ΠΡΟΣΩΠΑ Ο ποιητής της Αυλής

Από το 1668, η βασιλική οικογένεια της Αγγλίας διορίζει τον επίσημο ποιητή
της· ο φετινός, λένε, της προέκυψε… αντιμοναρχικός, αριστερός και αντιαμερικανός.

Άντριου Μόσιον. Δουλειά του να συνθέτει «ωδές για το στέμμα»

Ο «Δαφνοστεφής Ποιητής» είναι ένα βρετανικό εφεύρημα: ένας ποιητής τίθεται
στην υπηρεσία του Βασιλικού Οίκου της Βρετανίας για να συνθέτει ποιήματα για
τα μεγάλα γεγονότα του στέμματος. Ο πρώτος «Δαφνοστεφής Ποιητής», το 1668,
ήταν ο Τζων Ντράιντεν, ενώ της «τιμής» αυτής έτυχε επίσης ο μεγάλος Άλφρεντ
Τέννυσον. Πολλοί ποιητές, ωστόσο, δεν θεωρούν και τόσο τιμητικό να
χαρακτηρίζονται «ποιητές της Αυλής». Ένας «ποιητής χωρίς ελαττώματα», είχε πει
ο Ουίλλιαμ Μπάρροουζ, ο οποίος δεν κινδύνευε να δαφνοστεφανωθεί γιατί ήταν
Αμερικανός, «για το μόνο που κάνει είναι για να γίνει “δαφνοστεφής ποιητής”,
δηλαδή επισήμως νεκρός και ατελώς βαλσαμωμένος».

Ο φετινός «Δαφνοστεφής Ποιητής», ο Άντριου Μόσιον, επελέγη από τον πρωθυπουργό
Τόνυ Μπλαιρ και η επιλογή του επικυρώθηκε πρόσφατα από τη Βασίλισσα. Είναι
καθηγητής Δημιουργικής Γραφής στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Αγγλίας,
δημοφιλής βιογράφος μεγάλων συγγραφέων και, βεβαίως, ποιητής. Μόλις
ανακοινώθηκε η επιλογή του, δέχθηκε πυρά: «Η φαντασία του είναι τόσο άδεια όσο
η τέχνη του είναι φλύαρη», σχολίασε η «Ντέηλυ Τέλεγκραφ»· «μια φωνή γέρικη και
κουρασμένη», έγραψε το «Νιού Στέητσμαν».

Η γνώμη του Μόσιον για τους «δαφνοστεφείς» δεν ήταν πάντως αρνητική. Σύμφωνα
με τη «Λε Μοντ», είχε κάνει μάλιστα μια «διακριτική εκστρατεία» για να
αποκτήσει τον τίτλο. Όταν όμως του απονεμήθηκε, έλειπε στην Αυστραλία και ένα
λογοτεχνικό περιοδικό δημοσίευσε μια συνέντευξη που είχε δώσει πριν φύγει και
η οποία προβλήθηκε ευρύτατα από τον βρετανικό Τύπο. Ο νέος αυλικός, ο οποίος
θα αμείβεται επί δέκα χρόνια με 2,5 εκατομμύρια ετησίως από το προσωπικό
ταμείο της βασίλισσας για να συνθέτει «ωδές της Αυλής», αποκαλύπτεται σ’ αυτήν
αριστερός («Θα επιθυμούσα οι νέοι Εργατικοί να ήταν σαφώς πιο αριστερά»),
αντιαμερικανός («Δεν καταλαβαίνω γιατί στην εξωτερική πολιτική πρέπει πάντα να
θηλάζουμε τις ΗΠΑ») και… «ευαίσθητος» στις αντιμοναρχικές ιδέες.

Το Μπάκιγχαμ απέφυγε να σχολιάσει, το ίδιο και ο Τόνυ Μπλαιρ. Πόσο αριστερός
και αντιμοναρχικός μπορεί να είναι άλλωστε ένας ποιητής της Αυλής; Προχθές ο
Μόσιον ανακοίνωσε πως από τη νέα θέση του θα επιδιώξει την αναβίωση της
ποίησης στα σχολεία, γιατί, όπως είπε, τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται. Στις
δεκαετίες του ’60 και του ’70, εξήγησε, τραγουδοποιοί όπως ο Μπομπ Ντύλαν
εξήπταν το ενδιαφέρον των νέων για την ποίηση και τον λόγο. Οι καιροί αλλάζουν
όμως, κι έρχεται καιρός που ποιητές φιλοδοξούν να γίνουν αυλικοί…