Θλίψη και περιφρόνηση

ΩΡΑΙΑ και… μεθοδική η σκέψη της ηγεσίας της διαιτησίας να στέλνει στο εξής
τους παρατηρητές διαιτητών όχι στους αγώνες, αλλά σε «μικρά» γήπεδα,
προκειμένου να ανακαλύψουν ταλέντα! Δηλαδή, αν δούμε κάπως αυθαίρετα την
πρακτική της ΕΔ (κάτι που δικαιούμεθα, έστω μια φορά, αφού και η αυθαιρεσία
είναι προϊόν εν αφθονία στον χώρο της σφυρίχτρας…), οι παρατηρητές,
μοιράζοντας μέχρι τώρα «εννιάρια» εκεί όπου έπρεπε να επέμβουν δυναμικά,
κρίνεται ότι ολοκλήρωσαν το έργο τους. Άρα, πλέον μπορούν να ετοιμάσουν το
έδαφος για τα επόμενα χρόνια. Όπως και να δεις τα έργα και τις ημέρες όλου του
συμπλέγματος που κουμαντάρει (διχάζοντας βέβαια) το επαγγελματικό ποδόσφαιρο,
καταλήγεις σε θλίψη και περιφρόνηση. Αρκούν αυτά τα συναισθήματα για τους
«δικαστές του δευτερολέπτου»; Όχι βέβαια. Όμως, τι άλλο να πεις; Ο νομοθέτης
ίσως ήταν λίγο ταραγμένος (και σίγουρα όχι νηφάλιος) όταν δημιουργούσε το
πλαίσιο της «συντεχνίας με τα μαύρα», καθιστώντας την πανίσχυρη.

Κρίμα για όσα έχουν γίνει. Κρίμα επίσης για κάποιους οι οποίοι φώναζαν άλλοτε
για εφαρμογή «πόθεν έσχες» και λοιπά ανέκδοτα. Έτσι κι αλλιώς, η λέξη «ντροπή»
δεν τους ακουμπάει.