ΔΡΟΜΟΙ

… κέρδισε άλλη μια εκλογική αναμέτρηση. Αυτή τη φορά στο Ισραήλ. Ο Μπαράκ
μοιάζει σαν να «ξεσήκωσε» όλα τα κόλπα από το προεκλογικό εγχειρίδιο του
Μπλερ. Ο πρώην στρατηγός χρησιμοποίησε τις ίδιες τεχνικές με τον Βρετανό
πρωθυπουργό, ακόμη και τους ίδιους ανθρώπους. Η μέθοδός του ήταν καθαρά
μπλερική: «κρύβεις τα μειονεκτήματά σου και εξορμάς για την κατάκτηση του
κέντρου». Όπως ακριβώς ο Μπλερ θεωρούσε την κομματική ονομασία «Εργατικοί»
ξεπερασμένη, έτσι και ο Μπαράκ την αντικατέστησε με την ονομασία «Ένα Ισραήλ».
Όπως ακριβώς ο Μπλερ εγκατέλειψε το ιστορικό κόκκινο κομματικό χρώμα, έτσι και
ο Μπαράκ απεκδύθηκε το επίσημο και κρατικό κυανόλευκο, παρατηρεί ο Τζόναθαν
Φρίντλαντ της «Γκάρντιαν».

… στις οποίες πλαισιωνόταν από αστυνομικούς και επιχειρηματίες, ο Μπλερ
απέσεισε τις επικρίσεις ότι το κόμμα του είναι ελαστικό στην εγκληματικότητα
και ανεπαρκές στην οικονομία. Έτσι και ο Μπαράκ φωτογραφιζόταν σε κάθε
ευκαιρία με ανώτατους στρατιωτικούς, υπογραμμίζοντας το δαφνοστεφές
στρατιωτικό παρελθόν του και ξεπλένοντας τη «ρετσινιά» η οποία οδήγησε στην
ήττα τον ειρηνόφιλο προκάτοχό του Σιμόν Πέρες: ότι δηλαδή οι Εργατικοί είναι
«λίγοι» στα θέματα ασφαλείας. Το σλόγκαν του «Το Ισραήλ χρειάζεται αλλαγή»
είναι ίδιο με το σλόγκαν «Ώρα για αλλαγή», με το οποίο ο Μπλερ νίκησε τον Τζων
Μέητζορ. Άφησε κατά μέρος τα διχαστικά ζητήματα, όπως η ειρηνευτική
διαδικασία, υποσχόμενος κάποτε ένα δημοψήφισμα. Το ίδιο ακριβώς είχε κάνει και
ο Μπλερ με το θέμα της Σκωτίας και της Ουαλλίας, καθώς και με το ευρώ.

… δεν είναι συμπτωματικά. Ο Εχούντ Μπαράκ είχε επισκεφτεί τον περασμένο
Νοέμβριο τη Βρετανία για να μυηθεί στη «μαύρη μαγεία» των εκλογών. Δανείστηκε
ακόμη και ανθρώπους-κλειδιά του Μπλερ. Ο Φίλιπ Γκουλντ κατέστρωσε τα σχέδια
και τα τελειοποίησαν οι υπερατλαντικοί συνεργάτες του, ο Τζέιμς Κάρβιλ και ο
Σταν Γκρίνμπεργκ. Τα παιδιά έκαναν καλά τη δουλειά τους. Άλλωστε δεν είχαν
παρά να χρησιμοποιήσουν την ίδια φόρμουλα που έφερε τον Μπιλ Κλίντον δυο φορές
στον Λευκό Οίκο και τον Γκέρχαρντ Σρέντερ στην καγκελαρία. Αυτή η φόρμουλα
έχει γίνει το Ευαγγέλιο των κεντροαριστερών κομμάτων σε όλον τον κόσμο, μια
ατραξιόν του «τρίτου δρόμου». Αρχιερείς της είναι ο Μπλερ και ο Κλίντον και
νεοπροσήλυτοι ο Σρέντερ και ο Μπαράκ. Είναι μια φόρμουλα που κάνει
ευτυχισμένους τους κεντροαριστερούς οπαδούς της παγκοσμιοποίησης, αφού στο νέο
κόσμο φαίνεται πως όλοι θα πίνουμε Κόκα Κόλα και θα γράφουμε σε κομπιούτερ με Μάικροσοφτ.

… όμως με το Ισραήλ; Θα αποδειχτεί στη συνέχεια αυτή η φόρμουλα το ίδιο καλή
όσο ήταν για την Αμερική, τη Βρετανία και τη Γερμανία; Θα εξουδετερώσει ο
Μπαράκ τους αντιπάλους του, όπως ο Μπλερ, προσφέροντάς τους κυβερνητικά πόστα;
Θα σπάσει τα ταμπού, βάζοντας για πρώτη φορά τα αραβικά κόμματα στην
κυβέρνηση; Θα μπορέσει να βολέψει τα θρησκευτικά κόμματα χωρίς να εξοργίσει
τους φιλελεύθερους; Θα ανοίξει το δρόμο για οριστική ειρήνευση στη Μέση
Ανατολή; Όλα αυτά είναι ερωτήματα για τα οποία ο Εχούντ Μπαράκ δεν θα βρει
απαντήσεις στο εγχειρίδιο του Τόνι Μπλερ. Από εδώ και πέρα είναι μόνος του.