ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το να πουλάει κανείς είναι και αυτό τέχνη

Χάζεψα για λίγα λεπτά τη βιτρίνα και μπήκα να δω από κοντά και να προβάρω ένα
ζευγαράκι παπούτσια. Ο πωλητής με εξυπηρέτησε σχετικά πρόθυμα. Δύο ημέρες
αργότερα διαπίστωσα πως έπρεπε να τ’ αλλάξω. Η κυρία του ταμείου έπαθε κάτι
σαν υστερία όταν της είπα ότι έχασα την απόδειξη, αλλά θα μπορούσα να μην την
έχω καν στην περίπτωση που κάποιος μου τα έκανε δώρο. Την έπεισα αλλά πολύ θα
ήθελε να με πετάξει απέξω. Λίγες ημέρες αργότερα επισκέφθηκα άλλο
παπουτσά-δικο. Εκεί με υποδέχθηκε μία κυρία ντυμένη απλά, χαμογελαστή και
διακριτική στις παρατηρήσεις της. Στη δεύτερη και στην τρίτη πρόβα μου
πρόσφερε καφέ και γλυκό κουταλιού. Η ατμόσφαιρα ζεστή και φιλική, οι προτάσεις
να δεις εκείνο και το άλλο και το τρίτο, αλλεπάλληλες. Το τασάκι άδειαζε με
την πρώτη γόπα, ενώ το νερό ανανεωνόταν συνεχώς και βέβαια τα κουτιά
πηγαινοέρχονταν. Σε λίγη ώρα είχε αραδιάσει μπροστά μου ντουζίνες παπούτσια.
Φυσικά αγοράζεις πολύ περισσότερα απ’ όσα έχεις προγραμματίσει κι ακόμη
περισσότερα απ’ όσα χρειάζεσαι. Παρά τον φοβερό λογαριασμό που υπογράφεις στο
τέλος, νιώθεις ευχάριστα και δεν μετανιώνεις εκ των υστέρων με τις αγορές. Την
επομένη βάλθηκα να μάθω τους όρους και τη συμφωνία εργασίας των συγκεκριμένων
πωλητών. Και στις δύο περιπτώσεις η σύμβαση ήταν μισθωτή, συν ένα ποσοστό από
τις πωλήσεις. Καμία δεν έδειχνε να εργάζεται από χόμπι. Μόνο που η πρώτη σ’
έκανε ορκισμένο εχθρό του καταστήματος, ενώ η δεύτερη σ’ έβγαζε…
σαρανταποδαρούσα και μάλιστα ευχαριστημένη.