ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σαν ξεπεσμένοι Γαριβαλδινοί…

Δεν το ‘χα σκοπό ­ άλλωστε έχουν γραφεί και γράφονται τόσα. Όμως με κέντρισε η
Βίκυ ­ από τούτη εδώ τη στήλη ­ που ανακάλυψε στην Αθήνα την αδιαφορία για όσα
συμβαίνουν στη Γιουγκοσλαβία και το ενδιαφέρον που εξαντλείται στην τηλεοπτική
εικόνα. Δεν θα διαφωνήσω πως η Θεσσαλονίκη είναι ­ ακόμη ­ πιο ανθρώπινη, έχω
πολλούς και αγαπημένους φίλους Σαλονικιούς με ξέχωρη ευαισθησία, με
Σαλονικιούς ταξίδεψα στη Σικελία και τους χάρηκα, αλλά δεν ήταν οι μόνοι που
νοιάζονταν για όσα γίνονταν στα Βαλκάνια και ας μας γήτευε στο ταξίδι η
κατάδυση στην Ιστορία, πότε στον Σελινούντα, πότε στις Συρακούσες και στην
Ορτυγία, εκεί που ο ανθός των Αθηναίων αιχμαλωτίστηκε και ρίχτηκε στα λατομεία
­ δεν είχε εισακουστεί ο αντίθετος στην εκστρατεία Νικίας.

Λοιπόν, ξημέρωνε – βράδιαζε, ψαχνόμασταν με τα τηλέφωνα στους δικούς μας να
μάθουμε, Μεγάλη Παρασκευή κάναμε όταν μας είπαν για τον βομβαρδισμό του
τρένου, όσα ψιχία πληροφόρησης συλλέγαμε από την φειδωλή ιταλική τηλεόραση τα
μοιραζόμασταν με σφίξιμο στην ψυχή. Εμείς, «του ’60 οι εκδρομείς» ­ τραγικοί,
ίσως, σαν τους ξεπεσμένους Γαριβαλδινούς του «Αλονζανφάν» ­ την Πασχαλιά
σηκώσαμε τα ποτήρια μας για όσους υποφέρουν από τα δεινά του πολέμου. Και,
λοιπόν, γυρίσαμε και οι ταξιτζήδες για το Κόσοβο μας μιλούσαν και όσοι μας
περίμεναν για τις ΝΑΤΟϊκές αθλιότητες μας έλεγαν και μεγάλωναν τις ενοχές για
την «απόδρασή» μας. Και μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει σε αυτήν την πολύβουη,
απρόσωπη Αθήνα είναι πολλοί που νοιάζονται και δεν περιμένουν ν’ ακούσουν στην
ταβέρνα αν στα διπλανά τραπέζια μιλούν, ανάμεσα σε φιλέτα και κρασιά, για τον
πόλεμο. «Βόρειοι και Νότιοι» είμαστε το ίδιο. Τουλάχιστον σε αυτό.