Αταίριαστα ζευγάρια

*ΛΙΓΕΣ ΛΕΞΕΙΣ θα αρκούσαν για το σημαντικότερο γεγονός της
αθλητικής εβδομάδας, την κατάκτηση του πρωταθλήματος μπάσκετ από τον
Παναθηναϊκό: σε μία κακή χρονιά κέρδισε ο καλύτερος. Δεν υπάρχει αμφιβολία
ότι, στο σύνολο των πέντε αγώνων των τελικών, η ομάδα του Σούμποτιτς είχε κάτι
παραπάνω, όπως και ότι το φετινό πρωτάθλημα ήταν, από πλευράς θεάματος, το πιο
απογοητευτικό των τελευταίων χρόνων.

*Ο Ολυμπιακός πονάει γιατί έχασε το τρόπαιο
μέσα στο θεωρούμενο «απόρθητο» σπίτι του (ξεχάστηκαν άραγε οι τέσσερις ήττες
της Ευρώπης;) και γιατί έμεινε στα λόγια σε μια χρονιά που ο προπονητής του
είπε τα πιο βαρύγδουπα. Σημαντικότερο ήταν ότι παρουσίασε μια ελάχιστα
αξιόπιστη αγωνιστική εικόνα. Εκλάμψεις και «κοιλιές» σε μια διαρκή διαδοχή,
που δεν συγχώρησαν ούτε η Ζαλγκίρις ούτε ο Παναθηναϊκός.

*Ούτε όμως ο παλικαρίσιος τρόπος που ο
Παναθηναϊκός έφθασε στον έναν από τους στόχους του ­ τον λιγότερο σημαντικό,
κατά δήλωση του ίδιου του προπονητή στην αρχή της σεζόν ­ αρκεί για να
ξεχασθούν τα αγωνιστικά και, ιδίως, τα ψυχολογικά του σκαμπανεβάσματα.
Δυνατότητες και γκρίνια σε έναν μόνιμο εναγκαλισμό, που τελικά ενεργοποίησε
περισσότερο το φιλότιμο παρά ξανάφερε στην επιφάνεια τις γνωστές τάσεις αυτοκαταστροφής.

*Είναι παραπάνω από πασίδηλο ότι ο
πρωταθλητής χρωστά σε μεγάλο βαθμό τον νέο τίτλο του σε δύο παίκτες, που
«τυχαίνει» να είναι οι επίσημοι ξένοι του. Ένας Σέρβος κι ένας Κροάτης, το
καλό και το κακό παιδί, πρωταγωνίστησαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο και εκτός.
Τα παθιασμένα φιλήματα του πρώτου στη φανέλα, όπως και οι έξαλλοι θυμοί του
δεύτερου, μάλλον στον εαυτό τους απευθύνονταν, στις ενοχές, τα άγχη ή την
περηφάνιά τους. Ταλέντο και εγωισμός είναι το γνωστό κλειδί των λεγόμενων
«γεννημένων» νικητών.

*Από εκεί και πέρα, τα μηνύματα είναι
δυσάρεστα για όποιον δεν θέλει να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του. Χειρότερο
μπάσκετ, λιγότερα συναρπαστικά παιχνίδια, μικρότερο ενδιαφέρον των φιλάθλων
(ας είναι καλά και το κανάλι που μετέτρεψε σε «συνδρομητικό» ένα σπορ που μας
χάρισε τις λαϊκότερες αθλητικές χαρές), πτώση της Εθνικής και στασιμότητα σε
επίπεδο παικτών (θα πρέπει να ψάξουμε πολύ για να βρούμε κάποιον που
πραγματικά ξεχώρισε). Χρήμα και φτώχεια.

*Το επερχόμενο Πανευρωπαϊκό της Γαλλίας
μεταβάλλεται έτσι σε ένα είδος «κρίσιμου τεστ», κάτι σαν ευρω-εκλογές, για την
κατάσταση του ελληνικού μπάσκετ. Όπως, ίσως, και οι επόμενες κινήσεις των
ομάδων, για τις οποίες όμως χρειάζεται κανείς αποκωδικοποιητή για να διαγνώσει
τις προθέσεις, αλλά και για να καταλάβει γιατί στρέφονται τόσο έντονα γύρω από
τους προπονητές και αγνοούν αυτούς που κάνουν το θέαμα στο μπάσκετ, όπως και
σε κάθε άλλο άθλημα: τους παίκτες. Περισσότερη φαντασία, λιγότερος
νεοπλουτισμός: να ίσως το ζευγάρι της επόμενης χρονιάς.