Ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες

Η συντριπτική νίκη του Εχούντ Μπάρακ προκάλεσε αίσθηση. Ο εκλογικός
απολογισμός του Εργατικού Κόμματος τα τελευταία 25 χρόνια ήταν πολύ λιγότερο
εντυπωσιακός. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα πέτυχε μόνο μία ξεκάθαρη νίκη,
το 1992, υπό τον Γιτζάκ Ράμπιν. Οι δημογραφικές τάσεις στο σύγχρονο Ισραήλ, με
τους υπερ-ορθοδόξους Εβραίους και τους Ρώσους μετανάστες να παίζουν ολοένα και
πιο σημαντικό ρόλο, είχαν καταδικάσει αυτό το κόμμα, στο οποίο κυριαρχούσαν
επί χρόνια οι κοσμικοί, φιλελεύθεροι πολιτικοί δυτικοευρωπαϊκής καταγωγής.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Εχούντ Μπάρακ ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες. Αν και οι
επικριτές του στους κόλπους του κόμματος κατηγορούσαν την ηγεσία του ως
«άχρωμη», κατόρθωσε να υιοθετήσει για τον εαυτό του την εικόνα του Γιτζάκ
Ράμπιν, προσωπικού και πολιτικού μέντορα του. Διατύπωσε θέσεις για το
μελλοντικό παλαιστινιακό κράτος και τις μελλοντικές διαπραγματεύσεις με τη
Συρία, οι οποίες, αν και εντυπωσιακά διαφορετικές σε τόνο από εκείνες που είχε
υιοθετήσει ο Νετανιάχου, δεν διαφέρουν σημαντικά επί της ουσίας. Η στροφή αυτή
δεν έγινε ευνοϊκά δεκτή από πολλούς στο Εργατικό Κόμμα, για τους οποίους ο
Σίμον Πέρες και η πολιτική του των γενναιόδωρων εδαφικών παραχωρήσεων
παραμένουν ιεροί. Ήταν, εντούτοις, μία ενέργεια που αποκατέστησε την
αξιοπιστία του Εργατικού Κόμματος ως ένα κόμμα, το οποίο μπορεί να οδηγήσει το
Ισραήλ και στην ειρήνη και στην ασφάλεια.