Ο Λ. Κύρκος και «κάποιος τρελός»

Από τη Θεσσαλονίκη, ο γιατρός Άρης Γιαννουλόπουλος επικρίνει πρόσφατη πολιτική
θέση του Λεωνίδα Κύρκου:

Κύριε Διευθυντά, «Ζητείται τρελός».

«Διαβάζω στα “ΝΕΑ” (20/4) ότι το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς ­ ο Λεωνίδας
Κύρκος ­ εκτιμά ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν έπρεπε να υπογράψει για τους
βομβαρδισμούς στη Σερβία και καταλήγει: “σε κάποιες ώρες χρειάζεται κάποιος,
τρελός. Η Ιστορία έχει πολλά τέτοια παραδείγματα”. Ώστε εκεί κατάντησε η
γνήσια Αριστερά; Αντί επιχειρημάτων, να επικαλείται “κάποιον τρελό”, προφανώς
σωτήρα; Είμαστε δηλαδή για τα σίδερα, σύντροφοι; Και επειδή δεν αναφέρει
κανένα “τέτοιο παράδειγμα”, δικαιούμαστε να θυμηθούμε μερικούς παράφρονες και
άφρονες, παρ’ ολίγον σωτήρες. Πριν από 32 χρόνια, είχαμε την τριανδρία των
εθνοσωτήρων ΠΑΠ – ΠΑΤ – Ιωαννίδη και τον εκλεκτό τους “πρόεδρο της Κύπρου”,
Σαμψών. Επίσης, τους “γραφικούς” προβοκάτορες αρχιπλοίαρχο Ναξάκη και τον
ανεκδιήγητο αεροπόρο που ψέκασε την Αλβανία. Να μην ξεχάσουμε και τον σύντροφο
Νίκο Ζαχαριάδη, μανιακό της σοσιαλιστικής επανάστασης, καθώς και τον
υπερπατριώτη Σαμαρά, σλαβομακεδονο-αλβανοφάγο. Παλιά, ο Νέστωρ της Αριστεράς
κατακεραύνωνε τον Ανδρέα σαν δημαγωγό, λαϊκιστή, αυριανοτομπριστή και το ’89
ζητούσε την αποπαπανδρεοποίηση του ΠΑΣΟΚ. Αλλά ο αντιπασοκισμός του, μετά τον
θάνατο του Ανδρέα, περίσσεψε και έγινε αντι-σημιτισμός ­ συνώνυμο της εθνικής
μειοδοσίας και υποτέλειας, για να μην υστερεί σε “πολιτικό λόγο” του
Καραμανλή, Τσοβόλα και ΚΚΕ. Οι συμμαχίες του ’89 ξαναζωντανεύουν το ’99».