ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Οι μύθοι του πολέμου

Ο πόλεμος είναι ηλίθιος. Ο πόλεμος είναι παρανοϊκός. «Ποτέ πια πόλεμος»,
φώναζαν πριν από πενήντα χρόνια. Και «ποτέ πια Άουσβιτς». Κι αν αυτά τα δύο
«ποτέ» μερικές φορές δεν συμβιβάζονται;

Στα όπλα. Οι κεντροαριστεροί ανακαλύπτουν ότι ο φιλειρηνισμός δεν αποτελεί πανάκεια

Κάπως έτσι θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος. Μ’ έναν τυχοδιώκτη σαν τον
Ντράσκοβιτς να παίζει τον σώφρονα και μετριοπαθή Σέρβο που θα συνομιλήσει με
το ΝΑΤΟ και θα δεχθεί τους όρους του. Με τον Μιλόσεβιτς να εξαγοράζει την
υποχώρησή του με τη δέσμευση των Δυτικών να μην τον παραπέμψουν στο Διεθνές
Δικαστήριο για Εγγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας. Με τους Σέρβους να μην έχουν
καταλάβει γιατί έπρεπε να πληρώσουν αυτοί για τα παρανοϊκά επεκτατικά όνειρα
του αρχηγού τους. Με τους Κοσοβάρους να αναρωτιούνται αν πρέπει να φοβούνται
περισσότερο τον Μιλόσεβιτς ή το ΝΑΤΟ. Και με πολλούς μύθους να έχουν καταρρεύσει.

Μύθος πρώτος: η στρατιωτική επιχείρηση του ΝΑΤΟ οδήγησε στην κατάλυση του ΟΗΕ.
Όπως επισημαίνει ο Βιτόριο Τσουκόνι στη «Ρεπούμπλικα», ο Οργανισμός Ηνωμένων
Εθνών αποτελούσε ανέκαθεν τον καθρέφτη της πολιτικής βούλησης των χωρών που
τον ελέγχουν. Ούτε λοιπόν η απραξία του κατά τον πρώτο μήνα του πολέμου
συνιστά απόδειξη του «θανάτου» του ούτε η ενεργοποίηση του Κόφι Άνναν αυτές
τις μέρες στην κατεύθυνση μιας πολιτικής λύσης σημαίνει την «αναγέννησή» του.

Μύθος δεύτερος: αυτός ο πόλεμος σηματοδοτεί τον θάνατο της Ευρώπης, της
Κεντροαριστεράς, του Διαφωτισμού κ.λπ. Όταν πάψουν να πέφτουν οι βόμβες, η
Ευρώπη θα συνεχίσει να υπάρχει και να εργάζεται για την ενοποίησή της, που
εκτός από το οικονομικό επίπεδο θα πρέπει να επεκταθεί και στην εξωτερική
πολιτική και την ασφάλεια. Όταν η Γηραιά Ήπειρος αποκτήσει επιτέλους τη δική
της δύναμη ταχείας επέμβασης, θα μπορεί να δίνει λύσεις στα προβλήματά της
έγκαιρα, αυτόνομα και με πιο έξυπνους τρόπους από εκείνους του Ουέσλι Κλαρκ.

Μύθος τρίτος: η απομόνωση της Ρωσίας θα οδηγήσει σε Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Και μόνο ο συνωστισμός που παρατηρείται αυτές τις μέρες στη Μόσχα δείχνει ότι
η χώρα αυτή παίζει ένα σημαντικό ρόλο στις προσπάθειες εκτόνωσης αυτής της κρίσης.

Μύθος τέταρτος: οι διανοούμενοι σιωπούν. Ποτέ άλλοτε τόσο πολλοί διανοούμενοι
(καλοί ή κακοί, είναι αδιάφορο, αυτοί είναι) δεν είχαν εκφράσει τόσο πολλές
και τόσο διαφορετικές απόψεις για μία κρίση. Από τους παρεμβατιστές μέχρι τους
αντιαμερικανούς, κι από τους κυνικούς ως τους απελπισμένους, αυτός ο πόλεμος
είχε απ’ όλα.

Μύθος πέμπτος: ο πόλεμος διέλυσε τη δημοκρατική αντιπολίτευση της Σερβίας. Ήδη
από τις 17 Απριλίου, 27 διαφωνούντες καταδίκαζαν με κείμενό τους (που
δημοσιεύτηκε χθες στη «Μοντ») τόσο τους βομβαρδισμούς όσο και τις επιχειρήσεις
εθνοκάθαρσης του Μιλόσεβιτς, ζητούσαν την επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια
τους και τόνιζαν πως όσοι εγκλημάτησαν κατά της ανθρωπότητας πρέπει να
τιμωρηθούν. «Βρισκόμαστε μεταξύ της σφύρας του ΝΑΤΟ και του άκμονος του
καθεστώτος», έγραφαν. Τουλάχιστον είναι ακόμη ζωντανοί.