Στην Γκουέρνικα και το Βελιγράδι οι κάτοικοι έγιναν στόχοι από το ύψος των 5.000 ποδών!

Ανθρώπινα δικαιώματα. Αν έπρεπε να κηρυχθεί πόλεμος παντού, όπου καταπατούνται, ολόκληρος ο πλανήτης θα φλεγόταν, από την Κορέα έως την Τουρκία, από την Αφρική έως την Κίνα

Ένα κοινό χαρακτηριστικό ενώνει τους αρχηγούς κρατών που κήρυξαν τον πόλεμο
στο Βελιγράδι: γεννημένοι ανάμεσα στο 1945 και το 1955, δεν έχουν γνωρίσει τον
πόλεμο. Χοσέ Μαρία Αθνάρ, Μπλερ και Σρέντερ. Και οι τρεις τους έχουν το
πρόσωπο της γενιάς των γιάπις. Ο Κλίντον κυβερνά επίσης μία χώρα που ουδέποτε
βομβαρδίστηκε. Κολυμπάμε στη μη πραγματικότητα. Το ξύπνημα θα είναι σκληρό.

Η Γκουέρνικα, τον Απρίλιο του 1937, ήταν ένα σοκ. Για πρώτη φορά, ένας
πληθυσμός γινόταν στόχος αεροπλάνων που πετούσαν τόσο ψηλά, ώστε μόλις που
μπορούσες να τα διακρίνεις. Ο πόλεμος έως τότε γινόταν από στρατιώτες εναντίον
στρατιωτών. Ήταν αναμφίβολα φονικός, αλλά υπάκουε στον στοιχειώδη κανόνα της
προστασίας του αδυνάτου στο όνομα του δικαίου. Αυτή τη στρατιωτική ευγένεια
διαδέχθηκε η ατιμία ενός κόσμου, στον οποίο μόνον ο στρατιωτικός
προστατεύεται, όπου ο πολίτης γίνεται όμηρος και θύμα.

Οι ομόκεντροι κύκλοι

Είναι γνωστό το δόγμα του Πενταγώνου περί ομόκεντρων κύκλων: ο εσωτερικός
κύκλος είναι αυτός των αμάχων, που θα πληγεί πρώτος και θα καταστραφεί.
Έρχονται μετά ο διοικητικός κύκλος, ο πολιτικός… Ο τελευταίος κύκλος, ο
εξωτερικός, είναι αυτός των στρατιωτικών, ο οποίος πρέπει να γλιτώσει.

Στα τέλη Μαρτίου, ένας Αμερικανός πιλότος, ο οποίος απογειώθηκε από μία από
αυτές τις βάσεις που έχουν πολλαπλασιασθεί στη βόρεια Ιταλία, μετέτρεψε μία
εκπαιδευτική πτήση σε ακροβατική, έκοψε το καλώδιο ενός τελεφερίκ και
προκάλεσε τον θάνατο είκοσι ανθρώπων. Δικάσθηκε στη χώρα του και αθωώθηκε.
Ανακαλύψαμε ότι η ζωή δύο δεκάδων Ευρωπαίων αμάχων μετράει λίγο απέναντι σε
εκείνη ενός και μόνο Αμερικανού στρατιωτικού.

Μερικές ημέρες μετά, το ΝΑΤΟ κήρυσσε τον πόλεμο στη Σερβία. Η σφαγή αμάχων
πληθυσμών, κάτω από τη μύτη του ΟΗΕ και των κοινοβουλίων των ενεχομένων
κρατών, νομιμοποιήθηκε.

Τι μας κρύβουν

Ο Ρεζίς Ντεμπρέ, στην επιστολή του προς τη «Λε Μοντ» (13 Μαΐου) δεν λέει
τίποτε διαφορετικό απ’ αυτά που συχνά διαβάζω στον ιταλικό, τον γερμανικό, τον
αμερικανικό και τον καναδικό Τύπο ­ και σπάνια στον Τύπο της χώρας μου. Αν η
Γαλλία είναι σήμερα η τελευταία πολεμοχαρής χώρα της Ευρώπης, είναι επειδή η
γαλλική κοινή γνώμη χειραγωγήθηκε από έναν ιδιαίτερα μονόπλευρο Τύπο. Για
παράδειγμα, μπορέσαμε ποτέ να διαβάσουμε στον γαλλικό Τύπο ένα άρθρο για την
ακριβή φύση της Αλβανίας, του UCK, για τις φατρίες και τις μαφίες που
συμπλέκονται εκεί;

Αυτή είναι η Αμερική

Η τόσο συχνά αλαζονική και παραφουσκωμένη Αμερική του σήμερα δεν είναι πια η
γεμάτη νεύρο και γενναιόδωρη Αμερική που γνώρισα στις πανεπιστημιουπόλεις, στα
τέλη της δεκαετίας του ’60. Είναι η χώρα, όπου εδώ και 20 χρόνια ο
αναλφαβητισμός προοδεύει ταχύτερα από οπουδήποτε αλλού. Μία χώρα με περιουσίες
ασύγκριτες, όπου, όταν ξεσπούν αιματηρές ταραχές, όπως πρόσφατα στο Λος
Άντζελες, οι πλούσιοι κλείνονται σε φρούρια που φρουρούν ιδιωτικές
πολιτοφυλακές. Ένας Αμερικανός στους 150 βρίσκεται στη φυλακή ή στο
κρατητήριο, αναλογία που δεν συναντά κανείς σε καμιά άλλη δημοκρατία. Ένας
στους 20 θα περάσει κάποια ημέρα από το κελί της φυλακής. Ένας μαύρος στους 40
είναι στη φυλακή. Πρόκειται για τη χώρα, όπου η ποινή του θανάτου εφαρμόζεται
σε γυναίκες, σε ανηλίκους, σε ψυχασθενείς. Η φυλακή για τους μεν, ο πόλεμος
για τους δε: η αμερικανική δημοκρατία έχει και αυτή τους τρόπους της για να
τακτοποιεί το πρόβλημα των εθνικών μειονοτήτων της. Αυτή είναι η χώρα στην
οποία η Ευρώπη εμπιστεύθηκε την προστασία των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Επιπλέον, κανείς Αμερικανός δεν πρέπει να διακινδυνεύσει την ζωή του για να
σώσει αυτά τα ανθρώπινα δικαιώματα που υποτίθεται πως αποκαθιστά. Από το
πιλοτήριό του, στα 5.000 μέτρα, βομβαρδίζει στα τυφλά, όπως έκαναν και οι ναζί.

Όσο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, πότε το ζήτημα ήταν πραγματικά η προστασία
τους; Αν έπρεπε να κηρυχθεί πόλεμος παντού, όπου καταπατούνται τα ανθρώπινα
δικαιώματα, ολόκληρος ο πλανήτης θα φλεγόταν, από την Κορέα έως την Τουρκία,
από την Αφρική έως την Κίνα.

Ένας πόλεμος στην καρδιά της Ευρώπης, που διεξάγεται από μία ξένη δύναμη και
έχει κηρυχθεί στο όνομα μίας υπερεθνικής Ευρώπης: το τέλος του αιώνα μάς έριξε
καταπρόσωπο αυτόν τον αιματηρό παραλογισμό που μόνον η ειρωνεία ενός Σουίφτ ή
το χιούμορ ενός Βολταίρου θα μπορούσαν να καταγγείλουν, όπως του πρέπει.
Εξαιτίας ποιού προνομίου ο UCK, που οι Αμερικανοί εξοπλίζουν στα κρυφά και η
ΝΑΤΟποιημένη Ευρώπη κολακεύει στις οθόνες της, έχει για μας περισσότερη
γοητεία απ’ ό,τι οι μυστικοί στρατοί και οι τρομοκρατικές συμμορίες που,
παντού στην Ευρώπη, εργάζονται για τη διάλυση των παλιών κρατών; Όταν οι
μικροί αλληλοσπαράσσονται, οι μεγάλοι τους καταβροχθίζουν.

Η αρχή του 20ού αιώνα είδε την κατάρρευση των αυτοκρατοριών, η αρχή του 21ου
αιώνα θα δει την κατάρρευση των εθνών. Όχι προς όφελος υπερεθνικών οντοτήτων,
αλλά υπό την ώθηση μικροεθνικισμών αρχαϊκών και φανατικών, που θα καταστρέψουν
τα λαϊκά και δημοκρατικά ιδεώδη μας.

Τι ξέρουν οι Έλληνες

Κλεισμένοι ανάμεσα στην Τουρκία και την Αλβανία, οι Έλληνες ξέρουν ακριβώς τι
κοστίζει να θυσιάζεις την αρχή του ευρωπαϊκού έθνους σε μεγάλες
«ανθρωπιστικές» αρχές, που δεν καταφέρνουν να κρύψουν ανησυχητικές πολιτικές
επιδιώξεις. Αν ο πόλεμος στα Βαλκάνια μάς φαίνεται τόσο τρομερός είναι επειδή
αποτελεί το εργαστήριο της αυριανής βαλκανοποίησης ολόκληρης της Ευρώπης.

Ο Ζαν Κλερ είναι διευθυντής του Μουσείου Πικάσο, ιστορικός της Τέχνης και συγγραφέας.