ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ

Ο κόσμος χάνεται, αλλά εκείνος επιμένει στον «Τρίτο Δρόμο». Που σημαίνει
εκσυγχρονισμός της Αριστεράς. Και περνάει υποχρεωτικά μέσα από τα όπλα.

Νέα Αριστερά: «Στρατιωτικοί όλου του κόσμου, ενωθείτε!» (από τη «Ρεπούμπλικα»)

Ορισμένοι κριτικοί απέδωσαν στο μανιφέστο του υπέρμετρη ελαφρότητα. Οι
περισσότεροι πολιτικοί (και όχι μόνο κεντροαριστερών πεποιθήσεων) το επαίνεσαν
για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Το γεγονός είναι ότι ο «Τρίτος Δρόμος» έχει γίνει
μπεστ-σέλερ, φτάνοντας να πουλήσει 60.000 αντίτυπα στη Νότια Κορέα! Τα λόγια
όμως είναι εύκολα. Το να υποστηρίζεις ότι οι ανισότητες καταπολεμώνται με την
αφομοίωση (σε αντίθεση με τον αποκλεισμό) είναι ανώδυνο. Οι δυσκολίες αρχίζουν
όταν πέφτουν οι βόμβες. Ο «νέος διεθνισμός» που πρεσβεύεις αρχίζει να
παρουσιάζει ρωγμές όταν προσπαθείς να τον υποστηρίξεις με πυραύλους.

Αλλά ο Άντονυ Γκίντενς έχει απαντήσεις σε όλα ­ γι’ αυτό άλλωστε και έχει
χαρακτηριστεί ο λαμπρότερος και παραγωγικότερος κοινωνιολόγος της
μεταπολεμικής Ευρώπης. Πράγματι, βλέπουμε να γεννιέται μπροστά μας ένας νέος
διεθνισμός, λέει σε συνέντευξή του στην «Κοριέρε». Και πρέπει να είμαστε
έτοιμοι να χρησιμοποιήσουμε στρατιωτική δύναμη για να υπερασπιστούμε αυτόν τον
διεθνισμό. Η εθνική κυριαρχία δεν αποτελεί πλέον ταμπού. Ο κόσμος μας
χαρακτηρίζεται από «πολλαπλές κυριαρχίες», όπου άλλα πράγματα συμβαίνουν πάνω
κι άλλα κάτω από το εθνικό επίπεδο. Είναι εμφανές λοιπόν ότι απαιτείται μια
διεθνής νομοθεσία και μια υπερ-εθνική κοινότητα που να ελέγχουν την εφαρμογή
αυτών των αρχών.

Αυτό που χαρακτηρίζει τον Γκίντενς είναι η ικανότητά του να διακρίνει φωτεινές
πλευρές σε όλα τα πράγματα ­ ακόμη και σ’ αυτόν τον φρικτό πόλεμο. Η κρίση του
Κοσυφοπεδίου σηματοδοτεί το οριστικό τέλος των παραδοσιακών πολέμων μεταξύ
μεμονωμένων χωρών, υπογραμμίζει. Για πρώτη φορά στην ευρωπαϊκή ιστορία δεν
βλέπουμε μεγάλους αριθμούς νέων να πολεμούν με τους στρατούς. Οι νέες γενιές,
σ’ αυτό το κομμάτι του κόσμου, δεν καλλιεργούν πολεμοχαρείς ιδέες. Οι Τίγρεις
του Αρκάν, με τα πολεμικά τους διακριτικά και τις ταινίες γύρω απ’ το κεφάλι,
αποτελούν κατάλοιπα μιας άλλης εποχής.

Ο Γκίντενς δεν συμφωνεί με τον Αμερικανό ιστορικό Ντάνιελ Γκολντχάγκεν ότι οι
σύμμαχοι πρέπει να καταλάβουν τη Σερβία, όπως είχε συμβεί το 1945 στη
Γερμανία. Αυτή τη θέση τη βρίσκει επικίνδυνη, γιατί μπορεί να οδηγήσει στην
αντιπαράθεση με τη Μόσχα και σε ένα νέο Ψυχρό Πόλεμο. Η καλύτερη στρατηγική
είναι η συνέχιση των βομβαρδισμών και ο πολλαπλασιασμός των διπλωματικών
πρωτοβουλιών. Στο κάτω-κάτω ο Μιλόσεβιτς δεν είναι και τόσο ισχυρός: η
αντιπολίτευση μπορεί θαυμάσια να τον διώξει με δημοκρατικές μεθόδους. Κι όταν
το πράξει, το ΝΑΤΟ μπορεί να στραφεί σε άλλα μέτωπα. Θα υπάρξουν κι άλλα
Κόσοβα, κι άλλοι πόλεμοι σαν τον σημερινό. Οι αρχές της ευρωπαϊκής δημοκρατίας
πρέπει να επεκταθούν σε όλη την ήπειρο.

Δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς τον κοινωνιολόγο του LSE. Αυτές τις δύσκολες
μέρες θα περίμενε κανείς απ’ αυτόν λίγη ταπεινότητα. Την έκφραση κάποιας
αμφιβολίας. Όμως όχι: το πλέον αφόρητο γνώρισμα των γεννημένων winners είναι η
αλαζονεία τους.