ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στιγμές και άνθρωποι

Πώς ντύνονται οι «ανάσες»; Στα λευκά ή με πράσινο μπουφάν, μπλε πουκάμισο και
άσπρο αθλητικό φανελάκι; Ένας συγγραφέας θα προτιμούσε την πρώτη εκδοχή ­
ευτυχώς που η φύση δεν μας προίκισε όλους με αυτό το ταλέντο.

Περνάνε δίπλα σου και κάνουν στάση σε μια χειραψία κατά τ’ άλλα επιβεβλημένη.
Στην αρχή δεν τις αναγνωρίζεις αμέσως. Κάτι ακούς, κάτι υποψιάζεσαι, η
αξιοπρέπεια δεν διευκολύνει πάντα, ευτυχώς υπάρχει και το ένστικτο… Στιγμές
και άνθρωποι. Προσδιορίζουν το ένα το άλλο, αποκτούν επώνυμο και ρόλο σ’ ένα
έργο με ανεξέλεγκτη αρχή και ελεγχόμενο τέλος.

Συνήθως βγάζουν τη γλώσσα τους στις περιστάσεις ­ θα σας νικήσω εγώ κι όχι
εσείς ­ νιώθοντας το ίδιο ερεθιστικό το φως της λάμπας του δρόμου και το
σκοτάδι του παράδρομου.

Ο λογαριασμός από τις μικρές απανωτές ήττες έρχεται συνήθως αργότερα: όταν
μαζί με την κάρτα του ωραρίου αρχίζεις να χτυπάς κάρτα και στα συναισθήματά σου.

Έχουν τα πάνω και τα κάτω τους, στιγμές και άνθρωποι. Μόνο που στο
χρηματιστήριο της καθημερινότητας χαμένοι είναι μόνον όσοι περιορίζουν τα
όνειρά τους στα όρια του εφικτού. Για τους υπόλοιπους το ταμείο δε δείχνει
ποτέ «μείον»…