ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η αναβίωση του τρόμου

Ο Ιταλός πρωθυπουργός βεβαιώνει: «Οι τρομοκράτες δεν θα μας γυρίσουν πίσω».
Αλλά στους κόλπους της Αριστεράς η συζήτηση άναψε ξανά.

Φόρος τιμής. Λίγα λουλούδια στον τόπο που άφησε την τελευταία του πνοή ο Μάσιμο Ντ’ Αντόνα

Μια περίεργη, αν και κατανοητή βεβαιότητα διακατέχει τον Μάσιμο Ντ’ Αλέμα.
«Δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μια περίπτωση τρομοκρατίας με ιδεολογική και
πολιτιστική βάση», τόνισε προς τους δημοσιογράφους την επομένη της δολοφονίας
του νομικού συμβούλου της κυβέρνησης Μάσιμο Ντ’ Αντόνα, «αλλά σε μια συμμορία
δολοφόνων». Ανάλογη άποψη έχει και η μεγάλη κυρία της ιταλικής Αριστεράς, η
Ροσάνα Ροσάντα, που έγραψε στο «Μανιφέστο» ότι δεν χρειάζεται να χάνει κανείς
τον χρόνο του διαβάζοντας την 28σέλιδη προκήρυξη της οργάνωσης που ανέλαβε την
ευθύνη. Μπορεί να αυτοαποκαλείται «Ερυθρές Ταξιαρχίες», αλλά είναι ανίκανη να
επαναλάβει τις επιθέσεις του παρελθόντος ή να δημιουργήσει ανάλογο κλίμα μ’
εκείνο που σημάδεψε τα «μολυβένια χρόνια».

Μα πώς είστε τόσο σίγουροι; αναρωτιέται ο ιστορικός Λουτσάνο Κάνφορα,
υποψήφιος των Ιταλών κομμουνιστών στις ευρωεκλογές. Δεν βλέπετε τις ομοιότητες
αυτής της προκήρυξης με τα παλαιότερα κείμενα των Ερυθρών Ταξιαρχιών; Κι
εκείνη η παράγραφος για τον πόλεμο δεν σας ξένισε; Οι δολοφόνοι δικαιολογούν
μεταξύ άλλων την πράξη τους ως διαμαρτυρία για την υποστήριξη της Ιταλίας προς
τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς. Κρετίνοι είναι ή προβοκάτορες; Δεν καταλαβαίνουν
ότι με την πράξη τους πέτυχαν το αντίθετο αποτέλεσμα, να μετριαστεί δηλαδή η
κριτική που ασκείται στην Ιταλία προς τον πόλεμο;

Εξαιρετικά ανήσυχος δηλώνει και ο Τζερμάνο Μακάρι, ένας από τους τέσσερις
Ερυθροταξιαρχίτες που φρουρούσαν τον Άλντο Μόρο σ’ εκείνες τις 55 μέρες της
δραματικής του ομηρείας, πολύ αργότερα συνελήφθη, καταδικάστηκε σε ισόβια και
τώρα τελεί σε κατ’ οίκον περιορισμό. «Είμαι αναστατωμένος. Δεν ξέρω τι να
σκεφτώ, τι συμπέρασμα να βγάλω. Ξαναβλέπω μπροστά μου τον Μόρο κι εμάς με τα
όπλα στα χέρια. Σκέφτομαι τη γυναίκα του Ντ’ Αντόνα, θυμάμαι ότι το ζευγάρι
είχε υιοθετήσει δύο παιδιά από το Κόσοβο. Φοβάμαι, φοβάμαι μην επιστρέψει το
παρελθόν. Με τη φρίκη του και με τα λάθη του. Αυτοί εδώ είναι νέοι, πολύ νέοι.
Άνθρωποι που επέλεξαν την ένοπλη πάλη, μια επιλογή έξω από κάθε λογική, έξω
από τον χρόνο, έξω από την Ιστορία. Το μόνο που θέλω να τους πω αυτή τη στιγμή
είναι να σταματήσουν. Για να μην υπάρξει νέο αίμα, νέος πόνος, νέοι εφιάλτες».

Ο Μακάρι ζει σε καθεστώς ημιελευθερίας παρ’ όλο που αναγνώρισε την ανάμειξή
του σ’ ένα στυγερό έγκλημα. Ο ιδρυτής της «Διαρκούς Πάλης» Αντριάνο Σόφρι,
αντίθετα, βρίσκεται στη φυλακή για ένα φόνο που αρνείται κατηγορηματικά. Είναι
ένα από τα παράδοξα της Ιταλίας, μια από εκείνες τις αδικίες που σχετίζονται
με την ταραχώδη ιστορία της. Αλλά μήπως δεν είναι παράδοξο ­ γράφει ο Σόφρι
στη «Ρεπούμπλικα» ­ να μετέχει ο Βάλτερ Βελτρόνι σε μια αντιπολεμική διαδήλωση
όπου ένα από τα πανώ ταυτίζει το κόμμα του με τους SS; Τέτοιες εικόνες, τέτοια
μηνύματα, δεν στέλνουν μερικούς θερμοκέφαλους στα αδιέξοδα της τρομοκρατίας;