ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο Τρωικός μας πόλεμος

«Βρίσκω συγκλονιστικό και συναρπαστικό το ότι πάνω σ’ αυτό τον πλανήτη η ύλη ή
η ενέργεια ­ όπως θέλει κανείς ­ απέκτησε συνείδηση του εαυτού της, ότι
υπάρχουν όντα που, επιδιώκοντας να διευρύνουν την ισχύ τους, παράγουν το
“πνεύμα” σε όλη την ποικιλία των μορφών και των εκπληκτικών παιχνιδιών του και
που αλληλοεξοντώνονται επικαλούμενα κατά προτίμηση άρθρα πίστεως και θεωρίες».

Ο ιστορικός και φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης, που πέθανε το περασμένο
καλοκαίρι, διατύπωσε τα περίπλοκα απλά. Κι αν ζούσε σήμερα, θα είχε προφανώς
πολλά να πει για τον παραλογισμό των ημερών.

«Κάθε καιρός και ο Τρωικός του πόλεμος», λέει ο ποιητής και κανείς δεν έχει
μείνει να αναρωτιέται ποιος είναι ο δικός μας Τρωικός πόλεμος. Γιατί δεν είναι
μόνο οι βόμβες που πέφτουν, τα σπίτια που καίγονται και οι πρόσφυγες που
πεινάνε αυτός ο πόλεμος. Είναι ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα, τη ζωή, τους
γύρω μας, το μέλλον ­ τίποτε από αυτά δεν είναι τώρα όπως στις αρχές του
χρόνου. Όλες οι βεβαιότητες κατέρρευσαν, η ευημερία μετριέται με άλλους
δείκτες και όχι μόνον με αυτόν της Σοφοκλέους, τα λόγια και οι θέσεις μας δεν
αφορούν πια θεωρητικά ζητήματα, αλλά γεγονότα που διαδραματίζονται μερικά
χιλιόμετρα μακριά. Ακόμα και στη χαλάρωση της σαββατιάτικης βόλτας, στον
πανικό του γραφείου ή στην ασφάλεια της παρέας, η αίσθηση ότι ζούμε σε έναν
κόσμο που δεν έχει πολλά κοινά με εκείνον που ξέραμε μέχρι χθες, είναι έντονη.

Οι ήρωες, βέβαια, δεν είναι τρωτοί μόνο στις φτέρνες. Οι Έκτορες σέρνονται
διαρκώς δεμένοι πίσω από τ’ άρματα και οι Εκάβες μοιρολογούν πάνω στα τείχη
της Τροίας, αλλά και κάτω από αυτά. Ο Δούρειος Ίππος φτιάχνεται ­ για όλους
και για τον καθένα από εμάς. Και η επιστροφή στην πατρίδα ­ στον βαθύτερο
εαυτό μας ­ εάν γίνει, θα είναι ένα αργό και βασανιστικό ταξίδι.