[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Θα μπορούσαν να του αρνηθούν την ελευθερία. Δεν ήταν απόλυτο δικαίωμά του να
βγει από τη φυλακή με τρεις φόνους στο ενεργητικό του. Και όμως… Η
Δικαιοσύνη, διά του Δικαστικού Συμβουλίου της Πάτρας, έδειξε πριν από τρία
χρόνια όλη τη μεγαλοψυχία της. Στο πρόσωπο ενός θανατοποινίτη! Του Νίκου Κοεμτζή…

Ύστερα από 25 χρόνια φυλακή, από τα οποία τα δύο πρώτα ήταν στην απομόνωση,
όπου ζούσε με την καθημερινή απειλή της εκτέλεσης της θανατικής ποινής, οι
δικαστές έκαναν δεκτή την αίτησή του απολύοντάς τον με τον όρο να εμφανίζεται
στο αστυνομικό τμήμα του τόπου κατοικίας του. Όμως το Αιγίνιο, η ιδιαίτερη
πατρίδα του Νίκου Κοεμτζή, όπου ο ίδιος είχε δηλώσει πως θα ζούσε μετά την
αποφυλάκισή του, δεν τον «σήκωνε».

Λίγο η αισθηματική του σχέση που αναπτύχθηκε με μια παντρεμένη συντοπίτισσά
του, περισσότερο η δυσκολία να βρει δουλειά ώστε να εξασφαλίσει τα προς το
ζην, τον ανάγκασαν να κατέβει στην Αθήνα.

Δεν κρύφτηκε. Κυκλοφορούσε κανονικά. Νοίκιασε σπίτι και το γνωστοποίησε στις
αρχές. Έγραψε μάλιστα κι ένα βιβλίο, μοναδικό πόρο εσόδων, το οποίο όφειλε να
προωθήσει. Με τη βοήθεια φίλων και όχι της Πολιτείας ­ όπως συμβαίνει σε χώρες
του εξωτερικού ­ κατόρθωσε να επανενταχθεί στην κοινωνία, με τρόπο
αξιοθαύμαστο. Και χωρίς να ξεχνάει τον όρο που όφειλε να τηρεί.

Όμως τα πηγαινέλα στο Αιγίνιο του κόστιζαν πολύ. Γι’ αυτό ζήτησε να
εμφανίζεται στο Αστυνομικό Τμήμα Εξαρχείων, δίπλα στο σπίτι που μένει μόνιμα
πλέον. Η αίτησή του ωστόσο απορρίφθηκε.

Κι ενώ ουσιαστικά η υφ’ όρον απόλυση βρήκε τη δικαίωσή της στο πρόσωπο ενός
εγκληματία θανατοποινίτη, τυπικά ο Νίκος Κοεμτζής αποδείχθηκε σκάρτος! Τώρα,
το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Πάτρας, εκείνο που του είχε χαρίσει την
ελευθερία, ζητεί τη σύλληψη και τη φυλάκισή του. Το «παρών« που δίνει στο
Τμήμα Εξαρχείων δεν ικανοποιεί τη Δικαιοσύνη. Είναι άτυπο. Ενώ αν έμενε
οπουδήποτε εκτός Αιγινίου και κατόρθωνε να εμφανίζεται στο οικείο τμήμα,
κανείς δεν θα τον είχε ενοχλήσει. Άλλωστε τυπικά, θα ήταν απολύτως εντάξει…