποστήριξη σε
οποιοδήποτε φόρουμ μπορούν να επηρεάσουν περισσότερο, να παρέχουν την κυρίαρχη
στρατιωτική δύναμη, να παρουσιάζουν ένα τελεσίγραφο στα απρόθυμα μέρη και μετά
να αναλαμβάνουν δράση τιμωρίας εναντίον ολόκληρου του έθνους, για να το
εξαναγκάσουν να συμμορφωθεί. Το συχνά τραγικό αποτέλεσμα αυτής της τελευταίας
απόφασης είναι να υποφέρουν ήδη καταπιεσμένοι πολίτες, ενώ ο καταπιεστής να
αισθάνεται πως δεν θα υποστεί συνέπειες αν διαπράξει ακόμη και χειρότερα
εγκλήματα. Μέσω του ελέγχου των μέσων ενημέρωσης, συχνά καταφέρνει να
εμφανίζεται ηρωικός, καθώς υπερασπίζει την πατρίδα του εναντίον της ξένης
επίθεσης, και να αποσείει από πάνω του την ευθύνη για τα οικονομικά ή πολιτικά
δεινά που έχει προκαλέσει. Η απόφαση να γίνεται επίθεση σ’ ολόκληρο το έθνος
είναι αντιπαραγωγική και η καταστροφή της πολιτικής ζωής από μέρους μας έχει
γίνει τώρα παράλογη και υπερβολικά βάρβαρη.

Οι αναμενόμενες λίγες ημέρες αεροπορικών επιθέσεων έχουν τώρα γίνει μήνες, ενώ
περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Κοσοβάροι εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα
σπίτια τους, πολλοί εκ των οποίων για να μην επιστρέψουν ποτέ, ούτε και με τις
καλύτερες συνθήκες. Η υπό αμερικανική ηγεσία δύναμη επέκτεινε τους στόχους της
σε κατοικημένες περιοχές και κατέφυγε στη χρήση βομβών διασποράς κατά
προσωπικού. Το αποτέλεσμα ήταν ζημιές σε νοσοκομεία, γραφεία και τις κατοικίες
μισής ντουζίνας πρεσβευτών και ο φόνος εκατοντάδων αθώων πολιτών και ενός
ανομολόγητου αριθμού στρατευσίμων. Συνειδητοποιώντας ότι πρέπει να σώσουν τα
προσχήματα, αλλά δεν μπορούν να αλλάξουν ό,τι έχει ήδη γίνει, οι ηγέτες του
ΝΑΤΟ έχουν τώρα τρεις βασικές επιλογές: να συνεχίσουν να βομβαρδίζουν διαρκώς
περισσότερους στόχους έως ότου η Γιουγκοσλαβία (περιλαμβανομένου του Κοσόβου
και του Μαυροβουνίου) να καταστραφεί εντελώς· να βασιστούν στη Ρωσία για την
επίλυση του διλήμματός μας μέσω έμμεσης διπλωματίας ή να αποδεχθούν
αμερικανικές απώλειες στέλνοντας στρατιωτικές δυνάμεις στο Κόσοβο.

Μέχρι στιγμής ακολουθούμε την πρώτη και χειρότερη επιλογή ­ και φαίνεται να
κινούμαστε προς την τρίτη.

Ο Τζίμι Κάρτερ, ο 39ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι σήμερα
πρόεδρος του μη κερδοσκοπικού Κέντρου Κάρτερ, το οποίο επιδιώκει την προώθηση
της ειρήνης και της υγείας στον κόσμο.