[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Μίκη, είσαι η Ελλάδα». Πόσες φορές δεν πέρασε από το μυαλό μου αυτή η σκέψη,
βλέποντας τον συγκλονιστικό Θεοδωράκη να ανοίγει τα τεράστια χέρια του και να
αγκαλιάζει τη συναυλία, να αγκαλιάζει όσους την έβλεπαν από την τηλεόραση, να
αγκαλιάζει το Βελιγράδι, να αγκαλιάζει τις ψυχές μας και να τις σηκώνει ψηλά·
εκεί που μόνο αυτός μπορεί και μόνο οι Έλληνες μπορούν να φθάσουν.

Συναισθηματισμοί; Ίσως. Αλλά πέστε μου ειλικρινά. Πόσα χρόνια είχαμε να
νιώσουμε έτσι; Να απογειωθούν ο ψυχές μας, να έλθουν δάκρυα στα μάτια, να
βραχνιάσουμε τραγουδώντας, να σηκώσουμε το χέρι ρυθμικά, να «επαναστατήσει» το
είναι μας.

Είναι ένας και μοναδικός ο Μίκης. Το ένιωσαν όλοι αυτό· και όσοι διοργάνωσαν
τη συναυλία και όσοι πήγαν να τη δουν. Ο Μίκης και οι υπόλοιποι…

Εκείνα τα χέρια… Λες και τα κούναγε για να αποτρέψει τις βόμβες.

Εκείνο το συσπασμένο από την ένταση πρόσωπο… Λες και προσπαθούσε με αγωνία
να ξυπνήσει συνειδήσεις.

Εκείνη η παλλόμενη θωριά… Μετέδωσε τη ζωντάνια που τόσο ανάγκη είχαμε.

Εκείνη η φωνή… Φούσκωσε τα στήθια μας κι έφερε δάκρυα στα μάτια. Ναι,
δάκρυα. Κάποτε δεν ντρεπόμασταν γι’ αυτά. Τώρα όλο και λιγότεροι δακρύζουν.
Νιώσαμε Έλληνες ακούγοντας τις θείες νότες του Μίκη να αντιπαρατίθενται στον
ανατριχιαστικό «σφύριγμα» των βομβών του ΝΑΤΟ.

Νιώσαμε Έλληνες και πρέπει να το θυμόμαστε.

Ένα ταπεινό «ευχαριστώ» στον μεγάλο Έλληνα έφηβο, στον παγκόσμιο Μίκη. Ευτυχώς
που είναι δικός μας. Ο Θεός να μας τον φυλάει.