ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ευτυχισμένοι και δυστυχείς

ΚΟΝΤΕΥΩ να πιστέψω ότι αυτός ο πλανήτης κατοικείται από δυστυχισμένους
ανθρώπους που έκαναν αυτό ακριβώς που ήθελαν. Και όταν το πέτυχαν, άρχισαν να
γκρινιάζουν πως τους καταστρέφει τη ζωή ή κάτι λιγότερο μελό και πιο
συγκεκριμένο. Λάθος κάνω; Ή δεν κάνω; Αφοσιώθηκαν, προσπάθησαν, πάλεψαν πολύ
ενσυνείδητα για να τα καταφέρουν και στερήθηκαν, επειδή ­ όχι έτσι έπρεπε ­
έτσι ήθελαν. Μετά, άρχισαν να παραπονιούνται ότι έχασαν αυτά που στερήθηκαν.
Δεν βλέπω καλά; Ή βλέπω.

Οπότε λες, αφού κατάλαβαν ότι, τελικά, δεν κάνουν αυτό που θέλουν (αφού δεν
βολεύονται, δεν περνάνε καλά, δεν τους βγαίνει και χάνουν περισσότερα απ’ όσα
είχαν υπολογίσει στην αρχή) θα αλλάξουν, θα κάνουν στροφή, θα ικανοποιήσουν
τον εαυτό τους και θα βρουν την ψυχική τους ηρεμία. Λες. Γιατί συνεχίζουν.
Αφοσιωμένοι σ’ αυτό που δεν θέλουν, αλλά θέλουν. Δουλειές, σχέσεις, ό,τι και
να ‘ναι αυτό. Ένας τεράστιος μαγνήτης που τους κρατάει κολλημένους.

Πώς; Αφού η επιλογή είναι κάθε φορά δική σου. Και πρέπει να κάνεις τη σωστή ­
μόνο που φαίνεται πως οι λέξεις «σωστή» και «επιλογή», σπάνια πάνε μαζί, σαν
δύο ξένοι που δεν συναντώνται ποτέ στην ίδια πόλη. Αλλιώς δεν το καταλαβαίνω.
Κάποιος κάπου θα γελάει με όλα αυτά, σαν να έχει «στήσει» το παιχνίδι. Ίσως το
μυστήριο να μη λυθεί ποτέ και να μη μπορέσει κανείς να εξηγήσει πώς η πιο
«ακριβή» σου επιλογή στρέφεται εναντίον σου. Ενώ φαίνεται τόσο απλό. Πως δεν
έχεις παρά να ορίσεις τις προτεραιότητές σου. Πιο απλό δεν γίνεται.
Διαφορετικά, τόσοι άνθρωποι, τόσο επιτυχημένοι, τόσο σπουδαίοι, τόσο δυνατοί,
τόσο ζηλευτοί, τι έχουν και τους φταίει; Και αφού τούς φταίει, γιατί δεν
κάνουν κάτι να το αλλάξουν; Αλλαγές γίνονται και εκτός σεζόν.