Πρώτες πιέσεις στον Κλίντον για λύση

Η χθεσινή απελευθέρωση των τριών Αμερικανών στρατιωτών από τον Σλόμπονταν
Μιλόσεβιτς (σε συνδυασμό με τον θάνατο από βόμβα του ΝΑΤΟ δεκάδων αμάχων που
επέβαιναν σε λεωφορείο) δημιουργεί ­ για πρώτη φορά από τότε που άρχισαν οι
αεροπορικές επιθέσεις κατά της Γιουγκοσλαβίας ­ πίεση στον πρόεδρο Κλίντον από
την αμερικανική κοινή γνώμη να αναζητήσει μία πολιτική λύση στην υπόθεση.

Το κύριο μήνυμα που πήρε ο μέσος Αμερικανός από τη χειρονομία Μιλόσεβιτς, η
οποία καλύφθηκε σε τεράστια έκταση από αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, είναι ότι
ο Γιουγκοσλάβος πρόεδρος δεν φαίνεται να είναι ο νέος Χίτλερ, όπως η
αμερικανική κυβέρνηση και ο κ. Κλίντον θέλουν να πιστεύει το αμερικανικό
κοινό. Τα ερωτηματικά που ευλόγως ανακύπτουν είναι αμείλικτα και δημιουργούν
για πρώτη φορά αμφιβολίες στην αμερικανική κοινή γνώμη για τη σκοπιμότητα της
συνέχισης των βομβαρδισμών.

Αν είναι ο νέος Χίτλερ, αναρωτιέται ο μέσος Αμερικανός, τότε πώς απελευθέρωσε
τους «τρεις» στον πρώτο Αμερικανό μεσολαβητή που πήγε στο Βελιγράδι να τους
ζητήσει; Πώς οι «τρεις» δεν είχαν ούτε μία γρατζουνιά και φτάνουν στο σημείο
να δηλώνουν ­ εκτός εδάφους της Γιουγκοσλαβίας πλέον ­ ότι το γιουγκοσλαβικό
καθεστώς τούς συμπεριφέρθηκε ευγενικά, όπως θα περίμενε κανείς από ένα
ευρωπαϊκό κράτος, αλλά όχι από τον… βάρβαρο των Βαλκανίων;

Γιατί, εν πάση περιπτώσει, το ΝΑΤΟ δεν μπορούσε να σταματήσει για 24 ώρες τους
βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία ως απάντηση σε μία χειρονομία καλής θέλησης
του κ. Μιλόσεβιτς; Έκκληση που στο κάτω-κάτω της γραφής προήλθε από τον Τζέσε
Τζάκσον και όχι τον κ. Μιλόσεβιτς.

Ο πρόεδρος Κλίντον έσπευσε να δηλώσει ότι δεν αλλάζει τίποτα από αμερικανικής
πλευράς στις επιχειρήσεις στη Γιουγκοσλαβία από την απελευθέρωση των «τριών»,
ενώ ο υπουργός Άμυνας Κοέν προσπάθησε να στρέψει την προσοχή της κοινής γνώμης
στους 4.000 Αλβανούς που, όπως είπε, έχουν εκτελέσει οι Σέρβοι
παραστρατιωτικοί στο Κοσσυφοπέδιο.

Συγχρόνως, το Πεντάγωνο άφησε σαφώς να εννοηθεί ότι μελετάει ως αντάλλαγμα
στους «τρεις» να απελευθερώσει δύο Γιουγκοσλάβους στρατιώτες που κρατά η
αμερικανική πλευρά, σε μία προσπάθεια να αντισταθμιστεί το «ηθικό πλεονέκτημα»
που φαίνεται για πρώτη φορά να έχει ο κ. Μιλόσεβιτς έναντι της αμερικανικής
πλευράς. Όμως παρά τη «σκληρή στάση» της αμερικανικής ηγεσίας και τη διακήρυξη
Κλίντον ότι «θα συνεχίσουμε τους βομβαρδισμούς», η αίσθηση που διαμορφώνεται
στην Ουάσιγκτον είναι ότι ο πρόεδρος Κλίντον θα πρέπει να διαβάσει προσεκτικά
την επιστολή Μιλόσεβιτς που θα του παραδώσει ο Τζέσε Τζάκσον. Και να
αναζητήσει έναν συμβιβασμό στο μοναδικό πλέον θέμα που χωρίζει το ΝΑΤΟ και τη
Γιουγκοσλαβία για την επίτευξη πολιτικής λύσης (μετά την αποδοχή από τη Δύση ­
στο κείμενο της Συνόδου Κορυφής της Συμμαχίας ­ ότι το Κοσσυφοπέδιο θα πρέπει
να παραμείνει μέρος της Γιουγκοσλαβίας): στη μορφή της διεθνούς δύναμης η
οποία θα εγκατασταθεί στο Κοσσυφοπέδιο. Ο κ. Μιλόσεβιτς δέχεται διεθνή δύναμη
υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, στην οποία θα μετέχουν η Ρωσία, η Ουκρανία και όποιες
άλλες χώρες της Ευρώπης θέλουν, αρκεί να μην είναι μέλη του ΝΑΤΟ. Η διεθνής
αυτή δύναμη σύμφωνα με τον κ. Μιλόσεβιτς θα μπορεί να είναι οπλισμένη ελαφρά,
δεν θα μπορεί όμως να έχει βαρέα όπλα και τανκς. Το ΝΑΤΟ ζητεί η διεθνής αυτή
δύναμη να έχει ως επίκεντρο τις δυνάμεις της Συμμαχίας, ακόμη κι αν βρίσκεται
υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, και να φέρει ό,τι οπλισμό θεωρηθεί αναγκαίος για να
μπορεί να αντιμετωπίσει ενδεχόμενη επίθεση του γιουγκοσλαβικού στρατού.