Η εκδίκηση του καλού

* Η ΜΕΡΑ που έληξε ουσιαστικά το φετινό ελληνικό πρωτάθλημα
ποδοσφαίρου και που φάνηκε ποιοι είναι καταδικασμένοι να αναμετρηθούν στον
τελικό του μπάσκετ, δεν θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη των φιλάθλων. Τα πάντα
κρίθηκαν μέσα στη μετριότητα, την ίδια εβδομάδα που η ποδοσφαιρική και
μπασκετική Ευρώπη γιόρταζε την επιστροφή του θεάματος.

* ΜΙΑ από τις χειρότερες φετινές εμφανίσεις του Ολυμπιακού συνέπεσε με
την ήττα της ΑΕΚ από τον ηρωικό και φέτος Ιωνικό, αφήνοντας την ομάδα του
Μπάγιεβιτς εκτός επαφής από τους, ούτως ή άλλως, ασθμαίνοντες διώκτες της. Με
δεδομένο ότι και η λεγόμενη «μάχη» για τον υποβιβασμό έχει, κατά τα δύο
τουλάχιστον τρίτα, κριθεί, το ενδιαφέρον μέχρι τη λήξη του πρωταθλήματος
περιορίζεται δραστικά.

* ΑΝΤΙΘΕΤΑ, η πρόκριση στον τελικό του φετινού Τσάμπιονς Λιγκ έγινε,
τουλάχιστον κατά το ήμισυ, από τη μεγάλη πόρτα. Αρκούσε, όπως είπε και ο
βρετανοσπουδαγμένος και συνηθισμένος στα ξινισμένα μούτρα των τοπικών
προπονητών Ανδρελέων, να έβλεπε κανείς το πρόσωπο του Φέργκιουσον, το βράδυ
της Τετάρτης στο Τορίνο, για να χαρεί για τη νίκη της Μάντσεστερ. Πόσο μάλλον
με τέτοια συναρπαστική εμφάνιση.

* ΜΕ ΤΟΝ τρόπο που έπαιξαν και που νίκησαν οι «κόκκινοι διάβολοι»
θύμισαν ότι η επιτυχία (ακόμα και σε αυτό το επίπεδο) δεν είναι πάντα προνόμιο
όσων βάζουν το αποτέλεσμα πριν από το παιχνίδι και μετατρέπουν το συντηρητισμό
από αδυναμία σε εφαλτήριο (το ίδιο ισχύει και στην πολιτική, μόνο που εκεί
είναι σπανιότερες οι Μάντσεστερ που θα δώσουν το μάθημα). Η απίστευτη
αυτοπεποίθησή τους, ακόμα και μετά το αρχικό 0-2, βασιζόταν στην πίστη ότι το
καλό ποδόσφαιρο, που είχε κάνει την εμφάνισή του και στο τελευταίο Μουντιάλ,
δικαιούνταν να νικήσει.

* ΑΚΟΜΑ πιο χαροποιός για τους φίλους του ωραίου στον αθλητισμό ήταν
ίσως η διπλή επίδειξη της Ζαλγκίρις Κάουνας στο φετινό φάιναλ-φορ της
Ευρωλίγκα. Η πιο «μυστική» ομάδα (ελάχιστοι στην Ελλάδα, ακόμα και ειδήμονες,
την είχαν δει να παίζει), με τα λιγότερο «τρανταχτά» ονόματα (η μητέρα του
Τάιους Έντνι έκανε μια μέρα να καταλάβει γιατί την καλούσε στο Μόναχο ο γιος
της) αποδείχτηκε πως έπαιζε το πιο μοντέρνο, ρωμαλέο και ευχάριστο μπάσκετ από
την εποχή της μεγάλης Γιουγκοπλάστικα.

* ΟΙ ΛΙΘΟΥΑΝΟΙ συμφιλίωσαν μέσα σε τρεις μέρες, ακόμα και τους
φιλάθλους του Ολυμπιακού με το καλό μπάσκετ, που τόσο έχουμε στερηθεί όλοι τα
τελευταία χρόνια. Δίπλα τους, οι δύο πρώτοι ημιτελικοί του ελληνικού
πρωταθλήματος έμοιαζαν να διεξάγονται σε μόνιμη αργή κίνηση. Η ποιοτική
διαφορά είναι ίσως μεγαλύτερη από αυτήν της Μάντσεστερ με τον Ιωνικό των δύο
συμπαθών γερόλυκων Μπρούστερ και Μαρκαριάν, που κατάφεραν τουλάχιστον μέσα σε
λίγους μήνες να δίνουν συνέντευξη σε ­ περίπου ­ ελληνικά.