ΔΡΟΜΟΙ

… που ζήσαμε, η φρίκη που θα ζήσουμε ακόμη μεγαλύτερη, δεν είναι σημάδι πως
οι εξεγερμένοι, οι ανυπότακτοι άνθρωποι γίνονται ολοένα και περισσότεροι στον
κόσμο, αλλά πως αυτοί που πληθαίνουν σταθερά, γοργά και τρομακτικά είναι οι
υποτακτικοί, οι πειθήνιοι άνθρωποι», έγραψε κάποτε ο Γάλλος αντιφασίστας
συγγραφέας Ζορζ Μπερνανός. Το θυμάται ο Νατ Χέντοφ, στη «Βίλατζ Βόις», τη
μεγαλύτερη εβδομαδιαία αμερικανική εφημερίδα, όταν αναρωτιέται: Τι απέγινε το
ειρηνευτικό κίνημα που πριν από τριάντα χρόνια πυρπολούσε τα αμερικανικά
πανεπιστήμια, δονούσε τις πλατείες, ξεσήκωνε τους νέους κατά του πολέμου του
Βιετνάμ; Τι απέγιναν όλοι εκείνοι οι αριστεροί, που το κύμα της οργής τους
οδήγησε στην ιστορική αντιπαράθεση με μια δολοφονική αμερικανική κυβέρνηση;

… δηλώσεις που έχουν μια ανατριχιαστική ομοιότητα με τις δηλώσεις που
ακούγαμε στον πόλεμο του Βιετνάμ (φωτ.). «Έπρεπε να καταστρέψουμε το χωριό για
να το σώσουμε. Θα τους βομβαρδίσουμε ώσπου να ξαναγυρίσουν στη Λίθινη Εποχή»,
έλεγε ο Κέρτις Λιμέι, επικεφαλής του αεροπορικού πολέμου στο Βιετνάμ. Μας
θυμίζει τίποτα; Πού είναι λοιπόν σήμερα όλοι εκείνοι οι ευαίσθητοι
Δημοκρατικοί; Προφανώς παραμένουν πιστοί και πειθήνιοι σε έναν πρόεδρο που,
χωρίς αρχές, προσπαθεί να ανακαλύψει προς τα πού φυσάει ο άνεμος. Όμως πού
είναι σήμερα το κίνημα ειρήνης, πού είναι οι ιερείς και οι ραβίνοι που
συμπορεύονταν με τους φοιτητές και συνυπέγραφαν μαζί τους πύρινες
αντιπολεμικές διακηρύξεις; Πού είναι οι μαύροι ηγέτες να μιλήσουν ενάντια σε
έναν πόλεμο, όπου, αν πάνε χερσαίες δυνάμεις, οι μαύροι στρατιώτες θα είναι οι
πρώτοι που θα βουτηχτούν ως τη μέση στη λάσπη του μετώπου; Πού είναι οι
αριστεροί, τώρα που εκατοντάδες χιλιάδες Κοσοβάροι διώχνονται από τα σπίτια
τους, που οικογένειες διαλύονται, που μανάδες και παιδιά σφάζονται; Ο πρόεδρος
φωνάζει «Κερδίζουμε!», μα στη Γιουγκοσλαβία αθώοι άμαχοι δολοφονούνται από τα
όπλα του ακήρυκτου πολέμου των ΗΠΑ.

… μόνο η γενιά του ΄60. Πού είναι οι σημερινοί νέοι; «Αυτοί που αρχίζουν μια
επανάσταση έχουν το χρέος να προσπαθήσουν να την τελειώσουν», έγραφε ο Α.Τ.
Μαστ. Η γενιά του ΄60 απέτυχε να το κάνει. Γι’ αυτό, οι επερχόμενες γενιές
είναι υποχρεωμένες να ξαναρχίσουν από την αρχή. Όμως, πού είναι τώρα; Πού
πέταξαν τα περιστέρια;

… δεν φαίνονται πια στον ουρανό, μα τα γεράκια είναι εκεί, στην Ουάσιγκτον.
Μερικοί Αμερικανοί βουλευτές και γερουσιαστές πιστεύουν ότι ο Κλίντον
χρησιμοποιεί τους πρόσφυγες σαν πιόνια, γράφει, πάλι στη «Βίλατζ Βόις», ο
Τζέιμς Ριζτγουέι. Το σχέδιο είναι να εξαπλωθεί η επιρροή του ΝΑΤΟ στα
πετρέλαια της Κασπίας. Η συμμαχία έχει αφήσει ανοιχτές τις πόρτες της στις
χώρες της περιοχής. Ο Κλίντον και τα γεράκια του ΝΑΤΟ χρησιμοποιούν τον πόλεμο
στο Κοσσυφοπέδιο σαν εφαλτήριο για την επέκταση της συμμαχίας. Αυτό εξοργίζει
τους Ρώσους, που βλέπουν δυτικά ανταγωνιστικά πετρελαϊκά συμφέροντα στην αυλή
τους. Αυτά ακριβώς τα συμφέροντα, λέει ο Ριτζγουέι υποχρεώνουν τον πρόεδρο
Κλίντον να κλείνει κάθε φορά τα μάτια μπροστά και στο πιο αμυδρό φως που
δείχνει τον δρόμο προς την ειρήνη.