Άξια κυπελλούχος

Γιάννης Λαμπίρης

Έντνι και Μπόουι οδήγησαν τη Ζαλγκίρις στην κατάκτηση του κορυφαίου ευρωπαϊκού τροπαίου

ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ που θα παίζεται τον επόμενο αιώνα είχαν την ευκαιρία να
παρακολουθήσουν χθες οι τυχεροί θεατές που βρέθηκαν στις εξέδρες του Ολύμπια
Χάλε. Ένα γήπεδο… πλασμένο για Σταχτοπούτες, που και χθες είχε την τιμητική
του. Όμως η Ζαλγκίρις Κάουνας (νέα πρωταθλήτρια Ευρώπης μετά το χθεσινό
θριαμβευτικό 82-74 επί Κίντερ Μπολόνια) ίσως ήταν η καλύτερη από αυτές που
εμφανίστηκαν εδώ. Ίσως ­ και ας ακούγεται ως ιεροσυλία ­ ακόμα και από την
περίφημη Γιουγκοπλάστικα του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς (θριαμβεύτρια στο Μόναχο το 1989).

Ό,τι δεν κατάφεραν ο περίφημος Άρβιντας Σαμπόνις και η παρέα του
(Κουρτινάιτις, Γιοβάισα, Χομίτσιους) το 1986, στη Βουδαπέστη, κόντρα στην
Τσιμπόνα, το κατάφεραν και με το παραπάνω οι διάδοχοί τους. Μια ομάδα με μέσο
όρο ηλικίας μόλις 25,8 χρόνων (τον οποίον ανεβάζει ο Μπόουι με τα 35 του
χρόνια) έκανε την Ευρώπη να παραμιλάει αυτό το τριήμερο στο Μόναχο.

Ο Έτορε Μεσίνα πήγε στα 12″ πριν από το τέλος να συγχαρεί τον Γιόνας
Καζλάουσκας, ενώ οι παίκτες του είχαν παραδοθεί έχοντας αναγνωρίσει την
ανωτερότητα του αντιπάλου τους. Οι παίκτες της Ζαλγκίρις είχαν γυρίσει προς το
μέρος των οπαδών τους και πανηγύριζαν ενώ κανείς δεν μάρκαρε τον Έντνι, ο
οποίος κρατούσε την μπάλα και πανηγύριζε.

Ήταν μια νίκη του μπάσκετ που πήρε βαθιά ανάσα ύστερα από καιρό και σίγουρα οι
άνθρωποι της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας έφυγαν με το αίσθημα της ικανοποίησης από
το γήπεδο, αφού παράλληλα είδαν και άλλη μια αγορά να ανοίγει.

Εάν αυτή η ομάδα δεν διαλυθεί στο άμεσο μέλλον (τα μπλοκάκια των ατζέντηδων
από το ΝΒΑ πήραν φωτιά αυτές τις ημέρες), με τους παίκτες να κάνουν το
υπερατλαντικό ταξίδι, τότε ίσως το Κύπελλο Πρωταθλητριών δεν θα χρειάζεται να
μετακινείται για ένα – δύο χρόνια από το Κάουνας.

Η Ζαλγκίρις πέτυχε σε έναν τελικό Πρωταθλητριών 82 πόντους, ενώ ομάδα είχε να
περάσει τους 80 πόντους από τη Γάνδη, το 1988 (Τρέισερ Μιλάνου).

Υποχρέωσε την τέως πρωταθλήτρια Ευρώπης να παίξει παθητικό παιχνίδι και να
δεχθεί 45 πόντους στο πρώτο ημίχρονο, όταν στον περσινό τελικό η ΑΕΚ τής είχε
βάλει 44 σε όλο το παιχνίδι (!).

Είναι μάλιστα η πρώτη φορά μετά τη Γάνδη (1988) που η ομάδα που κατακτά το
Πρωταθλητριών δεν έχει στις τάξεις της ούτε έναν Γιουγκοσλάβο (παίκτη ή προπονητή).

Οι Λιθουανοί με τον Τάιους Έντνι να τρυπώνει όποτε και όπως θέλει κάτω από το
καλάθι της Κίντερ, τον Άντονι Μπόουι να «πυροβολεί» από μακριά και τον
Μιντάουγκας Ζουκάουσκας να «βιδώνει» τον Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς, αλλά και να
σκοράρει κατά βούληση, προηγήθηκαν 45-30 στο ημίχρονο (15 πόντους κέρδιζαν και
τον Ολυμπιακό στο α’ μέρος), ενώ η διαφορά θα ήταν τουλάχιστον στους 25, εάν
οι διαιτητές δεν πάλευαν να διασώσουν το πρεστίζ του τελικού.

Ο Φινλανδός Καρλ Γιούγκεμπραντ (χαϊδεμένο παιδί της ΦΙΜΠΑ) και ο Σλοβένος
Ίστοκ Ρεμς έκαναν μεγάλη προσπάθεια να μην ξεφύγει το σκορ και να διατηρήσει
το παιχνίδι το ενδιαφέρον του για τον κόσμο. Παρ’ όλ’ αυτά, η διαφορά έφθασε
στους 20 (68-48 στο 32′) και μόνο ο Αντουάν Ριγκοντό δεν είχε πει την
τελευταία του λέξη. Σχεδόν μόνος του (με τη βοήθεια μόνο των δύο ρέφερι)
κατάφερε να μειώσει το σκορ μέχρι και στους πέντε (77-72, ενάμισι λεπτό πριν
από το τέλος), αλλά ο Άντονι Μπόουι δεν θα άφηνε αυτό το κύπελλο να φύγει μέσα
από τα χέρια του και με ένα «θανατηφόρο» τρίποντο στο 39′ έφερε ξανά το
τρόπαιο (ύστερα από 28 χρόνια, αφού το τελευταίο Πρωταθλητριών είχε πάρει η
ΤΣΣΚΑ Μόσχας το 1971) σε χώρα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και της
Ανατολικής Ευρώπης.

Οκτώ παίκτες της Ζαλγκίρις (από τους εννέα που έπαιξαν) χρίστηκαν σκόρερ και
μάλιστα από νωρίς, ενώ πέντε παίκτες είχαν διψήφιο αριθμό πόντων. Είπαμε, το
μπάσκετ πέτυχε χθες τη μεγαλύτερή του νίκη εδώ και πολλά χρόνια.

Ο Έτορε Μεσίνα έμεινε να κοιτάει το κύπελλο που έφερε με το τσάρτερ από την
Μπολόνια, αλλά δεν το πήρε μαζί του.

Ήταν τόσο κοντά (δίπλα στον πάγκο του), αλλά παράλληλα και τόσο μακριά, αφού η
Ζαλγκίρις απείχε έτη φωτός.