Αβέβαιο το μέλλον

ΕΧΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΕΡΣΙΝΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ!

ΕΝΑΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΤΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΑΕΚ

Ο Γιάννης Μαντζουράνης φωνάζει, αλλά ποιος τον ακούει;

ΟΥΤΕ, λοιπόν, την 33η αγωνιστική του πρωταθλήματος ο ιστορικός Εθνικός μπόρεσε
να γευτεί την (πικρή έστω) χαρά της πρώτης νίκης. Τι να πεις και τι να
σκεφτείς γι’ αυτήν την άλλοτε υπερήφανη ομάδα; Ότι η αξία της «αξίζει» το
σκοτεινό «αμπάρι» της βαθμολογίας, σαν ένα από αυτά που εξωραΐζει σε πλοία ο
πρόεδρός της;

Το να διαθέτει την ηγεσία (ένεκα του πακέτου των μετοχών) ένας άνθρωπος ο
οποίος επισκευάζει πλοία προκειμένου μην ναυαγήσουν, δεν είναι κακό. Άθλιο
είναι ο ίδιος άνθρωπος, ξαφνικά, να πιστέψει δυνατά, όσο στη θρησκεία του, ότι
μπορεί να τα καταφέρει μπαλώνοντας συνεχώς μια βασική ενδεκάδα με παίκτες
δεύτερης, τρίτης ή και τέταρτης κατηγορίας. Ο Βασίλης Τσιαμάκης, με τις
περίεργες έως αλλοπρόσαλλες επιλογές, κατάντησε τον Εθνικό ομάδα «της πλάκας»,
και προς Θεού μην νομιστεί ότι η στήλη θέλει να τα βάλει με τους
ποδοσφαιριστές οι οποίοι χρεώθηκαν το απίστευτο βάρος (αγωνιστικό και
ψυχολογικό). Κάθε νέος αθλητής μπορεί να κάνει σχέδια για το μέλλον του, και
να θέλει από την… Άμιλλα Κουτσοπλαγιάς να βρεθεί σε σύλλογο που έχει
προσφέρει αθλητές στην Εθνική μας ομάδα. Στόχος, άλλωστε, των απογοητευμένων
οπαδών δεν ήταν ποτέ εφέτος παίκτες και προπονητές. Ένας ήταν, και αυτός
ακούει στη λέξη «πρόεδρος». Πόσο έχει «ξεπέσει» το αξίωμα τού ηγέτη στην πρώτη
εθνική κατηγορία…

Στη διάρκεια του πρωταθλήματος, ο μόνος ο οποίος πίστευε στη σωτηρία της
ομάδας ήταν ο πρόεδρος του Εθνικού. Ποτέ δεν το έκρυψε. Σύμφωνα με κάποιες
πληροφορίες, ο άνθρωπος έχει ξοδέψει αρκετά χρήματα για να μπορέσει να
υποβιβάσει την ομάδα του. Και για να τον πιστέψουν, λέγεται ότι έχει
«πιστώσει» την ΠΑΕ με αρκετό (δικό του) χρήμα. Αυτή η λεπτομέρεια ενδεχομένως
είναι που μπλοκάρει τη μεταβίβαση των μετοχών, δηλαδή του πακέτου της
πλειοψηφίας, γιατί ­ είναι αλήθεια ­ κάποιοι άνθρωποι ενδιαφέρθηκαν να
αγοράσουν τον Εθνικό, πιστεύοντας ότι θα μπορούσαν να φέρουν την «παλινόρθωση»
της ομάδας. Δεν έγινε τίποτε, ούτε καν τα ασφαλιστικά μέτρα με τα οποία
απειλούσαν οργανωμένοι σύνδεσμοι σε συνεργασία με μικρομετόχους, που άλλοτε
είχαν σχηματίσει διοίκηση στην πειραϊκή ΠΑΕ.

ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΡΟΝ

Αν το σήμερα δείχνει σκοτεινό για τον Εθνικό, τότε το αύριο είναι υπερβολικά
ανεξιχνίαστο. Ακόμη και ο τελευταίος προπονητής του, ο Τ. Αλεξόπουλος, ο
οποίος είχε κατηγορηθεί ως «υπάλληλος σούπερ μάρκετ» από τον Χάουαρντ Κένταλ,
διαπίστωσε ότι η ομάδα χρειάζεται δέκα ποδοσφαιριστές ώστε να μπορέσει να
παλέψει στο πρωτάθλημα της Β’ κατηγορίας. Προφανώς, εξαιρεί ο κόουτς τον
τερματοφύλακα Χιώτη, ο οποίος όμως είναι… δανεικός από την ΑΕΚ! Θα λέγαμε
ότι χρειάζονται αυτοί οι δέκα παίκτες, οι οποίοι όχι με τη βοήθεια του Θεού
τόσο όσο στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις και σε αποφάσεις διοίκησης με
αγάπη και φιλοδοξίες, θα μπορούσαν να ξαναφέρουν το χαμόγελο στον Εθνικό. Αυτό
δείχνει σήμερα ακατόρθωτο. Ο Πρόδρομος Ζουμπουλίδης, δηλαδή ο πρώτος τής μετά
Καρέλλα εποχής, απογοητεύτηκε νωρίς και έχασε πολλά χρήματα πριν μεταβιβάσει
στον εφοπλιστή Νίκο Πατέρα. Ο κ. Πατέρας δεν γούσταρε να χάνει ούτε να τον
ειρωνεύονται παλαιοκομματικοί παράγοντες. «Έσπρωξε» τις μετοχές στον Τσιαμάκη
και μην τον είδατε. Από τότε άρχισε η κατωφέρεια, γενικώς. Ο Εθνικός βρέθηκε
σε χέρια επιεικώς ερασιτεχνών ανθρώπων, οι οποίοι ίσως έβλεπαν την αξία του
ισότιμη της φιλότιμης… Αγίας Άννας. Ιδού σήμερα τα αποτελέσματα.

«ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ»

Τελευταίος που είδε τον Εθνικό, ήταν χθες ο συνάδελφος Βαγγέλης Κουκούλογλου.
Έμπειρος και από αυτούς που δεν μασάνε τα λόγια τους, με το που γύρισε από το
γήπεδο έδειξε τη συμπάθειά του για την ομάδα που είχε χρεωθεί «τριάρα»: «Είδα
μια ομάδα που άλλοτε διέθετε Χατζηιωάννογλου, Κρητικόπουλο, Καλκατέρα,
Κρεμμύδα, Τάσο Μητρόπουλο, Κώστα Βαλλιάνο, Αντωνάτο, Λεβεντάκο και Ντένεφ.
Είναι κρίμα σήμερα να μην υπάρχει ένας, έστω, ποδοσφαιριστής να θυμίζει το
παρελθόν. Κρίμα».

Το σχόλιο αφιερώνεται όχι στον κύριο Τσιαμάκη, αλλά σε όσους εξακολουθούν να
αγαπούν τον Εθνικό και είναι σε θέση «να κάνουν κάτι». Βεβαίως, σ’ αυτούς δεν
περιλαμβάνεται ο Γιάννης Μαντζουράνης. Ο έρημος ο Γιάννης μπορεί να βάλει μόνο
τους δυνατούς κτύπους της καρδιάς του και τίποτε άλλο. Ο μικρός μισθός από τον
«Ευαγγελισμό» μόλις που του αρκεί να τα φέρει βόλτα.